خوانندهی عزیز نا
تنها عملی که هرگز فکر نمی کردیم دست به اقدام آن بزنیم، این بود که کتابی بنویسیم که در آن چگونگی مهارتهای ارتباطی با فرزندان را برای پدران و مادران شرح بدهیم. ارتباط بین والدین و فرزندان امری بسیار شخصی و خصوصی است. اعتقاد به این که به هر فرد شیوهای عرضه کنیم تا بتواند از طریق صحبت با فرزندانش رابطةٌ هرچه نزدیکتری برقرار کند، به نظر ما صحیح نمی آمد. در نخستین کتابمان (فرزندان آزاد، والدین آزاد) کوشیدم نه چیزی یاد بدهیم و نه موعظه کنیم. فقط داستانی را بیان کردیم. سالها با دکتر هایم جینات در کارگاههای آموزشی روانشناسی کودک کار کردیم و این همکاری عمیقاً در زندگی ما موّثر بود. مطمئن بودیم که اگر داستانی بنویسیم در این باره که چگونه کسب مهارتهای جدید. رفتار ما با فرزندانمان (و همچنین خودمان را) تغییر دادهاست. خوانندگان ما آنچه را که در پس این مهارتها نهفته است، در خواهند یافت و موجب خواهد شد که خجود والدین با سلیقهی خود، دست به ابداع روشهای نو بزنند.ِ
این روش تا حدودی موْئر بود. بسیاری از والدین در کمال غرور از طریق نامه به ما اعلام کردند که با استفاده از تجربیات ما توانستهاند در خانه به نتایج مثبتی برسند. اما نامههای دیگرزی هم وجود داشت حاکی از اینکه آنان خواستار کتاب دومی بودند؛ یک کتاب آموزشی همراه با تمرینات عملی, قوانین و نکتههای بادآوری کننده... کتابی که به آنان در یادگیری مهارتها به شیوهی گام به گام کمک کند.
تا مدتی نوشتن چنین کتابی مد نظرمان بود؛ ولی هر گاه دست به کار میشدیم میلی درونی, ما را از انجامش باز میداشت و آن را به تعویق میانداختیم. افزون بر آن، کار در کارگاههای روانشناسی و
تا چند سال پس از آن، برای هدایت کارگاههایی برای والدین, کودک. به نقاط مختلف کشور مسافرت میکردیم. به هر کجا میرفتیم، مردم تجارب شخصی شان را در زمینهی روشهای جدید ارتباط (اعم از تردیدها، نومیدیها و شور و شوقی که ضمن اجرای روشها به آنان دست داده بود) با ما در میان میگذاشتند. از آنان به خاطر مطرح کردن تجاربشان تشکر میکنیم زیرا از این تجربهها چیزهای بسیاری آموختیم. پروندههای ما پر از اطلاعات تازه و جالبی است که این قبیل افراد در اخختیارمان قزار دادند. افزون بر این، دائماً پست هوایی نه فقط از ایالات آمریکا- بلکه از فرانسه، کانادا اسرائیل, نیوزیلند. فیلیپین و هند برای مانامه میآورد. خانم آناگا گانپول" از دهلی نو مینویسد: «آنقدر مشکلات فراوان است که دلم میخواهد دربارهی آنها نظر مشورتی شمارا بدانم. لطفاً به من بگویید چگونه میتوانم مسائل را عمیقاً دریایم. به بن بست رسیلهام. روشهای قدیمی مناسب نیست و من روشهای جدید را نمیشناسم. لطفاً مرا دریابید. به من چیزهایی فراتر از روشهای کهنه بیاموزید».
این نامه در واقع موتور محرک ما بود. ی
دوباره به این فکر افتادیم که ببینیم آیا میتوان کتابی نوشت که «چگونی عمل» را بیاموزد؟ هر چه بیشتر دربارهاش صحبت می کردیم، پذیرش آن را راحتتر مییافتیم. باید کتابی حاوی تمرینهای متعهدد نوشته شود تا والدین با استفاده از آن بتوانند مهارتهای مورد نیازشان را فرا گیرند.
این کتاب باید طوری نوشته شود که هر کس به قدر فهمش (خواه به تنهایی یا به کمک یکی از دوستان) خوشهای از آن برچیند و آموختههایش را عملی سازد.
چرا نباید کتابی باشد با صدها مثال مفید (گفتگوی والدین با فرزندان) به گونهای که والدین بتوانند زبان جدید را با سبک ۰ بهبچهها کف از بچهها شنیدن:
کتاب با نقاشیهای خود، این مهارتها را عملاً نشان میدهد. بنابراین والدینی که فرصت مطالعهی همه کتاب را ندارند، با نگاهی اجمالی بر آن میتوانند چکیدهی آن بخش از کتاب را دریابند. " ما کتاب را خودمانی کردیم: از تجارب شخصی خودمان گفتیم و به پرسشهای متداول در این زمینه پاسخ دادیم. در ضمن, کتاب شامل داستانها و دیدگاههای جدیدی است که والدین گروه ما در ۹ سال گذشته ما را در آن سهیم کرده بودند.:
اما از همه مهمتر آنکه ما همیشه این باب را گشوده نگاه
میداریم: جستجوی مداوم برای کشف روشهای نوین و استحکام بخشیدن به شأن و مقام انسانیت، هم برای والدین و هم برای فرزندان....
از این رو نگرانی و تردید نخستین ما دربارهی نوشتن این کتاب ناگهان از وجودمان رخت بربست. هر هنر یا هر عملی, کتابهای تخصصی مخصوص به خود دارد: چرا نباید والدین کتابی تخصصی داشته باشند دربارهی این که چگونه با فرزندانشان سخن بگویند تا آگوش شنوایی برای شنیدن حرفهایشان وجود داشته باشد و وقتی که فرزندانان حرف میزنند. آنان گوش بدهند. ۱بنابراین تصمیم گرفتیم نوشتن را به سرعت آغاز کنیم. امیدوارم که نسخةٌ کامل این کتاب، به دست خانم گانپول قبل از آنکه فرزندانش بزرگ شوند، برسد.
ادل فابر- الین مازلیش
جگونه کتاب را بخوانید و از آن استفاده کنید شاید گفتن اینکه چگونه کتاب را بخوانیم گستاخی باشد (به ویژه وقتی که هر دوی ما میدانیم که نباید کتاب را از وسط شروع کنیم یا از عقب به جلو برویم) اما از آنجا که این کتاب را ما نوشتهایم، ترجیح دادیم به شما بگوییم که این کتاب چگونه میتواند مفید باشد. پس از آن که کتاب را به آرامی ورق زدید و نگاهی به نقاشیهای آن انداختید، از فصل اول شروع کنید. همانطور که پیش میروید. به تمرینها عمل کنید. در مقابل این وسوسه که از روی فصول بجهید و به بخشهای بهتر برسید، مقاومت کنید. اگر دوستی دارید که وضعیت مشابه شما را دارد، خیلی بهتر است که با یکدّیگر روی تمرینها کار کنید. امیدوارم دربارهی پاسخها با یکدیگر به.. بحث و گفتگو بپردازید.
همچنین امیدواریم پاسخهای خودتان را یادداشت کنید. بهگونهای که این کتاب یک سابقهی شخصی به حساب آید. تمیز و خوانا بنویسید. میتوانید نظرتان را در مورد موضوعات و مسایل تغییر دهید، خط بزنید یا پاک کنید، اما حتماً بنویسید.
کتاب را آهسته بخوانید. ما برای جمعآوری ایدهها و نظرات خودمان در این کتاب، بیش از ده سال زحمت کشیدیم. البته توصیه نمیکنیم که برای خواندن این کتاب, همان مقدار وقت صرف کنید. اگر روشهای پیشنهادی ما را میپسندید، میتوانید در آن تغییراتی بدهید. تغییر کم، در مدت زمان کم. بسیار آسانتر است تا آن که همهی آنها را یکباره عوض کنید. پس از آنکه یک فصل از کتاب را خواندید. آن را کنار بگذارید و قبل از ادامهی آن، در مورد موضوع قبل فکر کنید. (احتمالاً فکر میکنید: با این همه کاری که سرم ریخته. همین یک کارم مانده که بنشینم و بنویسم!) بااین وجود. تجربیات به ما آموخته است که برای کسب مهارت و داشتن نظم در عمل, نگارش نتایج عمل موجب میشود که این مهارتها جزو خحودمان شود.
سرانجام، تذکری دربارهی ضمیرها. ما از بهکار بردن کلمات «آن دختر» و «این پسر» اجتناب کردیم و به جای آن. به اختصار, فقط به جنسیت کودک اشاره داشتیم. امیدواریم که هر دو جنس دختر و پسر را خوار و خفیف نکرده باشیم.
شاید ندانید بخشهای مختلف این کتاب که توسط دو نفر نوشته شدهاست. دیدگاههای یک نفر را بازگو میکند. این روش ما در پاسخ به مسایل مزاحم و دشواری بود که باید مداوماً مشخص میکرد تجربیات از آن کیست. از این رو به نظر ما بهتر امد که کلمهی «ما» را بهکار بریم به جای اینکه مرتباً تکرار کنیم من آدل فابر... یا من الین مازلیش. برای اثبات ارزش ایدههای این کتاب. با. هماهنگی و اتفاق نظر کار کردیم. هر دوی ما این روشهای ارتباطی را در کار با خانوادههایمان و با هزاران نفر دیگر آزمودهایم و برای ما خوشوقتی بزرگی است که آن را با دیگر خانوادهها در میان بگذاریم.