دانشنامه پارس مسترزپارس مسترز ایران toastmasters.ir ↗

کوچینگ برای عملکرد

پیش‌گفتار جان مک‌فارلین: رئیس هیئت‌مدیره بانک بارکلیز

فهرست این صفحه

افتخار داشتم که در توسعه تعدادی از مهم‌ترین شرکت‌های جهان، از بخش خودرو گرفته تا سه مؤسسه بزرگ مالی، به‌عنوان مدیرعامل و رئیس هیئت‌مدیره مشارکت داشته باشم. اکثر این شرکت‌ها وضعیت پایداری نداشتند؛ شرایط از رشد سریع تا بهبود وضعیت شرکت‌های در حال فروپاشی، نیازمند تصمیم‌گیری‌های قاطع و فوری بود. این موضوع دو خاطره را زنده می‌کند: اول، موفقیت؛ نه فقط از نظر مالی یا بازار، بلکه در ایجاد سازمان‌های پرانرژی با فرهنگ‌های پویا که از طریق رهبریِ روشن‌بینانه و آزادسازی انرژیِ نهفته‌ی هزاران نفر در کشورهای مختلف حاصل شد. دوم، حیرت از اینکه چرا برخی شرکت‌ها در وهله اول دچار تزلزل شدند؛ و این واقعیت که درست کردن آن‌ها، اگرچه ضروری است، اما کافی نیست. ما باید مطمئن شویم که دیگر چنین اتفاقی رخ نمی‌دهد.

وقتی به ماهیتِ یک شرکت فکر می‌کنیم، معمولاً بر راهبرد، رهبری بازار، عملکرد مالی و ارزش سهامداران متمرکز می‌شویم. صادقانه بگویم، اگرچه این‌ها واقع‌بینانه و ضروری هستند، اما کمی فنی و خشک به نظر می‌رسند. زمانی که مسئولیت کل سازمان را بر عهده گرفتم و با پیچیدگی‌ها و عدم قطعیت‌های عظیمِ هدایتِ مسیر به سوی موفقیتِ بلندمدت مواجه شدم، دریافتم که یک شرکت، بیش از یک کسب‌وکار است: یک اکوسیستم است با تأثیری شگرف بر افراد، کسب‌وکارها، دولت و جامعه.

رهبری در شرکت‌های فوق‌العاده بر پایه اصول بنا شده‌است. تفاوت ملموسی بین سیستمی که با “اصول” اداره می‌شود و سیستمی که با “قوانین” کنترل می‌شود، وجود دارد. اصول، مرکز ثقل یا وضعیت ایده‌آل را تعریف می‌کنند. قوانین، مرزهای آنچه قابل قبول است را تعیین کرده و اغلب رشدِ احتمالات را محدود می‌کنند. اداره سازمان با قوانین، معمولاً منجر به این می‌شود که شرکت در مرزِ “آنچه قابل تحمل است” فعالیت کند، نه اینکه پتانسیل واقعی خود را به فعلیت برساند. در این کتاب، سِر جان ویتمور و همکارانش خردمندانه فاش می‌کنند که چگونه از کوچینگ برای پر کردن این شکاف، بینِ آنچه “قابل تحمل” است و آنچه “ممکن” است، استفاده کنیم.

پذیرش اصول، نیازمندِ یک بنیاد اخلاقی و عاطفی قوی و تمرکزی بلندمدت بر قلبِ آنچه کسب‌وکار قصد دستیابی به آن را دارد، است. این امر محیطی را ایجاد می‌کند که افراد در آن برای یادگیری، موفقیت، رشد و انجام کارِ درست الهام می‌گیرند. شرکت‌های برجسته بر ایجاد سهمِ ماندگار برای تمام ذینفعان خود، در کنارِ تولید نتایج مالی برتر، تمرکز می‌کنند.

رهبران ما باید بدانند چرا مردم باید عمر کاری خود را وقف این ماجراجویی کنند، چرا مشتری باید با آن‌ها معامله کند، چرا تأمین‌کنندگان باید به آن‌ها اولویت دهند، چرا جامعه باید به آن‌ها اعتماد کند و چرا سرمایه‌گذاران باید آن‌ها را انتخاب کنند. آنچه اغلب به بهای کاهش عملکرد فراموش می‌کنیم، کارکنانمان و نحوه همکاری ما برای بزرگ کردن شرکت است. این کارکنان ما هستند که به مشتریان خدمت می‌کنند، محصولات را طراحی و تولید می‌کنند و ایده‌های جدید می‌سازند.

به‌عنوان یک بانکدار، به‌خوبی درک می‌کنم که شرکت باید سودآوری داشته باشد؛ اما آنچه امروز روشن است این است که یک سازمان صرفاً یک ساختار مالی نیست. یک شرکتِ پویا، چیزی فراتر از مجموع اجزای آن است و هدف والاتری دارد که تمام تصمیمات درون سازمان را هدایت می‌کند. من معتقدم، همان‌طور که خود سِر جان ویتمور معتقد بود، هر یک از ما در این سیاره هستیم تا سهمی در جهان داشته باشیم. مردم به دنبال معنا هستند؛ این عصری است که در آن انسانیت و جامعه به اندازه بازدهی مالی اهمیت دارند.

وظیفه ما به‌عنوان رهبران، ایجاد ماجراجوییِ هیجان‌انگیز اما امن برای افرادمان است؛ ماجراجویی‌ای که ارزش آن را داشته باشد زندگی‌شان را وقف آن کنند. آنچه تفاوت بین شرکت‌های خوب، عالی و برجسته را رقم می‌زند، احساسِ کارکنان نسبت به کار در سازمان و میزان اشتیاق و تعهد آن‌ها به اهداف سازمان است. در نهایت، ذهنیتِ درونی و سبک رهبریِ بیرونی ما تعیین می‌کند که سازمان ما چقدر زنده، پرانرژی و هدفمند است.

جان مک‌فارلین

رئیس هیئت‌مدیره بانک بارکلیز رئیس هیئت‌مدیره دسیتی‌یوکی

پانویس‌ها#

  • ۳۱. Barclays plc
  • ۳۲. TheCityUK