بخش نخست#
تشویق به استفلال شخصیّت
بیشتر کتابهای تربیت کودک به ما میگویند که یکی از مهمترین اهداف ما به عنوان پدر و مادر باریکردن به کودکان برای یافتن شخصیّتی مستقل از ماست. یاریکردن به آنها برای اینکه بتوانند بدون ما خودشان را اداره کنند. همه ما اصرار میورزیم که کودکانمان نسخه بدل ما نباشند، بلکه انسانهایی باشند مستقل,، با سرشتی مخصوص به خود و با سلیقهها و امیال و ارزوهایی متفاوت باما. با این تفاصیل چگونه میتوانیم به آنان کمک کنیم تا شخصیتی جدا و مستقل بیابند؟ با آزادگذاشتن آنها برای انجام کارهای خود؟ با اجازهدادن به آنها تا خود با مشکلاتشان دست و پنجه نرم کنند؟ آازاد بگذاریمشان تا از اشتباههای خود درس عبرت بیاموزند؟ دو صد گفته چو نیم کردار نیست. من هنوز یادم است: که فرزند اولم تلاش میکرد تا بند کفشش را گره بزند و من صبورانه ده ثانیهای او را نگریستم و سپس خم شدم و بند را بستم.
کافی بود دخترم بگوید که با دوستانش دعوا کردهاست تا بلافاصله جطور میتوانم بگذارم کودکانم مرتکب اشتاه شوند و عواقب به نصایح من گوش فرا دهند. ۱
کفش یا بیان نصایحی برای حل و فصل دعوا و یا انتظار داشتن از اینکه کودکان مرتکب خحطا نشوند، چه چیز ترسناکی وجود دارد؟ مگر شه آنکه از ما جوان ترند و کم تجربه تر و نیازمند بزرگترهای دور و بر مسأله این است: وقنی شخصی مداوماً به دیگری تکیه کند. احساسات خاصی برانگیخته میشود. برای اینکه روشن شود این احساسها چگونهاند. عبارات زیر را بخوانید و واکنشهای خود را بادداشت کنید.
۱- شما چهار ساله هستید و در جریان روز از پدر و مادرتان میشنوید که میگویند:
«لوبیا سبزاتو بخور، سبزی واست خوبه.»:
«بیا زیپ لباستو واست ببندم.)
«خستهای» برو دراز بکش و استراحت کن،
«من دوست ندارم با اون پسره بازی کنی. خیلی بد دهنه.) واکنش ماس ی
میگویند:
«بی خود اون زاکتو نپوش» رنگ سبز بهت نمیاد،
«بطریو بده به من. خودم سر پیچو واست باز میکنم.»
واکنش شما سس
۳- شما هفدهساله هستید. والدینتان میگویند:
است در مورد بهبود بخشیدن به کارهای اینجا نظر ندهید. سرتان به کار خودتان باشد. من به شما حقوق نمیدهم که نقشه طرح کنید. من برای کارتان به شما حقوق میدهم.)
واکتش شمها سس
۵- شما اهل کشوری توسعه نیافته هستید، در یک میتینگ عمومی از یکی از رجال کشوری ثروتمند و پرقدرت، اظهارات زیر را میشنوید:
(نظر به اینکه ملت شما هنوز در دوران کودکی به سر میبرد و هنوز توسعهنیافته است. ما نیازهای شما را از یاد نبردهایم و درصدد فرستادن متخصّص و صدور کال" برای شما هستیم تا شما بدانید که چگونه مزارع، بازرگانی و حکومت خود را اداره کنید. ما همچنین متخصصین تنظیم خانواده را برای شما خواهیم فرستاد تا برای جلوگیری از افزایش جمعیت شما را یاری دهند.
واکتش شما سس
به جرأت میتوان گفت که شما میخواهید احساسات کودکانتان را به سوی احساساتی که هم اکنون یادداشت کردهاید سوق دهید. هنوز هم مردم وقتی به دیگران نیازمند میشوند و در شرایط وابستگی به دیگران قرار میگیرند, آن چنان که باید نسبت به آنان سپاسگذار نیستند و معمولاً به شدت احساس بیهودگی, بیارزشی, رنجش, ناکامی و خشم میکنند. این حقیقت تلخ میتواند وضم دشواری برای والدین بوجود بیاورد. و واضح است که کودکان به سبب جوانی و بی تجربگی به ما تکیه میکنند و ما باید بسیاری از کارها را برای آنان انجام دهیم۰ به آنها تذکر بدهیم، «به آنها نشان بدهیم.» از سوی دیگر روشن است که وابستگی آنان میتواند به خصومت منجر شود. "
آیا راهی وجود دارد تا احساس وابستگی کودکانمان را به حداقل برسانیم؟ آیا راهی وجود دارد تا به آنان کمک کنیم انسانهای مسئولی بار بیایند و خود وظیفه خویشتن را بدانند و انجام دهند؟ خوشبختانه هر روزه فرصتهایی به دست میاید تا بتوانیم شخصیت کودکانمان را به استقلال تشویق کنیم. در اینجا تعدادی مهارتهای ویزه ارائه میشود که کودکان را یاری میدهد به جای تکیه به والدین، به خود متکی
۱- اجازه دهید کودکان خود برگزینند.
۲- برای تلاش کودک. احترام قایل شوید.
۳- بیش از اندازه سوْال نکنید.
۴- در پاسخگویی به سوالات شتاب نکنید.
۵- کودکان را تشویق کنید تا از منابع و مآخذ بیرون خانه استفاده کنند. ۹ امید را از دست ندهید..

برای تلاش کودک احترام قایل شوید
احترام قایل شوید به جای
مادم: در بایگه ممکنه هت با زنیگه ت ۳ ۱ مادم: ادن له «بوسچیست گام که دشر ات۱ ار۴ ,
کوب راخت تر ام زره ۹۸ وک اه
[۱/ست ار ۸
احترام قایل شوید به جای
بر: ستن برکنش اشتهای با هت اد!۱
۱ ۱: روم چسرای ۱ رس؟ ۹ ۳
ور یخواو ۱ ری جر طرلشیدی ۹
احترام قایل شوید. به جای
نموت ۵۶
خی یوار ۳ ی س ات ۱
وقتی تلاش کودک مورد احترام قرار بگیرد، جرأت خود را متمرکز




گرچه ممکن است بسیاری از مهارتهایی که هم اکنون مطالعه کردید در اول معمولی به نظر برسد امّا هیچ چیز معمولی در آن وجود ندارد. تصمیم و تمرین بسیار لازم است تا با کودکان به روشی صحبت کنیم که مشوق استقلال آنان باشد.
در تمرین زیر شش عبارت را به طور نمونه میبینید که توسّط والدین به کار میرود. لطفاً هر عبارت را تبدیل به عبارتی کنید که پدر ومادر معمولاً میگویند: جمله تجدید نظر شده که مشواق استقلال کودک است:
۱- همین حالا برو حموم. ۱-(بگذارید خود کودک انتخاب کند)
۲- چرا وقتی میخوای پوتیناتو ۲- (برای تلاش کودک احترام بپوشی، نزدیکه جونت بالا بیاد؟ پاتو قایل شوید) ۳ امروز تو اردو خوب تفریح ۳- (بیش از اندازه سوال نکنید. دیگه زو دوست داری؟ شاوی نس
۶- کودک: چرا پدر باید هر روز بره ۶- (در پاسخگویی به سژالات سرکار؟ عجله نکنید).
مادر: پدر برای این باید هر روز رو سس
سرکار تا بتونیم این خونه قشنگ ۹ بیس
داشته باشیم، غذاهای خوب خوب ی
بخوریم، لباسهای قشنگ بپوشیم، و... را
۵- نوجوان: من دارم خیلی چاق ۵- (کودکان را تشویق کنید تا میشم. برایم تعیین کن چه رژیمی از منابع خارج از خانه استفاده میگم اینقدر کیک و شیرینی نیو و سس
بجاش میوه و سبزیجات بخور یس
-۹ کودک: پدر میخوام وقتی بزرگ ۹-(امید را از دست ندهید) دانشسراهای عالی پر از معلمها ی سس
است که وقتی از دانشسرا بیرون میان
نمیتونن کار پیدا کنن.
اگر فکر میکنید شش مهارتی که هم اکنون تمرین کردید تنها روشهایی نیستند که مشوق استقلال کودک میباشند کاملاً حق دارید. تمام مهارتهایی که از اول این کتاب تا به حال مطالعه کردهاید عملاً به کودکان کمک میکند تا خود را به عنوان انسانهایی مستقل، مسئول و شایسته بنگرند. هنگامی که ما به احساسات یک کودک گوش فرا
میدهیم. یا احساسات خود را با انان مطرح میکنیم، یا دعوتشان میکنیم تا با ما به مشکلگشایی بنشینند., درحقیقت اعتماد به نفس را در آنان تشویق میکنیم.
من خوب به یاد دارم که طرح تشویق کودکان برای اینکه به جزئیات زندگی خود توجه داشته باشند و مسئول آنها باشند. برایم طرحی انقلابی بود. به خاطر میآورم که مادربزرگم در تحسین همسایهای میگفت «مادر عجیبی است! چه کارها که برای بچهاش نمیکنه!» با این اعتقاد بزرگ شدم که مادران خوب «کارهای» کودکانشان را انجام میدهند. من یک قدم فراتر گذاشتم؛ نه تنها کارهایشان را انجام میدادم، که به جایشان نیز میاندیشیدم. نتیجه؟ هر روز بر سر مسالهای جزیی جدال در میگرفت و با به وجود آوردن جوی از احساسات نا
سرانجام وقتی آموختم که مسئولیتی که به درستی به خود کودکان تعلق دارد باید به خودشان واگذار کنم وضع اصلاح شد. چیزی که به من کمک کرد این بود که: هر گاه احساس میکردم گرفتار مسأله پیچیدهای میشوم یا مضطرب میشوم، از خود میپرسم «آیا چارهای ندارم؟... آیا باید کار را خودم به عهده بگیرم... یا میتوانم کودکانم را مسئول این کار بکنم؟
در تمرین بعدی شما تعدادی از موقعیّتها را ملاحظه خواهید کرد که اغلب والدین را نگران و یا درگیر و یا هم نگران و هم درگیر میکند. وقتی هرایک از موقعیّنها را خواندید از خود بپرسید:
۱- چه باید بکنم یا چه بگویم تا کودک به من متکی شود.
۲- چه باید بکنم یا چه بگویم تا مشوق استقلال فرزندم باشم. تعدادی از مهارتهایی که میتواند سودمند باشد مهارتهای جدید مهارتهای پیشین
واگذاری حق انتخاب پذیرش احساس کودک
دادن اطلاعات
بیش از اندازه سوال نکنید. استفاده از روش مشکلگشایی برای پاسخگویی به سوالات عجله
تشویق کنید از منابع بیرون خانه
استفاده کند.
امید را از دست ندهید.:
کودک: امروز دیر به مدرسه رسیدم. از فردا باید منو زودتر بیدار
پدر یا مادر (برخورد با مسأله باید به نحوی باشد که اتکای کودک پدر یا مادر (برخورد با مسأله باید به نحوی باشد که اتکای کودک
کودک: بیرون سرده. چطوره یه گرم کن بپوشم؟
پدر یا مادر (برخورد با مسأله باید به نحوی باشد که اتکای کودک به والدین همچنان ادامه یایل): ی
پدر یا مادر (برخورد با مسأله باید به نحوی باشد که اتکای کودک به والد ین هم جنان ادامه پایل): سس
بخرم
پدر یا مادر (برخورد با مسأله باید به نحوی باشد که اتکای کودک پدر یا مادر (تشویق به استقلال) سس
کودک: بتسی میخواد که من به مهمونیش برم. ولی من بچههایی
رو که اونجا میان دوست ندارم. چیکار کنم؟
پدر یا مادر (برخورد با مسأله باید به نحوی باشد که اتکای کودک
به والدین هم چنتان ادامه پایل)۱ سس
پدر یا مادر (تشویق به استقلال) سس ی
گمان میکنم تعدادی از این عبارتها را که نوشتهاید به سرعت به:
خاطرتان رسیدهاست. و بقَیَهٌ عبارتها وقت قابل توجهی گرفتهاند. یافتن
زبانی که احساس مسئولیّت را در کودک بر انگیزاند تلاش بسیار میخواهد. واقعیّت این است که امر تشویق به استقلال کودکان میتواند کاملاً پیچیده باشد. هر قدر به اهمیت استقلال کودکانمان پی ببریم باز
هم در درونمان نیروهایی وجود دارد که ما را بر ضد آن بر میانگیزاند.
نخستین موضوعی که مطرح است مسأله آسایش محض است. امروزه
بسیاری از ما در تمام کارها عجله داریم. معمولا خودمان کودکان را بیدار میکنیم، دگمههایشان را میبندیم و به آنها میگوییم که چه
بپوشند وچه بخورند. زیرا برایشان اسانتر و سریعتر است. سپس باید از عهدةٌ احساساتی برآییم که ما را به قوت به کودکانمان
دشوار است که به عزیزانمان اجازه دهیم خود تلاش کنند و مرتکب
اشتباه شوند. حال آن که مسلّم است چند کلمه حکمتآمیز ما میتواند ۰ ۷ | بهبچهها گفت, از بچهها شنیدن
آنان را از رنج و ناامیدی نجات دهد. همچنین از سوی ما خودداری و انضباط نفس بسیار لازم است تا به پنداموزی نیردازیم به وییژه من
میدانم که حتی امروز هم وقتی یکی از بچههایم میپرسد «مادر به نظر تو چه باید بکنم؟» باید جلوی خودم را بگیرم تا بلافاصله به آنها نگویم که چه باید بکنند.
ولی حنّی چیزی بزرگتر از این وجود دارد که با تمایل معقولانه ما در کمک به کودکانمان برای مستقلشدن از ما در تعارض قرار میگیرد. من خوب به یاد میآورم که چگونه از این سه موجود کوچک انسانی که به من نیازمند بودند عمیقاً خشنود میشدم و به همین گونه بود که به آشفتگی دریافتم که یک ساعت شماطهدار مکانیکی فرزندان مرا با کارآیی بیشتری از من (که دارای حس مادرانه بودم) میتواند از خواب بیدار کند. همچنین با احساسات آشفتهای بود که من شغلم را به عنوان خواننده داستانهای موقع خواب از دست دادم زیرا فرزندان من آموختند خودشان برای خودشان بخوانند.
آنچه که موجب شد تا داستانی را که معلم کودکستانی برایم تعریف. کرد درک کنم، کشاکش عواطف خودم در مورد رشد استقلال کودکان. بود. معلّم برایم توصیف کرد که چگونه کوشیده است تا مادری را متقاعد کند که اگر نزد فرزندش توی کلاس ننشیند واقعاً برای پسرش
: مفید خواهد بود. پنج دقیقه پس از اینکه مادر کلاس را ترک کرد معلوم
شد که جاناتان کوچک به دستشویی احتیاج دارد. وقتی معلّم به او اصرار کرد که به دستشویی برود وی از روی ناخشنودی زمزمه کرد که (نمی تونم،
معلم پرسید «(چرا نمیتونی؟»
جاناتان توضیح داد: «برای اینکه مامانم اینجا نیست. وقتی من تموم میکنم او برام دست میزنه.»
معلم الحظهای فکر کرد که «خوب. جاناتان»؛ تو خودت میتونی بری دستشویی, بعد برای خودت دست بزنی،
جاناتان با چشمانی گشاده نگاه کرد.
معلّم او را به دستشویی برد و منتظر ماند. پس از چند دقیقه از پشت در بسته صدای دست زدن را شنید.
روز بعد مادر به او تلفن کرد تا بگوید که هنگامی که جاناتان به خانه رسید اولین کلماتی که از دهانش خارج شد این بود: «مامان من خودم میتونم دست بزنم دیگه بتو احتیاج ندارم.»
من آن را باور میکنم من میتوانم معتقد باشم که علیرغم احساس غرور نسبت به پیشرفت کودکانمان و شادی برای مستفلشدنشان, احساس درد و تهی بودن میکنیم، چرا که دیگر چندان مورد نیاز آنان
ما والدین در جاده پرفراز و نشیبی گام بر میداریم. ما با تعهّد مطلق به انسان کوچک و سخت نیازمند به کمک شروع میکنیم. در طول سالیان سال نگران میشویم، نقشه میکشیم، آرامش مییابیم و میکوشیم بفهمیم. ما عشقمان, کارمان، و تجربهمان را به آنان میدهیم تا روزی که این دختر یا پسر جرأت و استحکام درونی را برای ترک ما باید.
شخصی مستقل و شایسته که اعتماد به نفس دارد مورد تشویق قرار دهید و به عمل در آورید.
۳- آیا چیزی وجود دارد که شما برای کودکتان انجام میدهید و کودکتان ممکن است انجام آن را به خاطر خودش شروع کند.
۶- چگونه میتوانید این مسئولیّت را بدون اینکه فرزندتان احساس درهم شکستگی کند به گردن او بگذارید؟ (بسیاری از کودکان نسبت به شدی که خودت لباس بپوشی، خحودت غذا بخوری، تختخوابتو درست کنی و غیره واکنش نشان نمیدهند.)

بخش دوم: تفسیرها#
تفسیرهایی دربارةٌ هر یک از مهارتها
۱- بگذارید کودکان خود انتخاب کنند.
شاید پرسیدن از کودک که آیا یک لیوان شیر میخواهد یا نصف لیوان، نانش را برشته میخواهد یا نرم، بیاهمیّت تلقی شود. ولی هر انتخاب کوچک برای او فرصتی فراهم میآورد تا کنترلی بر زندگی خود داشته باشد. کودک با کارهای بسیاری که انجام میدهد و فهمش برای والدین دشوار نیست. به والدین نشان میدهد که چرا نسبت به امری بیمیل است و یا از کاری طفره میرود.
«باید داروتو بخوری.»
((نسه دیگه، روی میز ضرب نگیر،
(همین حالا برو بخواب،
اگر بتوانیم در مورد نحوه انجام دادن کاری به او پیشنهاد انتخاب
دهیم. اغلب اوقات همان انتخاب از بیمیلیاش خواهد کاست.
(میبینم که از این دوا بدت میاد. برات بهتره اونو باابمیوه بخوری یا با نوشابه؟،
«ضرب گرفتن واقعاً حواسمو پرت میکنه. تو میتونی همینجا بمونی و ضرب نگیری یا بری تو اتاقتو ضرب بگیری. تصمیم بگیر.»
«وقت اینه که بابا و مامان صحبت کنن و توهم بری تو رختخوابت. دلت میخواد حالا" بخوابی یا میخوای کمی تو رختخوابت بازی کنی و وقتنی میخوای بری زیر لحاف. مارو صدا کنی؟»
بعضی از والدین در استفاده از این مهارت. احساس ناراحتی میکنند. آنها ادعا میکنند که انتخاب تحمیلی در هر حال یک انتخان واقعی نیست و در حقیقت روش دیگری برای تحت فشار قراردادن کودک است. اعتراضی قابل درک. یک جانشین این است که کودک را دعوت کنیم تا انتخاب خودش را مطرح کند که برای هر دو طرف قابل قبول باشد. در زیر پدری آنچه را که انجام دادهاست. برای ما تعریف
من و همسرم با تونی از خیابان عبور میکردیم. تونی سه ساله است و دوست ندارد دستش را بگیرند و میکوشد دستش را از دستهای ما آزاد کند- گاهی درست وسط خیابان. قبل از این که عبور کنیم گفتم «میتونی دوتا انتخاب داشته باشی: یا میتونی دست منو بگیری با دست مامانوی شاید هم فکر بهتری داری؟»
تونی کمی فکر کرد و گفت «من کالسکه رو میگیرم.» انتخاب او به نطر ما خوب بود.
۲- برای تلاش کودک احترام قایل شوید.
ما به این طرز تفکُر عادت کردهایم که هر وقت به کودکی میگوییم چیزی «آسان» است وی را تشویق کردهایم و اکنون نیز پی بردهایم که با گفتن «امتحانش کن. خیلی آسونه» به او مساعدتی نکردهایم. اگر کودک در انجام کاری «اسان» موفق شود احساس میکند چندان هنری به خرج نداده است و اگر در انجام ان شکست بخورد، پس در انجام امری ساده شکست خورده است.
از طرف دیگر اگر ما بگوییم «این کارآسون نیست» یا «اون کار میتونه سخت باشه» برایش پیامهای دیگری در بر دارد. اگر موفق شود میتواند غرور به دست آمده از انجام کار مشکل را تجربه کند و اگر او از آن «سختها» بودهاست.
بعضشی از والدین در گفتن اینکه «این کار سخته» احساس ساختگی بودن میکنند. ولی اگر از نقطه نظر یک کودک بیتجربه به آن کار واقعاً سخت است. (نگویید «این باید برای تو سخت باشه» ممکن است کودک فکر کند «چرا برای من؟ چرا برای آدمهای دیگه این طور نیست؟»)
که بایستند و تلاش کودکشان را ببینند و چیزی به جز همدردی تغدیم بگیرید و خود انجام دهید، بهتر است اطّلاعات مفیدی در اختیارش بگذارید:
«میدونی بهتره قبل از اینکه زیپو بالا بکشی پایین زیپو فشار بدی:»
بعضی وقتا چاره کار اینه که قبل از درست کردن مجسمه، گل را مثل توپ گرد بکنی،
«بعضی وقتا چاره کار اینه که قبل از اینکه قفل رمز و ببندی, شمارههای اونو چند بار بپیچونی.»
ما جملةٌ «بعضی وقتا چاره کار اینه که» را از این جهت میپسندیم آیا این امر به معنای آن است که هرگز نباید آنچه را که کودک خحود میتواند انجام دهد، برایش انجام دهیم؟ مطمئنیم که هر یک از والدین به موفع تَنُلخیص میدهندکه کودک چه وقت خسته شدهاست و به توجه بیشتر و حتی به ناز و نوازش احتیاج دارد. در مواقع خاصی میتوان سرشان را شانه زد یا جورابشان را پوشاند. گرچه که آنان کاملا قادر به انجام آن هستند. انجام این کارهای ساده به شما آرامش «انجام کارهای خود تحت مسئولیّت خودشان» میباشد. میتوانیم با آرامش گاهی «از انجام دادن کار برای آنها» بهرهمند شویم.
۳- بیس از اندازه سوال نکنید.
سوْال و جوابهای این چنینی «کجا رفته بودی؟... بیرون؟... چی کار کردی؟ هیچی... از هیچ بوجود نمیآید. تاکتیکهای دفاعی که معمولاً کودکان از آن استفاده میکنند تا به سوالاتی که حاضر نیستند پاسخ دهند و میخواهند ان را از سر خود باز کنند، این است «من کاری نکردم» یا «دست از سرم بردار).
مادری به ما گفت که احساس میکرد که اگر از پسرخود سژال نکند، مادر خوبی نبوده است. و بعد تعجب کرد از این که دید وقتی بمباران سوْالات را بر سر پسرش متوقف کرد و با علاقه به سخنانش گوش سپرد، وی تمام جریان را برایش تعریف کرد.
آیا منظور این است که شما هیچگاه نباید از فرزندتان سّالی بکنید؟ خیر. آنچه که مهم است این است که به اثر احتمالی سژالات خود حساس باشید.
آگاهی: یکی از بازجوییهای والدین که فشار زیادی بر کودک وارد میکند، این است «امروز بهت خوش گذشت؟» چه سوال بیجایی از کودک میشود! نه تنها مجبور است به میهمانی (مدرسه. بازی اردی
از این باشده نه تنها باید از عهده ناامیدی خود برآید، بلکه باید به همه
میکند با خوش نگذراندن روی آنها را به زمین میاندازد.
«رنگین کمان چیه؟»
چرا بچه نمیتونه به همون جایی که اومده برگرده؟،
چرا مردم هر کاری دلشون بخواد نمیتونن بکنن؟،
«تو مجبوری که به دانشکده بری؟»
والدین اغلب با شنیدن این سوالات احساس میکنند به وضع نامطلوبی گرفتار شدهاند و فکرشان را به کار میاندازند تا جواب فوری چیزی در چنته دارد. آنچه که او میتواند از آن استفاده کند بزرگتری با پاسخگویی سریع به کودکان هیچ لطفی در حق آنان روا نداشتهایم. مثل این است که تمرین فکری او را ما برایش انجام بدهیم. برای کودکان بسیار مفید است تا سوْالشان را برای امتحان بیشتر به خودشان
(پس تو در این مورد تعجب میکنی؟،
«تو چی فکر میکنی؟»
حتی میتوان سوّْال را تکرار کرد:
«چرا مردم هر چی رو دوست دارن نمیتونن بکنن.»
ما میتوانیم سوْالکننده را حواله بدهیم به:
(تو سوْال مهمی پرسیدی- قرنهاست که فیلسوفها این سوال را
احتیاجی به عجله نیست. روند جستجوی پاسخ, به اندازه خود پاسخ ارزشمند است.
۵- کودکان را تشویق کنید تا از منابع بیرون خانه استفاده کنند.
یکی از راههای کاهش وابستگی کودکان به خانواده این است که نشان دهیم در بیرون جامعه بزرگتری وجود دارد که منابع با ارزشی برای بهرهدهی هستند. جهان بیرون از خانه مکان بیگانهای نیست. هرگاه کمک لازم دارید از آن استفاده کنید.
گذشته از اینکه این روش برای کودکان آشکارا مفید است، از سنگینی بار والدین نیز میکاهد. پرستار مدرسه میتواند عادت معقولانه غذاخوردن را با کودک چاق مورد بحث قرار دهد. فروشنده کفشش میتواند توضیح دهد که پوشیدن مداوم کفش کتانی چه بر سر پا میآورد؟ کتابدار کتابخانه میتواند به نوجوان کمک کند تا با مقاله دهد مسواک نزدن چه بلایی بر سر دندان میآورد؟ به نوعی همه این منابع بیرون از خانه «وزن» بیشتری نسبت به «حجم) سخنان پدر یا مادر دارند.
-۹ امید را از دست ندهید.
بخش اعظم لطف زندگی در رویا، خیالبافی، پیشبینی آینده و طرحریزی نهفته است. اگر تلاش کنیم کودکانمان را برای ناامیدیهای احتمالی اینده اماده کنیم انان را از کسب تجربیات مهمّی باز داشتهایم. پدری برای ما تعریف کرد که دختر نه سالهاش شور و علاقه خاصی نسبت به اسبها پیدا کرده بود و روزی از او خواسته که یک اسب برایش بخرد. پدر تعریف میکرد که خیلی سعی کردهاست تا به دخترش نگوید که حتی درخواستش به خاطر پول, مکان و مقررات شهر بیجاست. در عوض به او گفت «پس تو دوست داری یه اسب داشته باشی که مال خودت باشد. در این مورد برایم حرف بزن.» سپس دخترش وارد توضیحات دور و درازی شد مبنی بر اینکه «چگونه اسبش را غذا خواهد داد تیمارش خواهد کرد و هر روز سوارش خواهد شد» و او فقط گوش داد. به نظر رسید که فقط گفتگو دربارةٌ اسب برای او کافی بود زیرا عملاً فشاری بر او نیاورد که برایش اسب بخرد. ولی بعد از آن گفتگوه وی کتابهایی درباره اسب از کتابخانه میگرفت و طرح اسبها را میکشید و پولش را برای خرید اسب پسانداز میکرد تا روزی برای اسب خود زمین بخرد. چند سال برای اصطبل محل سکونت خود تقاضای شغلی کمکی کرد و در آنجا خدمات خود را در ازای گهگاهی سواری ارائه داد. تا این زمان چهاردهساله شده بود و علاقهاش به اسب رو به نقصان گذاشت. یک روز اعلام کرد که با «پول اسبش)» میخواهد یک دوچرخه ده دنده بخرد.
روشهای دیگری برای تشویق به استقلال
۱- بگذارید کودک مالک بدن خود باشد.
از کنار زدن مداوم موهایش، راست کردن شانهاش، تکاندن خاک لباسش- تو زدن بلوزش توی دامن، دوباره مرتب کردن یقهاش خودداری کنید. کودکان این وسواس بیش از حد را تجاوز بر خلوت
۲- خودتان را از جزئیات زندگی کودک دور نگاهدارید.
عدهٌ ناچیزی از کودکان از شنیدن چنین جملاتی قدردانی میکنند:, «چراً وقتی چیز مینویسی دماغتو میچسبونی به کاغذ؟» «وقتی تکالیف مدرسه تو انجام میدی» راست بشین، موهاتو از جلوی چشمت بزن کنار، چه طورداری میبینی، چی کار میکنی, دگمههای استینت را ببند... وقتی باز است خیلی گل و گشاد به نظر میرسن... این عرقگیر دیگه کهنه شده باید انداختش دور... یک نواش رو بپوش... پول توجیبی تو برای این خرج کردی... خوب این تلف کردن پوله.
بسیاری از کودکان به این نوع صحبت کردن با لحنی عصبانی واکنش نشان میدهند «ماادر» یا «پ در) که به این معنی است «اذیتم نکن نق زیادی نزن» این کار به خودم مربوطه.»
۳- هر چهقدر کودک کم سن و سال باشد. دربارهاش جلوی روی تصوار کنید کنار مادرتان ایستادهاید و او با یکی ازهمسایهها یکی از جملات زیر را میگوید:
«وقتی او کلاس اول بود، خواندن براش ناراحتکننده بود ولی حالا بهتر شدهاست.»
«دخترم همه را دوست دارد. همه با او دوست هستند.»
«به او اهمیّت ندهید. یک کمی خحجالتی است.»
وقتی کودکان میشنوند که والدینشان دربارهٌ آنها این گونه صحبت میکنند، خود را شیئی میپندارند که تحت تملک والدینشان هستند.
۶- بگذارید کودک خود پاسخ بدهد.
بارها و بارها در حضور کودکان از والدین چنین پرسشهایی به عمل امده است:
«جانی از مدرسه رفتن خوشش میاد؟»
«یجچه کوچولو رو دوست داره یانه؟).
«چرا اون با اسباببازیهای تازهاش بازی نمیکنه؟»
نشانه واقعی احترام به استقلال کودک این است که به بزرگسال سوّال کننده در پاسخ بگوییم «جانی خودش به شما میگه. اون خودش می دونه.»
۵- به آمادگی «نهایی» کودک احترام بگذارید.
گاهی اوقات کودک میخواهد به طور حتم کاری انجام دهد ولی از نظر جسمی و عاطفی هنوز برای آن کار آمادگی ندارد. میخواهد مثشل یک «دختر بزرگ» از حمام استفاده کند ولی هنوز نمیتواند. میخواهد مثل پسر بچههای دیگر به شنا برود ولی هنوز از اب وحخشت دارد. میخواهد مکیدن شستش را کنار بگذارد ولی وقتی احساس خستگی. میکند به او آرامش میبخشد.
به جای مجبور کردن, با اصرار وادار کردن و دستپاچه کردن کودک. میتوانیم به او قوّت قلب دهیم که آمادگی نهایی را به دست خواهد اورد. اد
«البته من نمیخواهم دخالت کنم ولی وقتی آماده شدی» مینونی توی آب بری،
«یکی از همین روزا تو هم مثل من و بابا میتونی از حمام استفاده
-۹ مواظب («نه»هاقی زیادی باشید.
بارها پیش میآید که ما والدین مجبور میشویم با خواستها و صریح را حملهای مستقیم علیه استقلالشان تلقی میکنند. آنان تمام نیروهایشان را برای ضد حمله بسیج میکنند، جیخ و داد را میاندازند. اوقات تلخی میکنند و بدو بیراه میگویند. ترشرویی میکنند و باران (چرا نه، (تو خودخواهی، «ازت متنفرم» را بر سر والدین فرو میریزند.
این امر حتی والدین بسیار صبور را نیز از پای در میآورد. پس چه باید کرد؟ یا دعوایشان کنیم؟ به «همهٌ چیزها» بله بگوییم؟ مسلّم است که نه. این روش یکدندگی و لجبازی بچه لوس را بیشتر میکند. خوشبختانه تعدادی جانشینهای مفید داریم که به والدین اجازه میدهد بدون مواجهه و برخورد، قاطع باشند.
جند جانشین برای («نه»
الف- اطّلاعات را در اختیار کودکان بگذارید (از گفتن «نه» خودداری کنید).
به جای («نه تو نمیتونی.»
(پنج دقیقه دیگه شام میخوریم.)
با این همه آگاهی، کودک ممکن است به خود بگوید «حدس میزنم که حالا نمیتونم برم.»
ب- احساس کودک را بپذیزید...
کودک: (در باغوحش) من نمیخوام حالاا به خونه برم. نمیتونیم
به جای «نه» مجبوریم حالا" بریم!،
احساس کودک را بپذیرید:
امن میبینم که اگه به خودت محول میکردن، مدٌت زیادی اینجا میموندی، (درحالی که دستش را گرفتهاید و بیرونش میبرید( )ترک کردن جایی که آدم در اونجا بهش خوش میگذره خیلی سخته،
بعضی اوقات اگر کسی احساس شما را درک کند، دست از یکدندگی بر میدارید.
۳- مشکل را توصیف کنید.
کودک: مادر میتونی الان منو با ماشین به کتابخانه ببری؟
به جای «نه نمیتونم» تو باید منتظر بمونی،
مشکل را توصیف کنید:
«من دم میخواد تو رو بیرون ببرم» مشکل اینه که سیمکش نیم ساعت دیگه میآد،
۶- اگر امکان دارد «بله» را جانشین کنید.
کودک: میتونیم بریم زمین بازی؟
به جای «نه. تو هنوز نهار نخوردی.»
بگویید بله..
«بله البته» درست بعد از اینکه نهارخوردی،
۵ - برای فکر کردن کمی به خود وقت دهید.
کودک: میتونم تو خونةٌ گریاینا بخوایم؟
به جای («نه» تو هفته پیش شب اونجا موندی،
به خود فرصتی برای فکر کردن بدهید.
: «بذار در موردش فکر کنم.»
این جمله کوتاه دو کار صورت میدهد: خواست شدید کودک را به کناری میراند (دست کم کودک میداند که خواست او به طور جدی مورد توجه واقع شدهاست.) در ضمن پدر یا مادر فرصتی برای فکر کردن مییابند.
درست است که کلمه «نه» کوتاه است و بعضی از جانشینهای آن طولانی به نظر میرسند ولی اگر مشاجره معمول را که ناشی از گفتن (نه، میباشد در نظر بگیریم, اغلب درازترین راه، کوتاهترین میشود. «مطالب بیشتری درباره پندگویی»
دادن به کودکان با استقلال آنها مباینت دارد، بیدرنگ بسیاری از آنان از در مخالفت در میآیند. آنها احساس میکنند که «دیگر داریم شورش را در میآوریم». آنها نمیتوانند بفهمند که چرا باید از حق اندرزگوییهای مادرانه پا پدرانه خود صرف نظر کنند. انچه در زیر میآید سوالات خانمی است که در این غقیده اصرار میورزید و پاسخهایی است که ما به او دادهایم.
چرا فرزند من وقتی مشکلی دارد نباید از پند و انسدرز من استفاده تولد دوستش برود یا نه؟ زیرا بعضی از دخترهای دیگر را که دعوت شده بودند، دوست نداشت. آنها «همیشه در گوشی حرف میزنند و فحش میدهند» چرا غلط است که به جولی بگویم به هر حال باید برود. وگرنه روی دوستش را زمین میاندازد؟
وقتی شما بلافاصله به کودکان پند میدهید. آنها احساس: میکنند که احمقند («چرا خودم فکر اینو نکرده بودم؟)) یا احساس رنجش (تو بمن نگو که چطور زندگی کنم!) یا خشم (چرا فکر میکنی من خودم
وقتی کودکی بفهمد که چه باید بکند و چه میخواهد بکند، احساس اطمینان در او رشد مییابد و اعتماد به نفس پیدا میکند و مشتاق است تا مسئولیّت تصمیم خود را خود به عهده بگیرد.
پس شما میگویید وقتی بچَهٌ من مشکلی دارد نباید هیچ کاری بکنم؟ چند بار به جولی گفتم «این مشکل توست. خودت باید حلش کنی» و همین امر موجب آشفتگی او شد.
وقتی کودکان ببینند که والدینشان مشکل آنان را نادیده میگیرند. احساس رنجش و یأس میکنند. ولی بین نادیدهانگاشتن افراطضی مشکلات کودکان و بیدرنگ پند و اندرز به آنان؛ کارهای بسیاری وجود دارد که پدر و مادر میتوانند به آن بیردازند.
الف) به فرزندتان کمک کنید تا به احساسات و افکار پیچیده خود
«با حرفهایی که میزنی به نظر میرسه که دربارةٌ مهمونیرفتن دو تا احساس داری: هم میخوای روز تولد دوستت با اون باشی و هم نمیخوای با دخترایی که دوستشون نداری مشاجره کنی.» ب) مشکل را به صورت سوْال مجدد مطرح کنید.
به نظر میرسد که سوْال این باشد «چگونه میتوان راهی یافشت که هم در مهمانی بود و هم از عهده بدو بیراه گفتن دخترها برآمد؟»
بهتر است پس از مطرحکردن چنین سوالی کاملاً سکوت کنید. سکوت شما خاک را کاملاً آماده میکنه تا [دانةٌ] راه حل کودک بتواند
پ) کودک را به منابع بیرون از خانه که بتواند از آن استفاده کند راهنمایی کنید.
«من دیدم که «بخش نوجوانان» کتابخانه تعداد زیادی کتاب داره که به اونا کمک میکنه تا از عهدةٌ انواع مختلف مسایل اجتماعی بربیایند. شاید تو بخوای ببینی تو اونا چی نوشته.»
فرض کنید همه این کارها را بکنم و بعد راه حلی به نظرم برسد که مطمئن باشم به فکر جولی نرسیده است. میتوانم آن را به او تذکر بدهم؟
پس از آنکه او فرصتی یافت تا بیشتر در مورد افکار و احساساتش یقین حاصل کند، میتواند بهتر به نظرهای شما گوش بدهد- بویژه اگر آن را به روشی مطرح کنید که نشانگر احترام به استقلال او باشد.
«نظرت دربارةٌ بردن نوارت به مهمونی چیه؟ همونی که توسط اون کمدین جدید اجرا شده. شاید دخترها آنقدر سرگرم خندیدن بشند که درگوشی حرف زدن یادشون بره»
اگر ما جمله را با «نظرت در این باره چیه...» یا «چطوره این را هم مورد بررسی قرار بدی»... آغاز کنیم به این واقعیّت اعتراف میکنیم که اندرزی که میدهیم و به نظر ما خردمندانه میآید. میتواند در نظر او «جندان هم خردمندانه» نباشد.
ولی فرض کنید من قویاً احساس میکنم که جولی باید به مهمانی برود. باز هم باید ساکت بمانم؟
پس از آنکه کودک خود مسأله را پیگیری کرد برایش مفید است که آندیشههای پدر و مادرش را بشنود:
(این فکر منو ناراحت میکنه که میبینم تو به خاطر چند دختر از مهمونی رفتن صرف نظر میکنی؟،
«به نظر من خیلی.مهمه که یه دوست خوبو روز تولدش نامید نکنی, حتی اگه لازم باشه که از خودت فداکاری نشون بدی.» شایسته است که جوانان قدر و قیمت عقاید والدین خود را بدانند. حتی اگر تشخیص بدهند حال موقع عمل کردن به آنها نیست. مطمئن باشید برای فکر کردن چیزی به او دادهاید.
وقتی والدین به تشویق استقلال میپردازند
هفتةٌ پس از یکی از جلسات که مربوط به استقلال کودکان بود. والدین گروه ما مطالب زیادی داشتند که برای یکدیگر و گروه تعریف این هفته برای اولین بار دو کار را به عهدةٌ خحود دانی گذاشتم. به او اجازه دادم که خودش شیر حمام را باز کند و حرارت اب را مطابق میلش تنظیم کند و گذاشتم که صبحانهاش را خودش بخورد. من همیشه گوشت غذای راشل را خودم میبرم زیرا به او اعتماد نمیکنم که چاقو را دستش دهم. در آخر برایش یک چاقوی پلاستیکی خریدم و او حالا" از بریدن گوشت خیلی احساس بزرگی میکنه.
وقتی شانا کوچک بود و چیزی را میریخت من همیشه میگفتم: «ای شانا» و آن را برایش پاک میکردم، حالا در مورد الیسا (پانزده ماهه) من فنجانش را روی یک میز کوچک میگذارم. اولین باری که او چیزی را ریخت به آبمیوه اشاره کردم و به او نشان دادم که چگونه آن را با حوله کاغذی پاک کند. حالا هر وقت چیزی را میریزد به حوله کاغذی اشاره میکند و با اشتیاق آن را پاک میکند. دیروز من حوله را بیرون ازاتاق جا گذاشته بودم او خودش از آن مراقبت کرده بود و بعد به من هم نشان داد.
من نمیتونم ببینم که بچهها غذا را با انگشتهایشان به سر چنگال بزنند یا آرنجهایشان را روی میز بگذارند و غذا بخورند یا دستهایشان را به جای اینکه با دستمال سفره تمیز کنند با شلوارشان پاک کنند. در
ضمن از ایراد گرفتن دایمی هم بدم میآد.
شب گذشته من مسأله را به خود آنها واگذاشتم. راه حلی که آنها پیشنهاد کردند این بود: سه بار در هفته «شب اداب غذا خوری» خواهیم داشت. بقیه وقتها آنها میتوانند هر جور که دلشان میخواهد غذا بخورند و من نباید اعتراضی به آنها بکنم (آنها حتتّی پیشنهاد کردند هفتهای یک بار «بطور طبیعی» رفتار کنیم به این معنا که از هیچ وسیلهای استفاده نکنیم و همه چیز را با دست بخوریم حتی سوپ! ولی این دیگر برای من غیر قابل تحمل بود.)
به پسرم گفتم «تا وقت خواب بیست دقیقه وقت داری یا میتونی رنگ آمیزی رو ادامه بدی بعد بری بخوابی یا میتونی همین حالا برای خواب آماده بشی و تو رختخواب بازی کنی»، بلافاصله به طرف. پیژامهاش دوید و آن را پوشید و دندانهایش را مسواک زد و غیره...
نیکل داشت گریه میکرد. میخواست دگمه بلوزش رو ببنده. پیش من آمد و دگمه رو جلوی دماغم گرفت و آن را به من نشان داد. من خیلی ناامید شدی،
او برگشت و به تلاشش ادامه داد. نزدیک بود تسلیم شوم و دگمههایش را برایش ببندم که گفت «ببین من این کارو خودم کردم» و با تفاخر بیرون رفت.
عادت داشتم که همیشه با دختر چهارسالهام سر لباس دعوا کنم ولی حالا" اجازه میدهم غیر از وقتی که به مدرسه نمیرود هر چه را که دوست دارد بپوشد و در روزهایی که به مدرسه میرود دو دست لباس روی تختخوابش میگذارم و او خود تصمیم میگیرد.
به خودم مباهات میکنم. بالاخره توانستم به مشاجره هر روزه با پسرم بر سر اینکه آیا باید ژاکتش را بپوشد یا گرمکنش را پایان دهم. به او گفتم «سام» فکر کردم به جای اینکه هر روز به تو بگم که چی بپوشی، خودت میتونی به خودت بگی. بهتره یه نمودار تهیه کنی و ببینیم چه لباسی برای چه درجهای از دما مناسیه،
ما با هم نموداری رسم کردیم.
شصت و نه درجه" به بالا...گرم کن لازم نیست.
۱- درجهة فارنهایت
بین پنجاه و شصت و هشت درجه، گرم کن.
از چهل و نه درجه به پائین... زاکت کلفت.
سپس یک دماسنج بزرگ خریدیم و آن را بیرون به درختی نصب کردیم. حالا او هر روز صبح به آن نگاه میکند و دیگر نزاعی به وجود
من از هاوی دربارهٌ اینکه در اردو چه کردهاست هیچ سوْالی نکردم و اجازه دادم تا درباره هر چه میخواهد صحبت کند و او به سرعت شروع به حرف زدن کرد.
جودی از من پرسید «چرا ما هیچ وقت تعطیلات رو به جاهای خوب مثل برمودا یا فلوریدا نمیریم؟»
داشتم شروع میکردم که به او جواب بدهم که یادم آمد نه گفتم جرا نمیریم).
او دور آشپزخانه چرخی زد و گفت «من نمیدونم» میدونم... چون که خرجش زیاده... خب دست کم میتونیم که به باغ وحش بریم؟،
باید به این طرز فکر عادت کنم که سوْالات پسرم را برای او جواب ندهم و فکر میکنم او هم باید به این موضوع عادت کند. این چیزی است که هفته پیش اتفاق افتاد.
جان: بهم بگو بمب اتم رو چه جوری درست میکنند.
من: سوْال جالبیه.
من: باید دربارهاش فکر کنم.
جان: حالا دربارهاش فکر کن و بهم بگو.
من: الان نمیتونم ولی بذار فکر کنیم که چه کسی و یا چه چیزی می تونه به ما کمک کنه تا جوابمونو به دست بیاریم.
جان: من نمیخوام به کتابخونه برم و دنبالش بگردم. فقط تو بهم
من: بدون کمک نمیتونم با این سوّال جواب بدم جان.
جان: پس من از پدر میپرسم، اگر اون ندونه، اونوقت از ویلیام میپرسم (ویلیام کلاس سوم است) امّا عصبانی میشم که یه بچه کلاس سومی از یک مادر الکی بیشتر چیز بدونه.
من: بد و بیراه تو این خونه موقوف.
کوین به من گفت که میخواهد کدوهای باغچهاش را به همسایهها بفروشد. میخواستم جلوشو بگیرم. زیرا که آنها نصف اندازهای بودند که در سوپر مارکت میفروختند. در ضمن نمیخواستم که او مزاحم همسایهها بشواد ولی به قدری هیجان زده شده بود به او اجازه دادم. در ضمن نمیخواستم او را ناامید کنم.
یک ساعت بعد با لبخند بزرگی در چهره و هفتاد و پنج سنت پول و باقیمانده کدوها بازگشت او گفت که یکی از همسایهها به او گفتهاست که «جوان متهوری است». این یعنی چی؟
جیسون میگوید میخواهد پلیس آتشنشان, ماهیگیر و فضانورد بشود و من چیزی به او نمیگویم.
من همیشه خودم را از دعوای بچهها کنار میکشم و به آنها میگویم که مطمئنم خودشان میتوانند راهی برای حل و فصل دعوا پیدا کنند و بسیاری از اوقات همچنین میشود.
این آخرین مقاله کمکی در اخر جلسه به دستمان رسید:
...تا امروز هم رفقای من استقلال مرا خاطر نشان میکنند. من یکی از پنج فرزند پدری هستم که شش یا هفت روز هفته را کار میکرد- بسته به اینکه کاروکاسبی خردهفروشی او چگونه بود. من دومین فرزند او بودم. مستقل و با اعتماد به نفس بار آمدم زیرا مجبور بودم. مادرم احتمالاً نمیتوانست کلیه کارهای پنج بچه را انجام دهد و جان سالم بدر برد. به همین دلیل به ما آموخت که خودمان مسئول کارهای خود
گرچه من احساسی دوجانبه در مورد خاطرات کودکی دارم از طرفی از این مغرور بودم که مثل دوستانم به طرف مادر یا پدرم نمیدوم تا در
مشکلات. ترس و احتیاج از آنها کمک بگیرم از طرف دیگر اگر به
تصمیم خودم واگذار میشد که به والدینم اعتماد کنم و از آنها کمک بخواهم مسلماً این کار را میکردم (میدانستم که درخواستها و خواهشهای من به خاطر فقدان وقت و چیزهایی از این قبیل رد خواهد شد... از این رو تقاضا و خواهش را متوقف کردم و خودم کارهای خود را انجام دادم.)
بچّهها همیشه میخواهند زود بزرگ شوند، ولی در وهلةٌ اول نیاز دارند که کودک باشند و به تدریج رشد کنند. من به لیافت و کفایت مادرم در آموختن کارهای روزمره به ما مباهات میکنم. ولی احساس میکنم ما این حق را داشتیم تا در صورت نیاز از آنان کمک بگیریم
وقتی کرک از مدرسه به خانه میرسد. همیشه کارهای زیادی دارد باشیم. سر انجام این بادداشت را برایش نوشتم:
کرک عزیز:
اخیرا من و پدر از اینکه باید با تو دعوا کنیم تا کارهای مربوط به خودت را انجام دهی، سخت ناراحتیم.
چه مات وقت نیاز داری تا بتوانی با تنظیم یک برنامه مثبت. کارهایت را سروسامان دهی؟ بیست و چهارساعت یا بیشتر؟ ما میخواهیم تا آخر این هفته برنامهای طرح کنی که برایت کارآمد باشد و آن را برای ما شرح دهی. انتظار دارم این برنامه شامل زمان کافی برای موارد زیر باشد:
- مطابق ورزشی که دکتر برایت تجویز کردهاست سه بار در روز به مدت ده دفیقه دستهایت را حرکت دهی (او دستش شکسته بود و ورزش مربوطه را انجام نمیداد.)
- به گردش بردن سگ.
- انجام تکالیف مدرسه.
- ورزش.
- تفریح و بازی. ۱
دوستدار نو
مادر
پل واقعاً درباره کارنامهاش نگران بود. روزهای پیش از اینکه کارنامه را دریافت کند. مرتباً از او میشنیدم که میگفت «فکر نمیکنم. نمره ریاضیام خوب شده باشه. نمره خودمو تو دفتر نمره آقای (د) دیدم. فکر نمیکردم چنین نمرهای بگیرم.»
یکروز عصر بعد از شام گفتم «پل بیا دو نفری کارنامتو نیگا کنیم.» نزدیک من آمد و به خاطر نگرانی چشمانش دودو میزد. کنار من نشست و گفت «پدر قکر نمیکنم ازش خوشت بیاد.»
من: خب پل، بذارا ببینم این کارنامه توست. آیا تو ازش خوشت میاد؟
پل: صبر کن تا نمژه ریاضی رو ببینی!
من: حالا به ریاد نگا نمیکنم بذار از بالا شروع کنیم. در قراشست که نمرهات خحوبه.
پل: آره قرائت * به.
من: میبینم که درا خوشنویسی هم یک (خ، گرفتهای(خوب).
تو در خوشنویسی| با مشکلات زیادی دست به گریبان بودی... پس ادامه میدیم و یک (، (عالی) در املا گرفتی، تو در این مورد هم نگران بودی. این کا مه به نظرم خوبه. در انگلیسی هم «ر» (رضایت بخش) آوردی.
پل: ولی باید ان بهتر از این بگیرم.
من: «ر» یعنی رضایت بخش.
پل: آره ولی باید لهتر از این باشم.
من: خب حالا ریاضی, چیزی که میبینم یک (ک، ( )کم است) است.
پل: من میدونستل که تو جوشی میشی.
من: پس این ن درسیه که در اون گرفتار مشکل هستی؟
پل: آه بله من خیال دارم ریاضیاتمو بهتر کنم.
من: خیال داری ر این کار رو بکنی؟
من: چه طوری؟
پل: (مکث طولانی) با جدیت مطالعه میکنم و تمام تکالیفمو انجام.
من: به نظر میآد داری برای خودت هدفهایی رو تعیین میکنی، بذار یه کمی کاغذ برداریم و بعضی از اونارو یادداشت کنیم.
پل مداد و کاغذی را برداشت و ما تمام مواد درسیاش را با نمسرات مربوط به ان در فهرستی نوشتیم که قصد داشت در آینده کسب کند.
بخش جالب این بود که فکر میکردم او میخواهد فقط ریاضی را نشانه کند و آن را بهبود بخشد. حال آنکه او نه تنها قصد داشست ریاضیات را بهبود بخشد. بلکه انگلیسی, علوم اجتماعی و علوم تجربی را نیز به آنها اضافه نمود. وقتی به ریاضی رسید گفت که میخواهد تمام راه «ک) تا (»ع) را بپیماید.:
من: پل به این میگن یه جهش. فکر میکنی بتونی این کارو بکنی؟
پل: آه بله. من واقعاً خیال دارم روی ریاضیات کار کنم.
در انتهای کارنامه در محل مخصوص نظریات والدین نوشتم «من کارنامه پل را با او مورد بحث قرار دادم و او تصمیم گرفت اهداف جدیدی برای خود تعیین کند- او میخواهد سختتر کار کند، به ویژه روی ریاضیات. سپس آن را امضا کردم و از پل خواستم که او نیز امضا کند.
ورقه اهداف در اتاق خواب نصب شد تا او بتواند به آن مراجیه کند. سه روز بعد او با نمره (ع، روی ورقه ریاضی به خانه آمد! برایم باورکردنی نبود. به او گفتم «پل وقتی تصمیم میگیری کاری رو انجام.. بدی» دیگه هیچ چیزجلودارت نیست!،
من در خانوادهای|سختگیر بزرگ شدم. از وقتی به یادم است به من میگفتند که چه بایدابکنم و کی آن را انجام دهم. هرگاه میپرسیدم «چرا» پدرم میگفت ا«برای اینکه من این طور میگم» و به زودی چه باید بکنم؟ جلسا مربوط به استقلال کودکان برایم بسیار مفید بنود. در اینجا انّفاقاتی را که افتاده است برایتان تعریف میکنم تا بیشتر به منظورم پیببرید.
وقتی پدر شدم موجه مسایلی شدم که قبلاً هرگز به آنها ی نسرده پنهان میکردم و گاه او بیگاه یکی به او میدادم. روز پس از آخرین جلسه، با یک جعبه کلوچه به خانه رفتم. و آن را روی میز گذاشتم و همشو یه دفعه بخورای یا طوری ترتیب بدی که تا آخر هفته طول بکشه. تصمیم خودتل بگیر، دیگر حرفی نزدم و او کلوچهها رو تا آخر تکالیفش را انجام د و سرانجام با داد و فریاد آن را تمام میکردیم یک شب رفتم به اتاق نشیمن و شروع به خواندن روزنامه کردم. رای به من گفت («پدر خیال داری بیای به من کمک کنی؟» به او گفتم از عهده آنها برآید. آن شب وقتی به رختخواب میرفت به من گفشت «پدر همه تکالیفمو خودم انجام دادم. دوستت دارم پدر.»
شب بعد به من گفت که میخواهد درباره مطلبی با من صحبت کند.
گفتم: (در مورد چی؟،
گفت: «یدر از حالا به بعد میخوام مرد خودم باشم. باشه؟»
گفتم: «باشه قبول دارم.»
کمی بعد به او گفتم «وقت خوابه» رابی، پیژامنو بپوش و دندوناتو مسواک بزن،
گفت: (میدونم پدر، یادت باشه حالا من مرد خودمم!،