دانشنامه پارس مسترزپارس مسترز ایران toastmasters.ir ↗

کوچینگ برای عملکرد

فصل ۵: سبک کوچینگی: شراکت و همکاری

فهرست این صفحه

بخش دوم: اصول کوچینگ

شراکت و همکاری، اعتمادبه‌نفس و تیم‌های خودگردان می‌آفرینند.

بیایید جعبه‌ابزار پایه‌ای را که برای کوچینگ نیاز دارید بررسی کنیم. ویژگی‌های اصلی یک سبک کوچینگی، شراکت و همکاری در تقابل با فرماندهی و کنترل است. کوچینگ گفت‌وگویی است میان افراد برابر. فدراسیون بین‌المللی کوچینگ آن را چنین تعریف می‌کند: «هم‌پیمانی در فرآیندی تفکربرانگیز و خلاقانه برای به حداکثر رساندن پتانسیل‌های فردی و حرفه‌ای.» بدین ترتیب، ذهنیت کوچینگی بلافاصله فرهنگی از وابستگی متقابل ایجاد می‌کند؛ برخلاف فرهنگ وابستگی که مدیریت سنتی به وجود می‌آورد. در بستر جهانیِ به‌ظاهر «انجام کارهای بیشتر با منابع کمتر»، اینکه رهبران یاد بگیرند چگونه از طریق شراکت و همکاری، پتانسیل و خرد کامل کارکنان خود را به کار گیرند مایه آسودگی خاطر بزرگی است، به جای اینکه مدام تحت فشار باشند تا همه پاسخ‌ها را خودشان فراهم کنند و کشتی را شخصاً هدایت نمایند. رهبرانی که در کارگاه‌های کوچینگ ما شرکت کرده‌اند، به ما می‌گویند که احساس می‌کنند باری از روی شانه‌هایشان برداشته شده و استرس کمتری دارند.

مرام کوچینگ#

کوچینگ نوعی نحوه زیستن است که از مرام کوچینگ سرچشمه می‌گیرد؛ باوری به توانمندی، منبع‌یابی و پتانسیل خود و دیگران که به شما اجازه می‌دهد روی نقاط قوت، راه‌حل‌ها و موفقیت‌های آینده تمرکز کنید، نه روی ضعف‌ها، مشکلات یا عملکرد گذشته. سبک رهبری کوچینگی ایجاب می‌کند که در سطحی انسانی و فراتر از وظیفه با هم ارتباط برقرار کنید — بودن پیش از کردن — و دست از این تفکر بردارید که رهبر «متخصصی» است که باید بهترین روش انجام کارها را به همه بگوید. کوچینگ بر پایه اعتماد، باور و قضاوت نکردن استوار است؛ فرهنگی است که در آن «بهترین تجربه عملی» آن‌گونه که می‌شناسید نیست، لذت بردن برای یادگیری حیاتی است، و «مشکلات» به عنوان «فرصت» بازتعریف می‌شوند. این مکانی است که در آن همه چیز امکان‌پذیر است و همکاری، توانمندساز غایی است.

لوک دفلم، مدیرعامل شرکت سکیورکس که در کارگاه عمومی «کوچینگ برای عملکرد» شرکت کرده بود، گفت: «این روش شیوه کار ما را تغییر داده‌است — شیوه تعامل ما به عنوان انسان. در سطح روابط شخصی بسیار قوی می‌شوید و تعامل را در سطح ارشد دگرگون می‌کنید.» این فصل اصول پایه‌ای را آشکار خواهد کرد که ذهنیت کوچینگیِ مبتنی بر شراکت و همکاری را بنا می‌نهند و حفظ می‌کنند.

انگیزش درونی#

راز انگیزش جام مقدسی است که هر رهبر کسب‌وکاری به شدت دوست دارد آن را پیدا کند. هویج و چماق، آن محرک‌های بیرونی نمادین، روزبه‌روز کم‌اثرتر می‌شوند. کمتر رهبری تردید دارد که انگیزش درونی بهتر خواهد بود، Securex اما وادار کردن کسی به داشتن انگیزش درونی یک تناقض است. انگیزش درونی در ذهن هر فرد جای دارد و حتی دست‌نیافتنی‌ترین مدیران اجرایی نیز به آن دسترسی ندارند.

از زمان آغاز کار، انسان‌ها برای واداشتن دیگران به انجام کارهای دلخواهشان به ترکیبی از تهدید و پاداش متوسل شده‌اند. ترس یک محرک قوی است، اما در عین حال بازدارنده قدرتمندی برای خلاقیت و مسئولیت‌پذیری است. بردگی سراسر چماق است و هیچ هویجی ندارد. هویج‌ها به افراد کمک می‌کنند تا مدتی بهتر عمل کنند، اما اگر به مردم مانند الاغ نگاه کنیم و با آن‌ها رفتار کنیم، مانند الاغ هم عمل خواهند کرد. ما تلاش کرده‌ایم هویج‌ها را بشوییم، بپزیم و هویج‌های بزرگ‌تری هم فراهم کنیم، و تلاش کرده‌ایم چماق را نرم کنیم یا حتی پنهانش کنیم و وانمود کنیم چماقی نداریم، تا زمانی که دوباره به آن نیاز پیدا کنیم. باز هم عملکرد کمی بهبود می‌یابد.

پس از بحران مالی اخیر جهانی، کارکنان با محدودیت در افزایش دستمزد و فرصت‌های کمتر برای ارتقا مواجه هستند. در طول رکود اقتصادی جهانی، شاغل ماندن بهترین چیزی است که بسیاری می‌توانند به آن امیدوار باشند. ما به شدت تشنه عملکرد بالاتر هستیم و هویج‌هایمان رو به اتمام است. بنابراین اگر سیستم انگیزشی ما را ناامید می‌کند، باید ایده‌های خود را درباره انگیزش به طور اساسی تغییر دهیم. اگر قرار است افراد واقعاً عملکرد خوبی داشته باشند، باید خودانگیخته باشند. رهبران با اتخاذ ذهنیت کوچینگی این امکان را فراهم می‌کنند.

برای اینکه یک سازمان به فرهنگ حقیقتاً مشارکتی دست یابد که در آن افراد خودانگیخته هستند، باید این باور وجود داشته باشد که هر فرد کاملاً توانمند و دارای منابع است. در اینجا هیچ جایی برای ذهنیت «من رئیس هستم» یا مفهوم سنتی بهترین تجربه عملی وجود ندارد، جایی که من بر اساس موفقیت خود یا دیگران می‌دانم شما چه کاری باید انجام دهید. همکاری با «من متخصص هستم» یا «این همان راهی است که ما اینجا کارها را انجام می‌دهیم» سازگار نیست. دیک فازبری، پرش‌ارتفاع‌کار آمریکایی، دقیقاً به این دلیل به پتانسیل خود رسید که مربی‌اش اصرار نکرد از بهترین تجربه عملی پیروی کند. فازبری در دوران مدرسه کشف کرد که با عبور از روی میله به صورت سر و رو به عقب، می‌تواند بالاتر از تکنیک سنتی دوچرخه‌ای (یا پرش از پهلو) بپرد. ظرف یک دهه پس از کسب مدال طلای المپیک ۱۹۶۸ توسط او، پرش قیچی قدیمی شد و اکثریت قریب به اتفاق پرنده‌های ارتفاع المپیک از «فازبری فلاپ» استفاده می‌کردند.

باور به پتانسیل#

به عنوان یک کوچ یا رهبر، اثربخشی کارهایی که انجام می‌دهید تا حد زیادی به باورهای شما درباره پتانسیل انسانی بستگی دارد. عباراتی مانند «به دست آوردن بهترین عملکرد از یک نفر» و «پتانسیل پنهان شما» دلالت بر این دارند که چیزهای بیشتری در درون فرد وجود دارد که منتظر رها شدن هستند. تا زمانی که باور نداشته باشید افراد توانمندی‌ای فراتر از آنچه در حال حاضر بروز می‌دهند دارند، نمی‌توانید به آن‌ها کمک کنید تا آن را بروز دهند. رهبران باید به جای عملکرد گذشته، به پتانسیل کارکنان فکر کنند. اکثریت سیستم‌های ارزیابی به همین دلیل به شدت معیوب هستند. افراد در جعبه‌های عملکردی قرار داده می‌شوند که فرار از آن‌ها، چه در چشم خودشان و چه در چشم رهبرشان، دشوار است.

اینکه باورهای ما درباره توانمندی دیگران تأثیر مستقیمی بر عملکرد آن‌ها دارد، در تعدادی از آزمایش‌های حوزه آموزش به اندازه کافی نشان داده شده‌است. در این آزمایش‌ها به معلمان به اشتباه گفته می‌شود که یک گروه از Dick Fosbury دانش‌آموزان متوسط، یا نامزد بورسیه تحصیلی هستند یا مشکلات یادگیری دارند. آن‌ها یک برنامه درسی مشخص را برای مدت معینی به گروه آموزش می‌دهند. آزمون‌های تحصیلی بعدی نشان می‌دهد که نتایج دانش‌آموزان همواره منعکس‌کننده باورهای نادرست معلمان درباره توانایی آن‌ها است. این امر به همان اندازه در مورد عملکرد کارکنان که بازتاب‌دهنده باورهای رهبرانشان است نیز صدق می‌کند. برای شراکت و همکاری کامل، باید پتانسیل افراد را ببینید، نه عملکرد گذشته‌شان را.

ایجاد فرهنگ اعتماد#

من بر اهمیت اینکه رهبران باید پتانسیل نهفته در درون تک‌تک افراد خود را تشخیص دهند و بر اساس آن با آن‌ها رفتار کنند، تأکید کرده‌ام. همچنین بسیار حیاتی است که خودِ افراد نیز پتانسیل پنهان خود را بشناسند و بهٔخودشان باور داشته باشند. همه ما تا حدودی فکر می‌کنیم که می‌توانیم بهتر عمل کنیم، اما آیا واقعاً می‌دانیم در چه کارهایی توانایی داریم؟ چند بار این قبیل نظرات را شنیده‌ایم یا بیان کرده‌ایم که: «او بسیار توانمندتر از چیزی است که خودش فکر می‌کند»؟

برای مثال، فرد خودش را دارای پتانسیل محدودی می‌بیند. او تنها زمانی احساس امنیت می‌کند که کاملاً در محدودهٔ ازپیش‌تعیین‌شده‌اش فعالیت کند؛ این محدوده درست مانند صدفِ اوست. رهبر او، روت، تنها وظایفی را درون همین صدف به او محول می‌کند. او وظیفهٔ «الف» را به فرد می‌سپارد، زیرا مطمئن است فرد از پسِ آن برمی‌آید و فرد هم می‌تواند آن را انجام دهد. روت به او اعتماد نمی‌کند تا وظیفهٔ «ب» را انجام دهد، چرا که آن را فراتر از توانمندی فرد می‌داند. اگر او به جای فرد، کار را به جین که باتجربه‌تر است بسپارد — که این کار از روی مصلحت و قابل‌درک است — در واقع صدفِ فرد را تأیید و تقویت کرده و بر استحکام و ضخامت آن می‌افزاید. روت برای کمک به فرد جهت بیرون آمدن از صدفش، باید چالشی واقع‌گرایانه مانند وظیفهٔ «ب» را برای او تعیین کند و او را تا رسیدن به موفقیت حمایت یا کوچ کند. روت باید هرگونه باور محدودکننده‌ای را که دربارهٔ فرد دارد کنار بگذارد و اعتماد کند که او بیش از آنچه تجربیات گذشته نشان داده‌اند، توانایی دارد.

توسعهٔ هوش هیجانی و توانایی اعتماد کردن، به این موضوع مربوط می‌شود که شما چگونه خود و دیگران را از منظر پتانسیل می‌بینید، و چگونه با موانع درونی و بیرونیِ مانع از بروز کامل این پتانسیل مقابله می‌کنید. من از شما دعوت می‌کنم به سه پرسش افشاگر در فعالیت زیر بیندیشید. پیش از اینکه به مطالعه ادامه دهید، مطمئن شوید که پاسخ‌های خود را یادداشت کرده‌اید.

نمودار یا تصویر کتاب، صفحهٔ ۶۲ فایل اصلی

Ruth Jane به طور میانگین چه درصدی از پتانسیل افراد در محیط کار آشکار می‌شود؟

پاسخ‌های فردیِ شرکت‌کنندگان در کارگاه‌های «کوچینگ برای عملکرد» از تک‌رقمی تا بیش از ۸۰ درصد متغیر است، اما میانگین پاسخ به سوال اول ۴۰ درصد است.

ما همچنین می‌پرسیم که افراد برای ادعای خود چه مستنداتی دارند. سه پاسخ متداول عبارتند از:

  • من فقط می‌دانم که می‌توانم بسیار پربازده‌تر باشم.
  • واکنش خوب افراد در مواقع بحران.
  • کارهایی که افراد در خارج از محیط کار با مهارت بالایی انجام می‌دهند.

چه موانع بیرونی و درونی مانع از بروز مابقی این پتانسیل می‌شوند؟

موانع بیرونی که بیش از همه ذکر می‌شوند عبارتند از:

  • سبک مدیریت رایج در سازمان / رهبر من.
  • کمبود تشویق و فرصت.
  • ساختارها و رویه‌های محدودکننده شرکت من.

تنها مانع درونیِ جهانی، بدون هیچ استثنایی یک چیز است: ترس؛ که به شکل‌های مختلفی توصیف می‌شود؛ از جمله ترس از شکست، کمبود اعتمادبه‌نفس، تردید به خود، و نداشتن باور به خود (شکل ۷ را ببینید). من دلایل زیادی دارم که به صحت این مانع درونی مشکوک باشم. این قطعاً برای خود من هم صادق است. در یک محیط امن، افراد معمولاً درباره خودشان حقیقت را می‌گویند. اگر کمبود اعتمادبه‌نفس و موارد مشابه واقعی پنداشته شوند، در عمل به هر حال اتفاق می‌افتند. واکنش منطقی این خواهد بود که تمام تلاش خود را صرف ساختن باور به خود در کارکنان کنیم، و کوچینگ دقیقاً برای همین منظور ساخته شده‌است؛ اما بسیاری از اهالی کسب‌وکار وقتی صحبت از لزوم تغییر در رفتار مدیریتی به میان می‌آید، هر چیزی هستند جز منطقی. آن‌ها بسیار ترجیح می‌دهند که به جای اتخاذ یک بهبود عملکرد انسانی یا روان‌شناختی — هرچقدر هم که ساده باشد — امیدوار به یک راه‌حل فنی یا ساختاری باشند، به دنبال آن بگردند، هزینه بپردازند یا حتی منتظرش بمانند.

نمودار یا تصویر کتاب، صفحهٔ ۶۴ فایل اصلی

یک ذهنیت کوچینگی#

برای کوچ کردن موفقیت‌آمیز، شما باید دیدگاهی بسیار خوش‌بینانه‌تر از حد معمول نسبت به توانایی‌های خفتهٔ هٔمه افراد اتخاذ کنید؛ یعنی داشتن یک ذهنیت کوچینگی. تظاهر به خوش‌بینی کافی نیست، زیرا شما باورهای واقعی خود را به روش‌های ظریفِ متعددی انتقال می‌دهید. ساختن باور به خود در دیگران مستلزم آن است که شیوهٔ تفکر خود را دربارهٔ آن‌ها تغییر دهید و در نتیجه، تمایل به کنترل آن‌ها یا حفظ باورشان نسبت به توانمندی‌های برتر خود — و در نتیجه وابسته نگه داشتن آن‌ها — را رها کنید. یکی از بهترین کارهایی که می‌توانید برای آنها انجام دهید این است که کمک کنید به شما وابسته نباشند. از این گذشته، به‌یادماندنی‌ترین و هیجان‌انگیزترین لحظات کودکان اغلب نخستین مواقعی است که آن‌ها یکی از والدین خود را در یک بازی مهارتی شکست می‌دهند. به همین دلیل است که والدین در روزهای نخست گاهی به آن‌ها اجازه می‌دهند برنده شوند. آن‌ها می‌خواهند فرزندانشان از آن‌ها جلو بزنند و وقتی این اتفاق می‌افتد به خود می‌بالند — کاش رهبران نیز وقتی اعضای تیمشان همین کار را می‌کنند به همان اندازه افتخار می‌کردند! شما تنها از طریق عملکرد بالاتر تیم خود و از طریق لذت تماشا کردن و کمک به رشد آن‌هاست که سود می‌کنید. با این حال، بسیار پیش می‌آید که شما از از دست دادن شغل، اقتدار، اعتبار یا باور به خودتان بترسید.

اتخاذ یک ذهنیت کوچینگی به افراد کمک می‌کند تا باور به خود را کشف کنند#

برای اینکه افراد بتوانند باور به خود را بسازند، علاوه بر انباشت موفقیت‌ها، باید بدانند که موفقیتشان حاصل تلاش‌های خودشان است. آن‌ها همچنین باید بدانند که دیگران به آن‌ها باور دارند؛ این به معنای مورد اعتماد بودن، مجاز بودن، تشویق شدن و حمایت شدن برای انجام انتخاب‌ها و تصمیم‌های شخصی خود است. این یعنی با آن‌ها به عنوان برابر رفتار شود، حتی اگر عنوان شغلی‌شان پایین‌تر باشد. این یعنی با کلام یا کردار، مورد تحکم، دستور، نادیده‌گرفته‌شدن، سرزنش، تهدید یا تحقیر قرار نگیرند. متأسفانه، بسیاری از رفتارهای رهبری که معمولاً انتظار می‌روند و پذیرفته شده‌اند، حاوی بسیاری از این نکات منفی هستند و به طور مؤثری باور به خودِ هدایت‌شوندگان را کاهش می‌دهند.

آنچه دربارهٔ یک فرد فکر می‌کنید در نگرش شما بروز می‌یابد و تأثیر می‌گذارد، حتی اگر سخنی نگویید. پژوهش آلبرت محرابیان شناخته‌شده‌ترین کار در این زمینه است. کار او مبنای آمارهای اغلب ساده‌سازی‌شده‌ای دربارهٔ اثربخشی نسبی ارتباطات کلامی در مقایسه با پیام‌های ناخودآگاهی شد که افراد از طریقزبان بدن، لحن صدا، حالات چهره و حرکت منتقل می‌کنند. او دریافت که در بحث احساسات و نگرش‌ها:

  • ۷ درصد از یک پیام در کلِ کلمات بیان‌شده نهفته است.
  • ۳۸ درصد از یک پیام در نحوهٔ ادا شدن کلمات (مثلاً لحن و ریتم) نهفته است.
  • ۵۵ درصد از یک پیام در حالات چهره نهفته است.

برای کاوش و تجربه ذهنیت‌های مختلف، فعالیت زیر را امتحان کنید.

نمودار یا تصویر کتاب، صفحهٔ ۶۵ فایل اصلی

تقریباً تمام تعاملات شخصی شامل احساسات و نگرش‌هایی از نوعی خاص می‌شوند، و ارتباطات یک رهبر به طور ویژه برای یافتن هیجان‌ها و معنای پشت کلمات پایش می‌شود؛ بنابراین، آگاهی از آنچه واقعاً احساس می‌کنید بسیار حیاتی است. سپس باید تلاش کنید تا از دیدگاه احتمالاً شکاک یا بدبینانهٔ خود نسبت به زندگی، به سمت یک دیدگاه مثبت حرکت کنید.

برای شروع، ممکن است دوست داشته باشید انتخابِ یک ذهنیت را مانند انتخاب عینک‌هایی با رنگ‌های مختلف در نظر بگیرید. در حالی که دیگران، خودمان و جهان را از منظر عینک رنگیِ خودتان می‌بینید، شما نه تنها یک رنگ، بلکه رنگ‌های زیادی برای نگاه کردن در اختیار دارید. رنگ‌هایی هستند که می‌آیند و می‌روند و رنگ‌هایی که به نظر می‌رسد از ازل آنجا بوده‌اند. به محض اینکه متوجه این موضوع شوید، قادر خواهید بود کنترل را به دست بگیرید، خودمدیریتی کنید و تصمیمی آگاهانه برای اتخاذ یک ذهنیت کوچینگی بگیرید.

من از شما دعوت می‌کنم این ذهنیت را انتخاب کنید که شخصِ مقابل، توانمند، دارای منابع و سرشار از پتانسیل است؛ که این همان جوهره یک ذهنیت کوچینگی است. این کار باور به خود و انگیزش درونی را در آن‌ها می‌سازد و کمک می‌کند تا شکوفا شوند. و با چنین ذهنیتی، می‌توانید آن‌ها را طوری کوچ کنید که انتخاب‌های قدرتمند خود را بسازند و در عملکرد و موفقیت خود لذت پیدا کنند.

هدف زیربنایی و همیشگیِ کوچینگ، ساختن باور به خود در دیگران است، صرف‌نظر از محتوای وظیفه یا موضوع. اگر رهبران این اصل را در ذهن داشته باشند و به طور مداوم و معتبر بر اساس آن عمل کنند، از بهبود روابط و عملکرد حاصل‌شده شگفت‌زده خواهند شد. به این فکر کنید که چگونه در اعضای تیم خود باور به خود می‌سازید. نیت‌مندی

راه دیگری که از طریق آن می‌توانید به طور آگاهانه بر موفقیت یک رابطه کاری، یک جلسه یا یک پروژه تأثیر بگذارید، نیت‌مندی است. چه بخواهید یک گفت‌وگوی سریع با یک همکار یا کل تیم خود داشته باشید و چه بخواهید یک جلسه رسمی کوچینگ یا ارزیابی عملکرد را برنامه‌ریزی کنید، نیت خود را برای آن جلسه تعیین کنید. تعیین یک نیت روشن برای نتیجهٔ جلسه، بر موفقیت آن تأثیر خواهد گذاشت. شما می‌توانید نیت‌ها را به عنوان رویاهای خود برای آنچه ممکن است اتفاق بیفتد (اگر چیزی مانع نشود) تعریف کنید. مهم است که نیت‌های روشن و مشخصی تعیین کنید، زیرا آن‌ها به عنوان یک لنگر و راهنما برای شما عمل خواهند کرد. این مهارت را با فعالیت بعدی تمرین کنید.

نمودار یا تصویر کتاب، صفحهٔ ۶۶ فایل اصلی

توافق‌نامه‌های کاریِ آگاهانه#

هنگامی که محیط کار خود را به طور آگاهانه ایجاد می‌کنید، بهره‌ورتر و خلاق‌تر می‌شوید و کار تیمی بهتری خواهید داشت. شراکت و همکاری در یک رابطه کاری مستلزم پایه‌ای محکم است که بر اساس انتظارات روشن و توافق از طریق «خلق آگاهانه» بنا شده باشد، نه به صورت پیش‌فرض. غالباً ممکن است بدون توقف برای شفاف‌سازی نقش‌ها، مسئولیت‌ها، اهداف مشترک و توافق‌نامه‌های کاریِ بهینه، به درون یک پروژه یا یک رابطه کاریِ جدید شیرجه بزنید. شراکت برای خلقِ آگاهانهٔ نحوهٔ کار با یکدیگر، این پرسش‌ها را با نیتِ روشنِ ایجاد موفقیت پاسخ می‌دهد. طراحی آگاهانه و عمدیِ یک رابطه کاریِ خوب در همان ابتدا، احترام، اعتماد و توافقی را می‌سازد که برای همکاری و عملکرد بالا ضروری هستند.

هنگامی که مهلت‌ها تنگاتنگ هستند، وسوسه می‌شوید که کل این فرآیند را دور بزنید. به دلیل تمایل ذاتی ما انسان‌ها به «اقدام و عمل»، این کاملاً طبیعی است که وقتی برای نخستین بار وقت می‌گذارید تا نسبت به روابط خود آگاه و نیت‌مند باشید، احساس بی‌صبری کنید. با این حال، هنگامی که این کار را چند بار انجام دادید، اگر آن را انجام ندهید احساس ناراحتی خواهید کرد.

هرکسی پیش‌فرض‌های متفاوتی دربارهٔ اینکه کارها «باید» چگونه به نظر برسند دارد. اگر آن‌ها را به بحث نگذارید و در یک تیم مشغول به کار باشید، این پیش‌فرض‌ها به شکلی منفی بر شما سایه خواهند انداخت. فعالیت زیر را با یک عضو جدید تیم امتحان کنید، یا از این تمرین با کسی که از قبل با او کار می‌کنید استفاده کنید تا رابطه را بازطراحی و تازه کنید. همچنین می‌توانید این فعالیت را به صورت گروهی انجام دهید تا یک تیم قوی بسازید. برای کامل بودن، این پرسش‌ها در «جعبه‌ابزار پرسش‌های کوچینگ» در انتهای کتاب (کیسه پرسش ۲) نیز آمده‌اند.

نمودار یا تصویر کتاب، صفحهٔ ۶۷ فایل اصلی

اجازه گرفتن#

عنصر کلیدی دیگر در حفظ شراکت و همکاری، استفاده از «اجازه گرفتن» است. این کار اعتماد و اطمینان را می‌سازد، به حساسیت‌های فردی احترام می‌گذارد، توجه را متمرکز می‌کند و مانع از بروز سوءتفاهم‌ها می‌شود.

هنگامی که با فردی صحبت می‌کنید که او را دوست دارید و به او اعتماد دارید، معمولاً هم به صورت کلامی و هم در زبان بدن خود به طور طبیعی از اجازه گرفتن استفاده می‌کنید؛ مثلاً با پرسیدن اینکه: «چه می‌شود اگر این کار را بکنیم؟» اما هنگام صحبت با افرادی که با آن‌ها در تعارض هستید یا از آن‌ها احساس خطر می‌کنید، اجازه گرفتن معمولاً غایب است و ممکن است بگویید: «چیزی که من فکر می‌کنم باید انجام دهیم این است…»

اجازه گرفتن در یک توافق‌نامه کاریِ آگاهانه گنجانده شده‌است، اما در سراسر فرآیند کوچینگ ما نیز امری ضروری است. غالباً شما معتقدید که پیشنهاد خوبی برای ارائه دارید یا تجربه باارزشی برای عرضه کردن دارید. و وقتی چنین می‌کنید، یک گرایش رایج انسانی این است که وسط حرف بپرید و بگویید: «می‌دانی چه کار باید بکنی…» یا «من همین مشکل را داشتم و آن را این‌طور حل کردم…» آن فکر را نگه دارید و ابتدا برای به اشتراک گذاشتن آنچه می‌دانید اجازه بگیرید: «آیا کمک‌کننده خواهد بود اگر آنچه را که برای من کارساز بوده به اشتراک بگذارم؟»

مزیت دیگر اجازه گرفتن این است که باعث می‌شود افراد متوقف شوند و به آنچه برای گفتن دارید گوش دهند، به‌ویژه در جلسات. طرح این پرسش ساده که «آیا می‌توانم چیزی به این موضوع اضافه کنم؟» می‌تواند به دلیل دو علت، اتاق جلسه را به سکوتی سرشار از انتظار تبدیل کند:

  • با اجازه گرفتن، کنترل موقعیت را به فرد مقابل می‌سپارید.
  • با پیشنهاد اضافه کردن به صحبت‌های طرف مقابل، گفته‌های او را تأیید و معتبر می‌سازید.

و اگر سبک کوچینگ برای کارکنان شما ناآشنا است، پیش از آنکه سبک رهبری خود را تغییر دهید، کسب اجازه به جلب مشارکت آن‌ها کمک خواهد کرد: «من می‌خواهم یک رویکرد کوچینگِ جدید را در نحوهٔ کارمان امتحان کنم. یک تغییری که متوجه آن خواهید شد این است که من پرسش‌های بیشتری می‌پرسم تا بفهمم نظر شما چیست. آیا آمادهاید آن را امتحان کنید؟»

برای مشاهدهٔ روش‌های مختلفی که می‌توانید با آن‌ها اجازه بگیرید، به کیسه پرسش ۳ در انتهای کتاب مراجعه کنید و از آن‌ها در شراکت‌های جاری خود استفاده کنید. کسب اجازه پیش از امتحان کردن چیزی که شامل فرد دیگری می‌شود، یا پیش از ارائهٔ تجربه و دیدگاه خود، روش خوبی برای حفظ اعتماد و رابطه است و از همه مهم‌تر، رابطه را در تعادل نگه می‌دارد.

کنجکاو باشید، نه عیب‌جو#

همکاری در برخی سازمان‌ها ممکن است صرفاً به یک واژهٔ پرجذابیت تبدیل شود. وقتی اوضاع سخت می‌شود، افراد ممکن است به عیب‌جویی و سرزنش متوسل شوند، و فصل ۲ پیش از این بحث کرده بود که این موارد چقدر می‌توانند در هر رابطه مخرب باشند. پادزهرِ عیب‌جویی، کنجکاوی است. با کنجکاو شدن به جای عیب‌جو بودن، اطمینان حاصل می‌کنید که شراکت و همکاری زمانی که اوضاع دشوار می‌شود از مسیر خارج نمی‌گردند. و این موضوع ابعاد بسیار بیشتری دارد — با کنجکاو شدن دربارهٔ آنچه اتفاق افتاده است، به خود اجازه می‌دهید وارد یک چشم‌انداز کاملاً جدید شوید؛ چشم‌انداز فردی که با او کار می‌کنید. این کار باعث یادگیری و کشف برای هر دو طرف و در نهایت همسویی می‌شود. من در فصل‌های بعدی، به‌ویژه فصل ۱۳ — که در آن اشتراک‌گذاری چشم‌اندازها دربارهٔ عملکرد برای بازخورد و یادگیری مستمر کلیدی است — دوباره به این موضوع خواهم پرداخت.

و مشکل تنها قضاوت کردنِ عملکرد دیگران نیست. چند بار شنیده‌اید که کسی (شاید خود شما) بگوید: «من بدترین منتقد خودم هستم»؟ هرچقدر هم که افراد نسبت به دیگران منتقدان سرسختی باشند، اغلب ده برابر نسبت به خودشان سخت‌گیرتر هستند. شناخت و مدیریت صدای منتقد درونی، یا همان‌طور که گالوی آن را می‌نامد «حریف درونِ سر انسان»، برای کوچینگ بنیادین است. در یک محیطِ دور از قضاوت و عاری از سرزنش، می‌توانید از اشتباهات خود بیاموزید و تمایل داشته باشید که خود را به چالش بکشید. مرام کوچینگ مثبت و الهام‌بخش است: این مرام نور درخشانی بر آنچه تاکنون به خوبی کار کرده، آنچه می‌توان از گذشته آموخت، و مسیر رسیدن به بهترین حالت ممکن در آینده می‌تاباند.

قضاوت، عیب‌جویی و اصلاح کردن، افراد را در موضع دفاعی قرار می‌دهد. و این موارد معمولاً دست‌دردستِ سرزنش دارند. ترس از قضاوت یا سرزنش، یکی از بازدارنده‌های اصلی در برابر همکاری و عملکرد بالا است. فصل‌های ۱۱ و ۱۳ نیاز به فاصله گرفتن از قضاوت و عیب‌یابی به سمت توصیف و عینیتگرایی (Objectivity) را با دقت بیشتری بررسی می‌کنند.

تا اینجا من دربارهٔ پیوند میان کوچینگ و هوش هیجانی بحث کردم و تعریف کردم چه چیزی یک سبک کوچینگ را برای ساختن باور به خود و انگیزشی که فرد برای گشودن پتانسیل خود به آن نیاز دارد، تا این حد مؤثر می‌سازد. فصل بعدی، اصل بنیادین کوچینگ را بررسی می‌کند که می‌گوید عملکرد بالا از آگاهی و مسئولیت‌پذیریِ بالا سرچشمه می‌گیرد.

پانویس‌ها#

  • ۸۹. Luc Deflem
  • ۹۲. Fred

پارس مسترز ایران — با هم، رساتر سخن می‌گوییم.

© ۱۳۹۷ پارس مسترز ایران. تمامی حقوق محفوظ است. پارس مسترز ایران، نشان (لوگوی) پارس مسترز ایران و تمامی علائم تجاری و حقوق نشر مربوط به پارس مسترز ایران، دارایی انحصاری این سازمان است و استفاده از آن‌ها تنها با کسب اجازه مجاز است.

toastmasters.ir • docs.toastmasters.ir • کد منبع با مجوز MIT