بخش نخست#
استفاده از همیاری
احتمالاً کودکان شما تاکنون فرصتهای بیشماری را به شما عرضه کردهاند تا مهارتهای گوشدادن را به مرحله عمل درآورید. وقتی چیزی. باعث دردسر کودکان میشود. آنها معمولاً میگذارند تا ما بر آنها آگاهی بیابیم. آنهم با صدای بلند و واضح. در خانه من گذراندن یک روز با بچهها مثل یک شب به تئاتررفتن است. یک اسباب بازی گمشده، اصلاح خیلی کوتاه موی سر تهیّه گزارش به عنوان تکلیف مدرسه؛ شلوار جینی که کاملاً اندازه نیست. دعوای با برادر و یا خواهر. هر یک از موضوعها میتواند به اندازه یک درام سه پردهای و به مقدار کافی.
تنها تفاوت این است که درتئاتر پرده میافتد و حضار میتوانند به خانه برگردند. ولی والدین این تجمل نصیبشان نمیشود وما باید به. طریقی همه این صدمات، عصبانیتها و ناامیدیها را تحمل کنیم و ضمناً اکنون میدانیم که روشهای قدیمی به کار نمیآید. تمام توضیحات و قرّت قلبدادنها هیچ تسکینی برای کودکان به ارمغان نمیآورد و ضا را فرسوده میکند. روشهای جدید نیز میتواند مسألهساز باشد پاسخهای از سر همدردی تا اندازهای تسلیبخش هستند، ولی هنوز اینگونه پاسخها برایمان آسان نیست. برای بسیاری از ما این زبان، تازه و عجیب مینماید. والدین به من گفتهاند: اول احساس میکردم چه قدر مسخره. است گویی خودم نیستم که به این زبان حرف میزنم - مثل این که دارم نقش بازی میکنم.. اد
احساس میکردم که دارم حقهبازی میکنم ولی کارم درست بود زیر پسرم که هرگز چیزی بیشتر از «اوهوم»، «نوچ» و «آیا مجبورم این کار را بکنم» نمیگفت، ناگهان با من شروع به حرف زدن کرد. من احساس راحتی میکردم ولی بچهها مشوّش به نظر میرسیدند و با سو، ظن به من مینگریستند.
من کشف کردم که هرگز به سخنان کودکانم گلوش ندادهام. منتظر میشدم تا آنها حرفشان را تمام کنند و آن وقت آنچه را که میخواستم بگویم، میگفتم، درست گوشکردن کار مشکلی است. باید حواستان پدری میگفت: من امتحان کردم ولی فایدهای نداشت. یک روز یکشنبه دخترم با صورتی غمگین از مدرسه به خانه برگشت. به جای این که به طور معمول بگویم، چرا آنقدر قیافه ات اخمو است... مگر ترش کردی؟ گفتم: آنی مثل اینکه از چیزی ناراحت هستی؟ او زد زیر گریه و به اتاقش دوید و در را بهم کوفت.
من به آن پدر توضیح دادم حتی وقتی به نظرش میرسد که بیفایده است در حقیقت تأٌثیر میگذارد. آنی آن روز کلمات متفاوتی شنیده بود. کسی با گفتههایش نشان داد که به احساسات او اهمیّت میدهد. من او احساس امنیّت بیشتری از ناراحتیهایش سخن خواهد گفت. شاید جالبترین پاسخی که تابه حال شنیدهام، مربوط باشد به در حالی که داشت از عصبانیّت غُرغُر میکرد به خانه آمد. «اونا حق. نداشتند منو از تیم اخراج کنند فقط برای این که من شورت ورزشیمُو نبرده بودم. مجبور شدم بنشینم و تمام بازی را تماشا کنم. خیلی دور از مادر با نگرانی به پسرش گفت حتماً برات خیلی ناراحتکننده بود. " ۱ پسر ناگهان به مادرش پرید که (آه تو هم که همیشه طرف اونارو میگیری!»: ۱ ۱
مادر شانه پسرش را گرفت «جیمی فکر میکنم تو نشنیدی من چی و پسر خود را به تجاهل زد و به مادرش خیره شد؛ سپس گفت: ما تاکنون آموزشهایمان را بر این اساس متمرکز کردهایم که چگونه والدین میتوانند، با تکیه بر احساسات و عواطف کودکانشان» یاریگر. آنان باشند، اکنون میخواهیم آموزشهایمان را روی باری دادن به والدین, با تکیه بر بعضی احساسات منفی خودشان، متمرکز کنیم. یکی از اشکالات ساختی در مورد والدین، نزاع روزانه بر سر این است که میخواهیم کودکانمان به روشی که برای اجتماع و ما قابل قبول است رفتار کنند. این کار دشوار و دیوانهکنندهای است. قسمتی از این مشکل در ناسازگاری نیازها نهفته است. بزرگسالان نیاز دارند پاکیزگی، نظم، ادب رعایت شود وکارهای روزمره به خوبی صورت پذیرد و این امری است که کودکان نمیتوانند به آن بها دهند، چه تعداد از آنها به میل و اراده خود به حمام میروند؟ «لطفاً) و «متشکرم» میگویند؟ یا لباس زیر عوض میکنند؟ و یا حتی چه تعداد از انها لباس زیر میپوشند؟ بسیاری از علایق والدین برای کمک به کودکان به منظور تطابق با قواعد اجتماعی است. و در این میان هر چه بیشتر اشتیاق از خود نشان میدهیم. آنان مقاومت فعالتری از خود بروز میدهند.
میدانم اوقاتی بود که بچههایم مرا دشمن خود میپنداشنتند: کسی که همیشه آنان را به کاری وا میدارد که دلشان نمیخواهد انجام. مّتهاتونو آویزان کنین... برو تو رختخوابت... مشقاتو نوشتی؟... مطمئنی که دندوناتو مسواک زدی؟... برگرد سیفون توالتو بکش... کثافتکاری نکن... روی کاناپه نپر... دم گربه رو نکش... اون لوبیاهارو روی دماغت نذار... ۱
جواب کودکان این میشد که «هر کاری دلم بخواد میکنم» و پاسخ من این میشد «که هر کاری که من گفتم باید بکنی.» و نزاع شروع میشد. کار به جایی میرسید که من همیشه از کودکانم میخواستم که سادهترین کارها را انجام دهند.
حال بیایید چند دقیقه درباره انچه در طول روز از کودکانتان میخواهید انجام بدهند، فکر کنید. سپس «بکن نکن»های روزانهٌ خود را در زیر به صورت فهرست یادداشت کنید.
در این روز به طور نمونه مشاهده کردم که بچه یا بچههایم کارهای زیر را انجام دادند:
درضمن مطمئن هستم که بچه یا بچههایم کارهای زیر را انجام ندادهاند:
خواه فهرست شما کوتاه باشد یا بلنده خواه توقّعات شما واقمبینانه باشد و خواه غیروافعبینانه هر فقره آن در لیست نشانگر میزان وقت و" است که موجب درگیری امیال و اراده شما و فرزندانتان میشود. آیا راه حلی وجود دارد؟ ِ
اجازه بدهید نخست نظری بیاندازیم به بعضی از روشهایی که بزرگترها به طور معمول از آن استفاده میکنند تا کودکان را به همیاری وادارند. به محض اینکه مثالی از هر یک از این روشها را خواندیده، به زمان گذشته باز گردید و وانمود کنید که به صحبت پدر یا مادر خود گوش میدهید. بگذارید کلسات خوب جا بیفتد. از بابت آنها چه احساسی به شما دست میدهد؟ وقتی پاسخها آماده شد در زیر آنها را یادداشت کنید (راه دیگر برای این تمرین آن است که دوستتان هر مشال را برای شما که با چشم بسته گوش میدهید با صدای بلند بخواند).
۱- اتهام زدن و سرزنش کردن
«(دوباره که جای انگشتان کثیفت روی در است؟ آخه چرا این کارو میکنی؟... باز چت شده؟ نمیتونی یه کار درست انجام بدی؟... جند بار بهت بگم از دستگیره در استفاده کن؟ عیب تو اینه که حرف گنوش نمیدی.):
۲- بدو بیراه گفتن
«امروز سوزی میآد که نگی تو هم که زاکت نازک پوشیدی! تو چقدر میتونی احمق باشی؟ بخدا این کار از یک احمق سر میزنه.» هستی.)
«ببین داری چه جوری غذا میخوری. حالمو بهم میزنی.»
«برای کثیف نگهداشتن یه همچین اتاقی باید خیلی شلخته تشریف داشته باشی. تو عین یه حیوون داری زندگی میکنی.»:
۳- تهدید کردن
«یه بار دیگه دستتو به اون لامپ بزن تایه کشیده بخوابانم توی
«اگه همین حالا اون آدامسو بیرون تف نکنی» خودم دهنتو وا میکنم و بیرونش میآر م.(
من به عنوان یک کودک احساس کر مه
۶- فرمانها
«از همین حالا میخوام که اتاقتو تر و تمیز کنی.»
(کمکم کن تا این بستههارو ببرم تو. زود باش!،
(هنوز خاکروبه رو نبردی بیرون؟ همین حالا ببرا... منتظر چی هستی؟ د بالا،
۵- وعظ و خطابه
(آیا فکر میکنی کار خوبی کردی کتابو از دست من قاپیدی؟،
(میبینم که هنوز خوب متوجه نشدی که رفتار خوب چقدر اهمیت داره؟ آنچه که باید بفهمی اینه که اگر ما از مردم میخوایم که نسبت به ما مدب باشن، آن وقت ما باید خودمون هم در مقابل اونا مدب باشیم. تو خودت نمیخوای کسی چیزی رو از دستت بقاپه، میخوای؟ پس خودت هم نباید چیزی رو از دست کسی بقاپی. همون طوری که ما با دیگرون تا میکنیم دیگرون هم همون طور با ما تا میکنن،
من به عنوان یک کو دک احساس کر دمم
-۹ اخطار
«بپا! خودتو میسوزونی.»
«مواظب باش, ماشین زیرت میگیره.»
«از اونجا بالا نروا میخوای بیفتی؟»
«گرمکنتو بپوش و گرنه بد جوری سرما میخوری.»
۷- عبارات شهید نمایانه
«ممکنه این جیغ و ویقهاتونو ببرین! میخواین چه بلایی سر من «(صبر کنین تا خودتون بچهدار بشین» اونوقت میفهمین این کارتون چقدر آزاردهنده است. این موهای سفید رو میبینین؟ اینا بخاطر شماها سفید شده. بالاخره منو کفن میکنین.» ٍ
۸- مفایسه کردن
کارهاشو به موقع انجام میده.)
«ببین لیزا سر میز چه رفتار خوبی داره؟ هیچوقت با دست غذا نمیخوره.»
«چرا مثل «گٌری» لباس نمیپوشی؟ اون همیشه موهاش کوتاه و پاکیزهاس» پیرهنشو هم همیشه میکنه تو شلوارش. آدم حظ میکنه من به عنوان یک کودک احساس کر دمم
-۹. ریشخند کردن
«میدونستی که فردا امتحان داری» با این وجود همه کتابوتو مدرسه جا گذاشتی چقدر تو باهوشی! این درخشانترین کاریه که میتونستی انجام بدی،
(این چیزیه که میخوای بپوشی: خال مخالی چهار خونه؟ خوب. امروز حتماً خیلی تعریف و تمجید میشنوی،
«این مشقیه که میخوای فردا ببری مدرسه. خوب شاید معلّمت بلده خحط چینی بخونه» من که بلد نیستم،
من به عنوان یک کودک احساس کر ۵ ی
۰- پیشگویی کردن
«تو درباره کارنامهات بهم دروغ گفتی, نه؟ میدونی وقتی بزرگ
اگه بخوای همین طور خود خواه بمونی میبینی که هیچ کس باهات بازی نمیکنه. دیگه دوستی هم برات باقی نمیمونه،
«تنها کاری که بلدی» شکایت کردنه، هیچ وقت سعی نکردی دستم ببینم، که تو همین مشکلات گیرکردی و هنوز هم داری غُرغُر میکنی،
من به عنوان یک کودک احساس کر مه
حالا شما میدانید کودکی که خود را به جای او گذاشتهاید، نسبت به این مسائل چه واکنشی نشان میدهد. اکنون شاید علاقمند باشید که بدانید جواب دیگرانی که این تمرینات را انجام دادهاند چیست؟ بدیهی است که هر کودک به طور متفاوت به آن پاسخ خواهد داد. اینجا نمونههایی از واکنشهای گروه را میبینید.
«سرزنش کردن و اتهام زدن»
«در خیلی مهمتر از منه)... «بهش دروغ میگم. میگم که کار من نیست)... (تو دلم بهش میخندم»... از زیرش شانه خالی میکنم)... «دلم میخواد تو دلم بهش فحش بدم»... «میگی که من گوش نمیدم؟ باشه گوش نمیدم.»
«بدو بیراه گفتن»
به خودم زحمت بدم؟... (حسایشو میرسم. دفعه دیگه ژاکت هم نمیپوشم... «من ازش متنفرم»... (اهان, باز داره شروع میکنه!،
تهدید
«وقتی نگاه نمیکنه» به لامپ دست میزنم)... (دلم میخواد گریه کنم... (می ترسم)... (تنهام بذار).
دستور
(اگه میتونی مجبورم کن... «من ترسیدهام)... «من نمیخوام از جام تکون بخورم» ۰ «(از اون شکم گندهاش بدم میآد» ۰ («هر کاری که بخوام بکنم به دردسر میافتم)»... («چه طور میتونم از این مخمصه رهایی پیدا کنم» ۰
یاه یاه یاه کی گوش میکنه؟... «من احمق هستم)... (آدم بدردنخوری هستم)... (»می خوام از اآینجا دور بشم.. اخخسته شدم ۰ «خسته شدذم اخسته شدم.»
) دنیا حای وحشتناکیه، پر از خحطره.. اجه طور تنهایی میتونم از
عبارات شهیدنمایانه
«خحودمو گناهکار حس میکنم)»:.. «من نترسیدهام... تقصیر منه که اون مریضص شده ۰ به جهنم! کی اهمیت میده.
ریشخند کردن
«(دوست ندارم کسی منو مسخره کنه.» «اون خیلی پسته)... (به من اهانت کرده و ناراحتم میکنه.» «امتحانش بد نیست»... (تلافیشو سرش در میاورم)... (مهم نیست که چیکار کنم. هیچ وقت موفق نمیشوم)... (از عصبانیت جوش آوردم،
پیشگویی کردن
آون راست میگه. من هیچ وفت نمی تونم به چیزی برسم)... (منم میتونم مورد اعتماد باشم. بهش ثابت میکنم که اشتباه میکنه... (بذرد نمی خوره... «من که ولش کردم»... («آخر عاقبت بدی در انتظارمه.» مقایسه کردن
«(اون همه رو بیشتر از من دوست داره»... «از لیزا بدم میآد» ۰ «هیچ کاری نمیتونم بکنم»... «از گری هم بدم میآد.»
اگر از خواندن چنین کلماتی این احساسات به ما دست میدهد، پس احساس کودکان واقعی چه میتواند باشد. آیا میتوان راه حل دیگری یافت. آیا راههایی وجود دارد که کودکانمان را بدون بیحرمتی به قدر و اعتبارشان و بدون برخورداری از احساسات بد، به همیاری وادار کنیم؟ ایا روشهایی وجود دارد که هم برای والدین سادهتر باشد و هم کمترین ضایعهای وارد نسازد؟
ما میخواهیم پنج مهارتی را که برای ما و والدین جلسات ما مثمر ثمر بودهاند، در اختیار شما بگذاریم، تصور نکنید این مهارتها در مورد هر کودکی به کار میاید یا مهارتی مناسب شخصیت شماست یا در هر موقعیتی موثر است، یادگیری این پنج مهارت برای شما حال و هوایی به وجود میآورد که ملاحظه یکدیگر را بکنید و فضایی بوجود آورید که در آن روح همیاری رشد کند.
به کار گیری همیاری
۱- تو صیف کنید. انچه را میبینید توصیف کنید.
۲- اطلاعات را در اختیار کودکانتان بگذارید.
۳- درباره احساسات و عواطفتان صحبت کنید.
۶- منظورتان را با یک کلمه بیان کنید.
۵- یادداشت بنویسید.











هم اکنون شما با پنج مهارتی که کودکان را به همیاری وا میدارد. بدون اینکه نتیجه سوثی روی احساس آنها داشته باشد، آشنا شدهاید.
اگر انّفاقاً کودکان شما در مدرسه هستند یا خوابیدهاند یا به نحوی سرگرم هستند و به آرامی بازی میکنند، این بهترین فرصت است تا چند دقیقه به تمرین بپردازید، میتوانید قبل از اینکه به کودکانتان
تمرین یک - داخل اتاق خوابتان میشوید و میبینید که فرزندتان که تازه از حمام درآمده، , حوله خیسش را روی تخت شما انداخته
ب: در همان موقعیّت نشان دهید که هر یک از مهارتهایی که در زیر
۱- توصیف کردن
آنچه را که میبینید، توصیف کنید.
۲- اطّلاعات را در اختیار کودکان بگذارید.
۳- منظورتان را با کلمهای بیان کنید.
- دربارةٌ احساساتتان صحبت کنید.
۵- یادداشت کنید.
حال شما پنج مهارت متفاوت را در یک موقعیّت واحد بکار بردهاید. در موقعیّتهای بعدی مهارتی را برگزینید که تصور میکنید در مورد کودکانتان موْنّرتر از سایر مهارتها است.
را پیدا نمیکنید. فرزند شما یک قیچی برای خودش دارد ولی دائما مال شما را عاریه میگیرد و آنرا به شما برنمیگرداند.
مهارت بهکار برده شده.
عبارتی که اصلا" بدرد نمیخورد.
مهارت بکار برده شده.
کردهاست.
مهارت بکار برده شده.
موقعیت د: شما پی بردهاید که کودکتان اخیراً دندانهایش را مسواک نمیکند.
عبارتی که اصلاً بدرد نمیخورد.
پاسخ ماهرانه
مهارت بکاربرده شده. ۱
نخستین بار که این مهارتها را در بوته آزمایش گذاشتم به خاطر میآورم. بسیار مشتاق بودم که این روش جدید را در خانه بکار برم. در راهرو رها شده بود سکندری خوردم. به نرمی به او گفتم: «جای اما او سرش را بلند کرد و با نگاهی سرد مرا نگریست و مشغول کتابخواندنش شد و من کتکش زدم.
ازآن زمان تاکنون دو چیز را آموختهام.
۱- صادفق بودن با کودکان اهمیّت بسیار دارد. وقتی عصبانی هستم و را خوب نشان بدهم در برخورد صادقانه قصور ورزیدهام. به همین دلیل پس از مدتی به علت فشاری که متحمّل شده بودم، واکنش نشان میدادم. اگر سرش داد زده بودم که (... جای اسکیت توی گنجه است! بیشتر سودمند واقع شده بودم و ممکن بود دخترم حرکتی بخود میداد.
فرض کنید او از جایش تکان نمیخورد و کفر مرا بالا میآورد میتوانستم بازهم بلندتر بگویم «جیل من دلم نمیخواد تمام شبو تو رختخواب سرد و خیس بخوابم!»
اگر نمیخواستم داد و فریاد راه بیندازم، میتوانستم یادداشتی به این مضمون روی یکی از کتابهائی که همیشه دم دستش بود بگذارم «گذاشتن حوله خیس روی رختخواب منو عصبانی میکنه!»
من حتی میتوانستم تا اندازای خودمو عصبانی نشان دهم و بگویم «من دوست ندارم که به حرفهایم بیتوجهی بشه, حولتو بر میدارم میگذارم کنار، اما مادرت را زنجوندی»، برای سازگارکردن پیام شما با خحلق و خوبیهای متفاوت راههای مختلفی وجود دارد. اِ
لابد شما نیز میخواهید که این مهارتها را با واقعیّات خانه خودتان نکنهای، ص ۷۶ بیفکنید. آیا فکر نمیکنید بعضی از این بایدهای لیست شما در صورت استفاده از مهارتهایی که هماکنون روی آن کار کردهاید, برای شما و کودکانتان آسانتر شدهاست؟
شاید مهارتهای فصل یک در مورد چگونگی پذیرش عواطف منفی کودک نیز بتواند کمکی به آسان شدن مسأله مورد نظر بکند. نظرتان را بنویسید و مهارتهایی را که ممکن است این هفته بکار ببندید در زیر یادداشت کنید.
عدهی از شما ممکن است فکر کنید «شاید بچَهُ من اصلاً جواب نداد آنو قت چی؟»
در فصل بعد ما مهارتهای پیشرفته بیشتری را خواهیم شناخت که با استفاده از آنها کودکانمان را به همیاری واداریم. ما در مورد حل مسایل بیابد. امیدواریم ایدههای این فصل بتواند حل مسائل روزهای آتی را برای شما آسانتر کند.
(گاهی آنچه را که نمیگوییم میتواند مفیدتر ازآنچه که میگوییم باشد.)
موقع ۳ ۱ ی و کانمن
۲- دو مهارت جحدید که این هفته از ان استفاده کردم:
مهار تبکار گر فنه شده:
واکنش من:
مهارت بکار گرفته شده:
۳- یادداشتی که نوشته ام.

بخش دوم: نظریات#
پرسشها
: ۱ آیا نخوةٌ گفتن چیزی به کودک به اندازه آنچه که میگوییم مهممسلماً همین طور است. حالت دستوری و آمرانة کلمات به اندازه خود کلمات مهم است. حالتی که به کودکان امیدواری میبخشد آن است که این مفهوم را القا میکند. «تو اساسا ادم دوستداشتنی و بااستعدادی هستی. فقط الان یک نکته است که باید به آن توجه کنی, این از تو بعید است حتماً باید از روی مسئولیّت جواب بدهی.»
۲ اگر حالت بیان کلمات تا این اندازه اهمیت دارد، چرا خودمان را" در قید و بند کلمات بگذاریم؟
یک نگاه از روی تنفر و یا لحنی که پدر و مادر برای خوارکردن
کودکان بکار میبرند، میتواند عمیقاً موجب صدمه کودک شود ولی اگر کودکی علاوه بر اینها مخاطب چنین کلماتی قرار گیرد «احمق)»... «بیمبالات»... «وظیفهشناس» هیچ وقت یاد نمیگیری... بطور مضاعف احساساتش جریجهدار خواهد شد. اینگونه کلمات اثرات.۰ طولانی و مهلکی دارد. بدترین اثر آن این است که کودکان بعدها با تکیه بر این کلمات آنها را به عنوان حربهای علیه خودشان به کار
۳- چرا استفاده از این کلمات «لطفاًو بیزحمت» به هنگامی که میخواهید کودکان برای شما کاری انجام دهند اشتباه است؟ مطمثناً برای خواستهای کوچکی مانند «بیزحمت نمکدونو بده) و با «لطفاً در را ببند» کلمه لطفاً از تعارفات معمولی است. روش تند و خشنی نیز برای فرمانها وجود دارد «نمکدونو بده» یا «در را ببند». کلمهة لطفاً را به این دلیل در مورد کودکانمان به کار میبریم تا روش مورد قبول جامعه را برای خواستهای کوچک سرمشق قرار داده باشیم ولی بکار بردن «لطفاً) برای لحظاتی که آرامش حکمفرماست خوب است. وقتی واقعا اشفته هستیم. اداکردن ارام «لْطفا» میتواند سبب دردسر باشد. گفتگوی زیر را ملاحظه کنید.
مادر: (سعی میکند موْدّب باشد) لطفاً روی کاناپه نیر.
کودک: (به پریدن ادامه میدهد.)
مادر: (بلندتر) لطفاً این کارو نکن.
کودک: (ناگهان کودک را با سیلی میزند) من از تو خواهش کردم نکردم؟:
چه اتفاقی افتاد؟ چرا مادر در عرض چند ثانیه از نزاکت به خشونت رسید؟ واقعیّت این است که وقتی شما با کودک اینگونه رفتار میکنید و او شما را نادیده میانگارد، عصبانیّت با سرعت وجودتان را پر میکند و شما به این فکر میافتید که «این بچّه چطور در برابر من مقاوصست میکند» اونم بعد از اینکه این همه باهاش موْدّب بودم؟ نشونش میدم؟
وقتی شما میخواهید کاری بلافاصله انجام شود، بهتر است با خشونت آنرا بخواهید نه با خواهش. یک جمله با صدای بلند و لحنی آرام «کاناپه را درست نکردن که روش بپرن» احتمالاً پریدن را خیلی زودتر متوقف خواهد کرد. اگر کودک سماجت کند معمولاً میتوان او را با تکرار محکم «مبل را برای این درست نکردن که تو روش بپری!؟» سریعاً به عکسالعمل واداشت.
۴- گاهی از کودکانم میخواهم کاری برایم انجام بدهند اما از پسشان برنمیآیم. آیا راهی برای توضیح این مطلب هست؟
یکبار از گروه دانشآموزان مدرسه سوْال کردیم که چرا گاهی حرف والدینشان را گوش نمیکنند؟
جواب آنها این بود:
«وقتی از مدرسه به خانه بر میگردم» خسته هستم و اگر مادرم کاری ازمن بخواهد وانمود میکنم که نمیشنوم.
«بعضی وقتها اونقدر سرگرم بازی یا تماشای تلویزیون هستم که واقعاً آنچه میگویند نمیشنوم».:
(بعضی وفتها انقدر درباره اتفاقی که مثلا در مدرسه رخ داده عصبانی هستم که دلم نمیخواهد چیزهایی که او میگوید انجام بدهم،
علاوه بر نظریّات کودکان، در اینجا تعدادی سوْال نیز ارائه میشود که شما میتوانید در زمانی که احساس میکنید «موفْق نمیشوید» از
آیا درخواستهای من در مورد سن و قابلیت کودک من مناسب و منطقی است؟ آیا درست است از کودک هشت سالهام انتظار داشته باشم. آداب و اصول را کاملاً رعایت کند؟
آیا کودک احساس میکند که خواست من عاقلانه نیست؟ (چرا مادر این همه اصرار دارد من پشت گوشامو بشورم کسی که اونجارو نمی بینه؟)
یا میتوانم نحوه انجام کار را به خود او واگذارم («وقتی میخوای آیا میتوان در دکور خانه تغییراتی بوجود آورد که اشتیاق به همیاری را افزایش دهد؟ (آیا میتوان چند حلقه در پایین گنجه نصب کرد تا
کشتی: گرفتن با جالباسی را برطرف کند؟ آیا میتوان چند قفسه اضافی در اتاق بچه نصب کرد تا از ریخت و پاش جلوگیری شود؟) سرانجام، آیا بیشتر اوقاتی که با کودک خود میگذرانم صرف خواستن انجام «اآین کار و آن کار میشود؟» آیا مدتی را برای تنهابودن
۵- باید اقرار کنم که در گذشته چیزهایی به دخترم گفتهام که حتی تصوّرش را هم نمیتوانید بکنید. حالا تلاش میکنم تغییر کنم ولی این. کودکی که زیر نکوهشهای سنگین بودهاست، معمولاً فوقالعاده حساس میشود. حتی یک کلمه آرام «نهارت» ممکن است به نظر او به منزله «داشتن سرشتی فراموشکار تلقی شود». این کودک نیاز دارد که بر بسیاری از اعمالش به دیده اغماض نگریسته شود و مورد تمجید و تعریف بسیار قرار گیرد تا آماده شود کوچکترین چیزی را که مشابهتی آموخت که با استفاده از آنها کودکانتان خود را مثبتتر خواهند یافت. در ضمن احتمالاً در این دوره انتقالی، فرزندتان ممکن است با بدگمانی و حتّی با خصومت تلاش شما را در نزدیکشدن به خود بنگرد.
ولی نگذارید برخورد منفی کودکتان شما را دلسرد کند. همه مهارتهایی که تاکنون مطالعه کردهاید، روشهای احترامگذاشتن به دیگران است. اغلب مردم سرانجام به ان پاسخ میدهند.
- شوخی روی پسر من بهترین اثر را دارد او خوشش میآید که من به روشی خنده دار از او انجام کاری را بخواهم. ایا این کار درست
اگر میتوانید با استفاده ازقوةٌ طنز در مورد کودکتان موفق بشوید. خوب موفق باشید. هیچ چیز به اندازه کمی شوخی در واداشتن کودکان به فعالیّت و سر حوصله آوردن آنها در خانواده موْنّر نیست. مسألهای که اکثر والدین با آن مواجه هستند این است که آزردگیهای روزمرة ناشی از زندگی با کودکان، ؛ حس طبیعی طنز و شوخی را در آنان از بین میبرد.
پدری میگفت: یک راه کاملاً موف برای دمیدن روح بازی در انجام وظیفهای که پیش روی فرزندتان است، این است که از صدا با تلفظ غیرمعمولی و خندهدار استفاده شود. صدای محبوب کودک او صدای آدم ماشینی بود: «این - آرسی تری سی است که - صحبت -میکند - بعد از - این - هر -کس -یخ - از - یخچال - بردارد - و ظرف آنرا - دوباره - پر - نکند - به - فضای - خارج - پرتاب - خواهد شد - لطفاً - رفتار - مثبت - از - خحود -نشان - دهید.»
۷- بعضی وقتها متوجه میشوم بعحضی چیزها را مرتب تکرار میکنم. با این وجود که از مهارتها استفاده میکنم، ولی باز چنبین بنظر میرسد که زیاد عیبیجویی میکنم. آیا راهی برای اجتناب از آن وجود دارد؟
اغلب اوقات آنچه ما را به تکرار حرفمان وادار میکند، کودکی است که به نحوی رفتار میکند که گویی حرف ما را نشنیده است. هر گاه. وسوسه میشوید که حرفی را برای دوّمین یا سوّمین بار تکرار کنید دست نگه دارید. در عوض ببینید که آیا حرف شمارا شنیدهاست. برای مثال:
مادر: بیلی، پنج دقیقه دیگه راه میافتیم.
بیلی: (جواب نمیدهد و به خواندن لطیفه ادامه میدهد.
مادر: میتونی بهم بگی الان چی بهت گفتم؟
بیلی: تو گفتی پنج دقیقه دیگه راه میافتیم.
مادر: خب حال" که من فهمیدم تو میدونی، دوباره بهت نمی گم.
۸- مشکل من این است که وقتی از پسرم کمک میخواهم، جواب
میدهد::
«خیلی خوب پدر». ولی بعد دنبالهاش را نمیگیرد. چه باید بکنم؟
مثال زیرنشان میدهد پدری چگونه توانست این مشکل را حل کند.
پدر: استیون، دو هفته از وقتی که چمنهارو زدی گذشته. خیلی خوب میشد اگه امروز اونارو میزدی.
پسر: باشه پدر بعدا.
پدر: دلم میخواد بدونم که کی تصمیم داری این کارو بکنی.
پسر: هر وقت این برنامه تموم شد این کارو میکنم.
پسر: حدود یک ساعت دیگه.
«نظریات - آگاهیها و نکاتی درباره هر مهارت»
۱- توصیف: آنچه را میبینید توصیف کنید.
بهترین بخش استفاده از زبان توصیفی این است که اشاره مستقیم و اتهام را برطرف میکند و کمک میکند تا هرکس درست روی انچه که «شیر سر رفت؟؛ به اسفنح احتیاج داریم.»
«(این پیژامه پاره شد؛ به سوزن نخ احتیاج داریم.»
کنید. در این صورت هر عبارت را با «تو) شروع کنید. برای مثال: تو کردی...» به تفاوتها توجه کنید. بسیاری از مردم ادعا میکنند که تو بگیرند. وقتی واقعهای را توصیف میکنیم (بجای اینکه بگوییم «تو این کار رو کردی)») اگر بگوییم مسأله چیست و راه حل آن کدام است. راه را برای کودکان آسانتر کردهایم.
هنگامی که دیدم دو پسر نوجوانم با دستها و صورتهایی که از آب رنگ سبز، رنگی شده بود سر میز شام آمدند خشمگین شدم. ولی تصمیم گرفتم خلق و خوی خود را از دست ندهم و سرشان داد نکشم. به لیست مهارتها که در آشپزخانه آویزان کرده بودم مراجعه کردم و اولین عنوانی را که دیدم (انچه را میبینید توصیف کنید) بکار بستم.
آنچه که بعداً انّفاق افتاد:
من: دو تا پسرو میبینم که رنگ سبز به دست و صورتشان مالیده
آنان نگاهی به یکدیگر انداختند و بسوی حمام دویدند تا سر و
چند دقیقةٌ بعد داخل حمام شدم. و داشتم خودم را آماده میکردم که دوباره داد و فریاد راه بیندازم. کاشیها همه رنگی شده بودند! ولی من به مهارت قبلی خود متوسل شدم.
من: میبینم که رنگ سبز به در و دیوار حمام مالیده شده!
پسر بزرگم دوید و کهنةٌ بزرگی بر داشت و گفت («پیش بسوی رهایی». پنج دقیقه بعد دوباره مرا صدا زد که بیایم و نگاه کنم.
من: (همین طور چسبیده بودم به توصیف) میبینم که یه آدم مفید هم بوده که رنگ سبزو از تمام در و دیوار حموم تمیز کرده.
نورشادی از سر و صورت پسر بزرگم میبارید سپس پسر کوچکم با ان صدای نازکش اعلام کرد (حالا میرم و اونو تمیز میکنم،
اگر من اینها را ندیده بودم باورم نمیشد.
آگاهی - امکان دارد استفاده از این مهارت به نحوی سبب رنجش شود. برای مثال پدری تعریف میکرد که یک روز سرد جلوی خانهاش ایستاده بود و به پسرش که تازه وارد خانه شده بود گفت «در باز مانده). پسر درجواب گفت: خوب چرا نمیبندینش؟ گروه جلسات ما نظر داد که پسر جمله توصیفی پدر را بدین گونه فهمیده است «من دارم تلاش میکنم تورا با اشاره به راه راست هدایت کنم.» گروه هم چنین نظر داد که جملات توصیفی هنگامی بهترین اثر را دارد که کمک کودک اساسا لازم باشد.
۲- به کودکانتان اطّلاعات بدهید. آنچه که در دادن اطلاعات بیشتر مورد پسند ماست این است که وقتی دستاوردی را در اختیار کودک میگذارید او برای تمام عمر از آن استفاده کند. مثلاً برای بقیه عمرش لازم است بداند که «اگر شیر را در جای سرد نگذارد، فاسد خواهد شد» که «بریدگیهای عمیق باید پاکیزه نگهداشته شود». که «نوار کاست را اگر در مقابل حرارت بگذارند جمع میشود.» که «اگر در جعبه شیرینی باز بماند شیرینی بیات میشود.» والدین به ما گفتهاند که مهارت «دادن اطلاعات» کار دشواری نیست. به گفته آنان آنچه که دشوار است ترک فحش و فحشکاری در پایان گفتگوهاست. مانند «رختهای چرک رو باید تو سبد رختشوئی گذاشت. تو هیچ وقت یاد نمی گیری؟» ما همچنین دادن اطلاعات به کودکان را از این لحاظ میپسندیم که به نظر میرسد کودک آنرا حمل بر اعتماد به خود میکند. او به خود
میگوید: «نظر به اینکه بزرگترها روی من حساب میکنند تا از روی مسئولیّت کاری را انجام بدهم, پس من هم باید چنین کنم.» مونیک اونیفورم بر تن از جلسه پیشاهنگی به خانه آمد و در حیاط شروع به بازی کرد. من سه چهار بار سرش داد کشیدم که بیاید و لباسش را عوض کند ولی او همچنان تکرار میکرد که چرا؟ و من دائماً تکرار میکردم «انیفورمتو پاره میکنی» در آخر گفتم: «لباس تو خونه برای بازی کردن تو حیاطه. انیفورم برای پوشیدن در جلسات
پیشاهنگیه، با کمال حیرت دیدم که کارش را متوقف کرد و بلافاصله
رفت که لباسش را عوض کند.
پدری تجربةٌ خود را در مورد پسر پنجسالةٌ کرهای که به تازگی به فرزندخواندگی قبول کرده بود، در اختیار ما گذاشت.
من و کیم برای دیدار همسایه و پسدادن نردبانش از خانه بیرون رفتیم. وقتی میخواستیم زنگ بزنیم، عدهای از بچّهها که در خیابان مشغول بازی بودند به کیم اشاره کردند و فریاد زدند «این از اون چینگ چونگها است!» کیم آشفته شده، گر چه حتی معنی کلمات را
افکار زیادی به مغزم خحطور کرد: «اینا اصل و نسب درستی ندارند. بوگندوهای کوچولو دلم میخواست حسابی جلویشان در میآمدم و والدینشان را صدا میزدم اما آنها تلافی را سر کیم در میآوردند. بالاخره آنها همشایه بودند و باید با بد و خوبشان ساخت و راهی برای
به طرف بچّهها رفتم و به آرامی گفتم «بدو بیراه گفتن احساس آدمو جریحهدار میکنه.»
به نظر رسید آنها در برابر گفتةٌ من عقب نشستند (شاید تصوّر میکردند من میخواهم سرشان داد بکشم.) به خانه همسایه رفتم و در را باز گذاشتم. چندان پایی کیم نشدم که وارد خانه بشود. پنج دقیقهُ بعد، از پنجره به بیرون نگاه کردم و دیدم کیم با پسرهای دیگر مشغول بازی است.
تا سرم را بلند کردم دیدم دخترم «جسیکا»)ی سه ساله با سه چرخه دنبال برادر هشت سالهٌ خود (که او هم داست در خیایان دوچرخهسواری میکرد) میرود. خوشبختانه در خیابان اتومبیلی دیده نمیشد. به طرف جسیکا فریاد زدم «جیسکا، دوچرخهها میتونن تو خحیابان برن اما سه چرخهها نمیتونن.»
جسیکا از سه چرخهاش پیاده شد و با حالتی رسمی چرخها را شمرد و سه چرخه را به پیاده رو هدایت کرد و دوباره مشغول راندن
آگاهی - از دادن اطّلاعاتی که بچه خودش قبلاً از آن اطلاع دارد خودداری کنید. برای مثال اگر به پسر ده سالهای بگویید: «شیر اگر تو یخچال نباشه ترش میشه» ممکن است چنین نتیجهگیری کند که احمق است و یا که شما دارید او را مسخره میکنید.
۳- گفتارهای تک کلمهای: بسیاری از والدین گفتهاند که تا چه حد قدر این مهارت را میدانند. آنان ادعا میکنند. با استفاده از این گفتارها در وقت و کلمات و توضیحات خستهکننده، صرفه جویی میکنند. نوجوانانی که ما با آنان کار کردهایم نیز گفتهاند «آنان نیز کلمات واحد را ترجیح میدهند («در)... (سگ)... یا «ظرفها»... و آن را جانشین خوشایندی برای وعظ و خطابههای معمولی میدانند.
به نظر ما ارزش گفتارهای تک کلمهای در این واقعیّت نهفته است که به جای دستورهای سرکوبگرانه، فرصتی به کودک میدهیم تا با فکر و زیرکی خود عمل کند. وقتی او میشنود «سگ» با خود میاندیشد «مگه سگه چشه... اوه آره» من امروز اونو بیرون نبردم تا کمی بگرده... بهتره همین حالاا ببرمش بیرون،
آگاهی - اسم کودک را به منزلهٌ گفتارهای تک کلمهای مورد استفاده قرار ندهید. وقتی کودک نام خود را در طول روز مکرراً به طور مذمتآمیزی بشنود: «سوزی»، کم کم نامش را با مذمت یکی میپندارد.
۴- آنچه را احساس میکنید توصیف کنید. بسیاری از والدین با کشف این نکته که مطرح کردن احساسات واقعیشان با کودکان میتوان سودمند باشد، احساس آسودگی کردهاند. آنان میدانند که لازم نیست تا ابد صبور بمانند. کودکان خیلی نازک طبع نیستند. آنان کاملاً استعداد آن را دارند که جملاتی نظیر این را بشنوند:
«الان وقت مناسبی نیست که انشای تو رو ببینم. الان حواسم پرته
فکر میکنم بهتره کمی منو تنها بذاری، احساس میکنم خلقم تنگه و کاری هم از دست تو بر نمیآد.
مادری که دارای دو فرزند کوچک بود میگفت: بارها از دست خود عصبانی شدهاست چرا که شکیبایی لازم را در برابر آنان نداشته است. بالاخره تصمیم گرفت نسبت به عواطضف و احساسات خود پذیرش نشان بدهد و اجازه بدهد که کودکانش احساسات او را دریابند (البته به زبانی که برای کودکان قابل درک باشد).
این کار را هم با گفتن چنین جملاتی آغاز کرد: «حالا صبر من به اندازه یک هندوانه است»... و کمی بعد «خب حالاا صبر من به اندازه یک پرتقاله» و پس از آزردگی بیشتر «الان صبر من به اندازه یک نخوده... و فکر میکنم بهتر باشد قبل از این که کوچکتر بشه ساکت بشید.»
این مادر میداند که کودکان احساسات او را جدی تلقی میکنند. زیرا یک روز بعد از ظهر پسرش گفت: «مادر حالا صبر تو چه اندازه است. امشب میتونی یه قصه برامون بخونی؟»
اما هنوز عدهای از والدین نگرانی خود را از توصیف احساساتشان نزد کودکان, ابراز میدارند. ایا مطرحکردن صادقانةٌ عواطف با کودکان ما را در برابر انان اسیبپذیر نمیکند؟ فرض کنید والدین به کودکانشان بگویند... «این کار منو ناراحت میکنه» و کودک جواب بدهد: «به من مربوط نیست).:
ما این تجربه را بدست آوردهایم که کودکانی که احساساتشان مورد احترام واقع میشود، دوست دارند به احساسات بزرگترها احترام بگذارند ولی در یک دوره انتقالی ممکن است چنین جوابهای جسورانهای بشنوید «به من مربوط نیست». اگر گفتگو به چنین جایی منتهی شود میتوانید به کودک بگویید «به من مربوطه. به من مربوطه که چه احساسی دارم و به احساسات تو اهمیّت میدهم و انتظار دارم در این خانواده همه به احساسات یکدیگر اهمیّت بدهیم!» آگاهی- بعضی از کودکان در برابر مذمت والدینشان بسیار حساس هستند. برای آنان عبارات خشنی مانند: «من عصبانی هستم» یا «این کار منو از کوره به در میبره» خیلی بیش از اندازهای است که میتوانند تحمل کنند و در برابر، پاسخ ستیزه جویانهای ارائه میدهند: «خوب حالا که اینطور شد منم از دست تو عصبانیام». برای این کودکان بهتر است فقط انتظاراتتان را بیان کنید. برای مثال به جای اینکه بگویید: «واسه کشیدن دم گربه از دستت عصبانی ام» بهتر است بگویید «من آزت انتظار دارم با حیوونا مهربونتر باشی.»
۵- یادداشت بنویسید. بیشتر بچّهها دوست دارند یادداشتی دریافشت کنند، چه خواندن بدانند و چه ندانند. کوچکترها از دریافت پیام نقاشی
شده به هیجان میآیند. این امرآنان را تشویق میکند تا یادداشتهایی را
برای والدین بنویسند یا نقاشی کنند. کودکان بزرگتر نیز از دریافت یادداشت خوششان میآید. گروهی از نوجوانان که با آنان کار کرده بودیم میگفتند که از دریافت یادداشت احساس خوبی به آنان دست میدادهاست- «مانند این است که از رفیقت نامهای بدستت میرسد). احساس آنان این بود که والدینشان بقدر کافی برایشان اهمیّت قایل هستند که وقت خود را برای این کار صرف کنند و زحمت نوشتن به نوشتن خوشش بیاید این است که (هیچ داد و فریادی راه نمیاندازد».
والدین گزارش کردهاند که آنان نیز استفاده از یادداشت را میپسندند. آنان میگویند این راهی ساده و کوتاه برای برخورد با کودکان است که معمولاً اثرات دلپذیر آن باقی میماند. مادری تعریف میکرد: در پیشخوان آشپزخانهاش همیشه یک جوهر خشککن و بک لیوان قهوهخوری بپُر از مداد نگه میدارد. در هفته بارها پیش میآید که او خود را در موقعیّتی مییاید که بارها کاری را از بچههایش خواسته است و آنها محل نگذاشتهاند بطوری که سبب شدهاست امید خود را از آنان ببرد و خود به انجام آن کار بپردازد.
او میگوید در چنین لحظاتی برداشتن یک مداد راحتتر از باز کردن دهان است.
این نمونهای است از یادداشتهای او:
بیلی عزیز:
از امروز صبح تا بحال بیرون نرفتهام. لطفاً منو برای هواخوری ببر بیرول.
امضا: سگ تو هاری
سوزان عزیز:
لازمه این آشپزخونه دوباره مثل اولش منظم بشه. لطفاًدر این موارد
۱- کتابهای روی اجاق
۲- پوتینهای وسط راهرو
۳- ژاکت روی کف اتاق
۶- خرده ریزههای غذا که روی میز ریخته شدهاند.
مادر
توجه
زمان برنامه داستان ساعت ۲۰: ۷ بعد از ظهر.
از همه کودکانی که پیژامه پوشیده و دندانهایشان را شستهاند، دعوت پدر ومادر
دخترش صفحه موسیقی کاملاً نوی او را خراب کرده بود. او میگفشت اگر نمیتوانست عصبانیتش را با نوشتن خالی کند، احتمالاً مجبور میشد دخترش را تنبیه کند. بجای اینکار به او نوشت:: آلیسون ۱
صفحه جدید من بدون اجازه برداشته شده و پر از خراشه و دیگه صداش در نمیآد.
پدر عصبانی
کمی بعد پدر این یادداشت را از دخترش دریافت کرد:
پدر عزیز:
پولش شده میتونی از پول تو جیبیام کم کنی.
آلیسون
ما دایماً متعجب میشدیم از اینکه میدیدیم که چگونه کودکانی که قادر به خواندن نیستند میتوانند از عهده «خواندن» یادداشتهایی که والدینشان به آنها مینویسند برایند این اظهارات از آن مادر جوانی است که در بیرون از خانه کار میکند:
بدترین وقت برای من وقتی است که از سر کار به خانه بر میگردم و طی نیم ساعت مشغول تهیه شام هستم و در همان حال بچهها بطور مداوم میان یخچال و ظرف نان رفت و امد میکنند. وقتی غذا آماده و روی میز چیده شدهاست آنها دیگر اشتهایی به غذا ندارند. دوشنبه گذشته من یادداشتی نقاشی شده را بالای در آشپزخانه نصب کردم:
تا موقع شام
اشپز خانه بسته است.
پسر چهارسالةٌ من بلافاصله میخواست بداند که معنی آن چیست. یک یک کلمات را برایش توضیح دادم او خیلی به یادداشست احترام گذاشت و پایش را داخل آشپزخانه نگذاشت و بیرون در با خواهرش بازی میکرد تا من یادداشت را بردارم و آنان را به داخل دعوت کنم. شب بعد دوباره یادداشت را نصب کردم. در حالی که مشغول درست کردن همبرگر بودم صدای پسرم را شنیدم که به خواهر دوسالهاش یاد میداد که این کلمات چه معنایی دارد. سپس دیدم که دخترم به تک تک کلمات اشاره میکند و «میخواند»... «تا... موقع... شام... اشپزخانه... بسته... است.» مادری که دانشجوی نیمه وقت بود، برایمان تعریف کرد که چه استفاده غیرمعمولیای از یادداشت کردهاست. این است داستان یک روز بدون در نظر گرفتن جوانب امر داوطلب شدم که نشست بیست نفری در خانه من تشکیل شود. برایم بسیار اهمیت داشست که نشست بیست نفری در خانه من تشکیل شود. برایم بسیار اهمیت داشت که همه چیز را به موقع آماده کنم. بنابراین مدرسه را زودتر ترک کردم. وقتی به خانه رسیدم به دور و بر خانه نگاهی انداختم. دم هری ریخت پایین. اونجا بیشتر شبیه یک آشغالدانی بود. همه روزنامههای باطله، کتابها، مجلهها، همه جا ریخته شده بود. رختخوابها درهم وبرهم بود و کنافت از در و دیوار حمام میبارید. اندکی بیش از دو ساعت وقت داشتم تا به آنجا سرو سامانی بدهم. نزدیک بود غش کنم. هر دقیقه نزدیک بود بچهها سر برسند و من میدانستم که قادر نیستم با یک امّا در ضمن هم نمیخواستم مجبور به صحبتکردن یا توضیحدادن بشوم. تصمیم گرفتم یادداشتی بنویسم ولی جایی وجود نداشت که بشود چیزی روی آن گذاشت. از این رو تکه مقوایی گیر آوردم، دو طرف آن را سوراخ کردم نخی از آن گذراندم و اعلان را از گردنم آویزان کردم.
اگر آزرده یا عصبانی شود منفجر خواهد شد!!
میهمانان در حال آمدن هستند. به طور اضطراری کمک لازم است. سپس مانند دیوانهها شروع به کار کردم. وقتی بچهها به خانه امدند - و اعلان را خواندند داوطلبانه رفت و روب کتابها و بازیچههایشان را به عهده گرفتند. سپس بدون اینکه حتی یک کلمه اضافی از طرف من بشنوند. رختخوابهایشان را نیز مرتب کردند؛ همچنین مال مرا! باورکردنی نبود.
داشتم با حمام کلنجار میرفتم که زنگ در به صدا درآمد. برای یک لحظه وحشتزده شدم ولی مردی بود که برای تحویل صندلیهای اضافه آمده بود. دعوتش کردم تا داخل شود. متعجب شام از اینکه چرا او حرکتی نکرد فقط به سینه من خیره شده بود. سرم را پایین آوردم و دیدم اعلان هنوز همان جا است. به محض اینکه شروع کردم به توضیح گفت «نگران نباشید خانم. آرامش خود را حفظ کنید. فقط به من بگویید صندلیها را کجا بگذارم من آنها را برای شما میچینم.»
والدین از ما سوْال کردند اگر به طور مداوم از این مهارتها استفاده کنیم آیا کودکانمان همیشه پاسخ خواهند داد؟ جواب ما این است: امیدواریم که اینطور نباشد. کودکان آدمماشینی نیستند. افزون بر این، ما هم بر این عقیده نیستیم که با ردیفکردن یک سری از شگردهای استادانه کودکان را به پاسخ دادن وا داریم.
قصد ما این است که درباره انچه در کودکانمان بهترین است. صحبت کنیم- ذکاوت آنها، قریحهٌ آنها احساس مسئولیّت آنها، شوخطبعی آنها و قابلیّت آنها در حساس بودن به نیازهای دیگران.
ما میخواهیم بر گفتگوهایی که روح را جریحهدار میسازد، مهر پایان بگذاریم و زبانی را برگزینیم که احترام به نفس را فوت میبخشد. ما میخواهیم جوی عاطفی خلق کنیم که کودک به همیاری تشویق شود زیرا آنان هم به خودشان اهمیّت میدهند و هم برای ما اهمیت قاپلند.
ما میخواهیم به شرح نوعی ارتباط احترامآمیز که امیدواریم میان ما و فرزندانمان برقرار شود بپردازیم- چه حالا، چه در طی دوران نوجوانیشان و چه در نهایت طی دوران بزرگسالیشان.