دانشنامه پارس مسترزپارس مسترز ایران toastmasters.ir ↗

کوچینگ برای عملکرد

فصل ۹: مدل GROW: اهداف، واقعیت، گزینه‌ها و اراده

فهرست این صفحه

بخش سوم: تمرین کوچینگ

تا اینجا دیدیم که آگاهی و مسئولیت‌پذیری چقدر برای یادگیری و بهبود عملکرد حیاتی هستند. همچنین به بستر کوچینگ، شباهت‌های بین کوچینگ و رهبری، فرهنگ سازمانی و عملکرد بالا نگاهی انداختیم. نقش و نگرش کوچ را بررسی کردیم و پرسشگری قدرتمند و گوش دادن فعال را به عنوان ابزارهای اصلی ارتباطی در کوچینگ شناختیم. حالا باید ببینیم درباره چه چیزی باید سوال بپرسیم و این سوالها را به چه ترتیبی مطرح کنیم.

رسمی است یا غیررسمی؟

اینجا باید روی یک نکته تأکید کنم: کوچینگ می‌تواند آن‌قدر روان و غیررسمی باشد که کارمندان اصلاً متوجه نشوند دارند کوچ می‌شوند. برای کارهای روزمره‌ای مثل توجیه کردنِ کارکنان یا بررسی روند کارها، هیچ‌چیز بهتر از کوچینگ نیست، اما نباید به اسم کوچینگ تمام شود؛ این دقیقاً همان «رهبری اثربخش» است. در این حالت، کوچینگ دیگر یک ابزار نیست، بلکه خودِ روشِ رهبری کردنِ آدمهاست (به نظر من، بهترین روش رهبری).

در آن سوی طیف، جلسات کوچینگ را می‌توان طوری برنامه‌ریزی و ساختاردهی کرد که هدف و نقشها کاملاً مشخص و شفاف باشند. با اینکه بیشترِ کوچینگ‌ها از نوعِ اول (غیررسمی) هستند، اما ما نوعِ دوم را با جزئیات بررسی می‌کنیم؛ چون با اینکه روندِ کار یکی است، مراحلش خیلی واضح‌تر و مشخص‌تر تعریف شده‌اند.

رابطهٔ فردی (یک‌بهیک)#

برای اینکه همه‌چیز ساده و واضح باشد، تمرکزِ ما روی کوچینگِ فردی یا همان یک‌بهیک (۱: ۱) خواهد بود؛ هرچند ساختار کوچینگ تیمی یا حتی خود-کوچینگ هم دقیقا به همین شکل است. درباره‌ی این دو مورد در فصل‌های بعد مفصل صحبت خواهیم کرد.

کوچینگ فردی می‌تواند بین همکاران هم‌رده، بین یک مدیر و کارمندِ مستقیمِ او، بین معلمِ سابق و شاگرد، یا بین کوچ و مراجع اتفاق بیفتد. کوچینگ فردی را حتی می‌توان به شکلِ «رو به بالا» (یعنی کارمند روی مدیرش) پیاده کرد، البته معمولاً به شکل پنهانی! بالاخره چون هیچ‌کس با امر و نهی کردن به رئیسش به جایی نمی‌رسد، کوچینگِ رو به بالا موفقیت بسیار بیشتری دارد!

چارچوبی برای کوچینگ (مدل GROW)#

چه در یک جلسه رسمی کوچینگ و چه در یک مکالمه‌ی غیررسمی، توالی سوالاتی که من پیشنهاد می‌کنم چهار مرحله‌ی متمایز دارد:

  1. تعیین هدف: برای جلسه و همچنین اهداف کوتاه‌مدت و بلندمدت.
  1. بررسی واقعیت: برای واکاوی موقعیت و شرایط فعلی.
  1. گزینه‌ها: بررسی استراتژی‌ها، راهکارها یا مسیرهای جایگزین برای اقدام.
  1. اراده و تصمیم: تعیین اینکه چه کاری باید انجام شود، چه زمانی، توسط چه کسی، و ایجاد انگیزه و اراده‌ی واقعی برای انجام آن.

این توالیِ منطقی، به‌خوبی واژهی اختصاریِ GROW را می‌سازد که من مدام به آن اشاره خواهم کرد. و از آنجا که «حق انتخاب» و «خودانگیختگی» برای موفقیت حیاتی هستند، من دوست دارم روی عنصرِ اراده در مرحله‌ی آخر تأکید ویژه‌ای داشته باشم؛ چون دقیقاً همین جاست که نیت و قصد به «عمل» تبدیل می‌شود و به همین دلیل است که آن را تحول‌آفرین می‌دانم:

اهداف، واقعیت، گزینه‌ها، و اراده.

برای دیدن سوالات کلیدیِ هر مرحله، به شکل شماره ۹ مراجعه کنید.

نمودار یا تصویر کتاب، صفحهٔ ۹۴ فایل اصلی

این ترتیبِ مراحل فرض می‌کند که سر زدن به هر چهار مرحله مطلوب است؛ که معمولاً وقتی برای اولین بار به سراغ یک مسئله‌ی جدید می‌روید همین‌طور است. با این حال، اغلب از کوچینگ برای پیش بردن یک وظیفه یا فرآیند استفاده می‌شود که قبلاً درباره‌شان بحث شده یا در حال اجراست. در چنین مواردی، کوچینگ ممکن است با هر مرحله‌ای شروع شود و با همان یا مرحله‌ی دیگری پایان یابد. یکی از چیزهایی که مدل GROW را این‌قدر اثربخش می‌کند این است که این چارچوب انعطاف‌پذیر است.

ریشه‌های مدل GROW#

وقتی در سال ۱۹۷۹ بازی درونی را به اروپا آوردیم، در ابتدا تنیس‌بازان و گلف‌بازان را کوچ می‌کردیم. اما خیلی زود به ارزش بازی درونی برای رهبران سازمان‌ها پی بردیم. به همین خاطر، بیشتر دهه‌ی ۱۹۸۰ را صرف توسعه‌ی متدولوژی، مفاهیم و تکنیک‌های بهبود عملکرد در سازمان‌ها کردیم. از آنجا که می‌خواستیم تفاوت واقعی در زندگی انسان‌ها ایجاد کنیم، نشان دادیم که بهبود عملکرد، افزایش یادگیری و لذت، و پیدا کردن حس معنا و هدف در کار امکان‌پذیر است.

شرکت مشاوره‌ی مدیریت مکنزی در اواسط دهه‌ی ۱۹۸۰ به مشتری من و دیگر همکارانم تبدیل شد. بسیاری از برنامه‌هایی که برای مکنزی اجرا کردیم شامل کارهای تجربیِ کوچینگ در زمین‌های تنیس بود. کوچینگ در بهبود عملکرد و شکوفا کردن پتانسیل‌ها چنان موفق بود که مکنزی از گراهام اگزاندر و من خواست تا یک چارچوب زیربنایی برای کوچینگ ارائه دهیم؛ مدلی که بتوانیم اتفاقاتی را که در زمینهای ورزشی و جاهای دیگرِ برنامه‌ها رخ می‌دهد، به آن آویزان کنیم (روی آن سوار کنیم).

تصمیم گرفتیم از خودمان و همکارانمان در حال کوچ کردن فیلم بگیریم. از متخصصان برنامه‌ریزی عصبی- کلامی دعوت کردیم تا کارهای ما را بررسی کنند، و جلسات بازنگری (Debrief) برگزار کردیم تا بفهمیم چه اتفاقی دارد می‌افتد و آیا مدلی وجود دارد که در شایستگی ناخودآگاهِ ما پیاده شود یا نه. و چنین مدلی وجود داشت؛ چه در زمین تنیس و چه در فضای کسب‌وکار.

در ابتدا این را در چیزی قالب‌بندی کردیم که به آن «مدل کوچینگ S۷» می‌گفتیم، چون مکنزی از قبل چارچوب S۷ خود را داشت. با این حال، کار بسیار پیچیده و طاقت‌فرسایی بود و عملاً شبیه ۱، ۲، ۳، ۴ یا گاهی ۱، ۳، ۴ یا فقط ۱، ۲، ۳ می‌شد. در نهایت، برای چهار مرحله‌ی کلیدی که شناسایی کرده بودیم، واژه‌ی اختصاری GROW را ساختیم. این ایده و چند ایده‌ی دیگر را با یکی از افراد ارتباطات داخلی در مکنزی مطرح کردیم، و او گفت فکر می‌کند این ایده خیلی خوب جواب می‌دهد و پرواز می‌کند (موفق می‌شود). آن‌ها آن را دوست داشتند چون ساده بود و روی اقدامات و نتایج تمرکز داشت. در آن زمان اصلاً از اهمیت و بزرگیِ آن خبر نداشتیم!

من اولین کسی بودم که این مدل را منتشر کردم؛ زمانی که چاپ اول همین کتاب در سال ۱۹۹۲ زیر چاپ رفت. از طریق موفقیت کتاب و کارهای بین‌المللیِ ما، GROW در سراسر جهان معروف شد و به یکی از محبوب‌ترین مدل‌های کوچینگ در سطح جهان تبدیل شد.

اول، هدف!

ممکن است تعیین هدف قبل از بررسی واقعیت عجیب به نظر برسد. منطق سطحی عکس این را پیشنهاد می‌کند، چرا که ما قطعاً قبل از تعیین هر هدفی نیاز داریم واقعیت را بشناسیم. اما این‌طور نیست؛ اهدافی که صرفاً بر اساس واقعیتِ فعلی شکل می‌گیرند مستعدِ این هستند که منفی باشند، واکنشی به یک مسئله باشند، به وسیله‌ی عملکرد گذشته محدود شوند، به دلیل استخراج ساده فاقد خلاقیت باشند، در گام‌هایی بسیار کوچک‌تر از آنچه قابل دستیابی است ارائه شوند، یا حتی نتیجه‌ی عکس بدهند. اهداف ثابتِ کوتاه‌مدت حتی ممکن است ما را از اهداف بلندمدت دور کنند. تجربه‌ی من در زمینه‌ی تعیین هدف در دوره‌های آموزشِ تیمی این است که تیم‌ها همواره اهدافی را بر اساس کارهایی که در گذشته انجام شده تعیین می‌کنند، نه بر اساس کارهایی که در آینده می‌توانند انجام دهند. در بسیاری از موارد آن‌ها هیچ تلاشی برای محاسبه‌ی آنچه ممکن است امکان‌پذیر باشد نمی‌کنند.

اهدافی که با مشخص کردن راه‌حل یا چشم‌اندازِ ایده‌آلِ بلندمدت شکل می‌گیرند و سپس گام‌های واقع‌بینانه‌ای را به سمت آن ایده‌آل تعیین می‌کنند، به‌طور کلی بسیار الهام‌بخش‌تر، خلاقانه‌تر و انگیزشی‌تر هستند. اجازه بدهید این نکته‌ی بسیار مهم را با یک مثال روشن کنم. اگر بخواهیم با بررسی واقعیت، مسئله‌ی ترافیک سنگین در یک مسیر استراتژیک را حل کنیم، احتمالاً اهدافی را صرفاً بر اساس کاستن از جریان ترافیک موجود تعیین می‌کنیم؛ مثل پهن کردن یک جاده. این کار در واقع ممکن است بر خلاف یک هدفِ بلندمدتِ آینده‌نگرانه‌تر باشد؛ هدفی که با شناسایی الگوی ترافیکیِ ایده‌آل برای منطقه در آینده‌ای مشخص شکل می‌گیرد و سپس مراحل لازم برای حرکت در آن مسیر را بررسی می‌کند.

بنابراین پیشنهاد من این است که در بیشتر شرایط، از ترتیبی که در بالا پیشنهاد شد استفاده کنید.

فراتر از GROW#

باید تأکید کنم که GROW بدون بسترِ «آگاهی و مسئولیت‌پذیری» و بدونِ نیت و مهارت برای ایجاد آن‌ها از طریق «گوش دادن فعال» و «پرسش‌های قدرتمند»، ارزش کمی دارد. مدل‌ها خودِ حقیقت نیستند؛ GROW به خودی خود کوچینگ نیست.

واژه‌های اختصاری در دنیای آموزش فراوانند. اسپین وجود دارد، اهداف اسمارت وجود دارد، گریت وجود دارد و کوچینگ GROW هم وجود دارد. این موارد گاهی به عنوان داروی شفابخشِ تمامِ دردهای کسب‌وکار ارائه می‌شوند یا به همین شکل برداشت می‌شوند. آن‌ها به هیچ وجه این‌طور نیستند: آن‌ها فقط به اندازه‌ی بستری که در آن استفاده می‌شوند ارزش دارند، و بسترِ GROW هم «آگاهی و مسئولیت‌پذیری» است.

یک مدیر خودکفا و خودکامه ممکن است کارکنان خود را به این شکل بازخواست کند:

  • هدف من این است که در این ماه ۱۰۰۰ عدد ویجت (قطعه) بفروشیم.
  • واقعیت این است که شما ماه گذشته با فروش فقط ۴۰۰ عدد، عملکرد ضعیفی داشتید. شما یک مشت آدم تنبل هستید. رقیب اصلی ما محصول بهتری دارد، بنابراین باید بیشتر تلاش کنید.
  • من تمام گزینه‌ها را بررسی کرده‌ام و قرار نیست تبلیغات را بیشتر کنیم یا بسته‌بندی محصول را عوض کنیم.
  • کاری که شما خواهید کرد این است …

هر دیکتاتوری می‌تواند از مدل GROW استفاده کند. این مدیر، GROW را مو به مو دنبال کرده، اما حتی یک سوال هم نپرسیده است. او هیچ آگاهی‌ای ایجاد نکرده است و با وجود اینکه فکر می‌کند کارکنانش را تهدید کرده تا مسئولیت‌پذیر شوند، اما این‌طور نیست؛ چرا که کارکنان هیچ حق انتخابی نداشته‌اند.

بستر و انعطاف‌پذیری#

اگر قرار است اصلاً چیزی از این کتاب یاد بگیرید، بگذارید آن آگاهی و مسئولیت‌پذیری باشد که از GROW مهم‌تر هستند. با این اوصاف، قویترین دلیل برای دنبال کردنِ توالیِ GROW با سوالات قدرتمندِ کوچینگ این است که ساده، انعطاف‌پذیر و کارآمد است.

با این وجود، این مدل مشمولِ بازچرخش (چرخه‌ی مجدد) می‌شود. منظورم از این حرف این است که ممکن است تا زمانی که واقعیت را با جزئیات بررسی نکرده‌اید، فقط بتوانید یک هدفِ مبهم را تعریف کنید. در آن صورت لازم است قبل از حرکت به جلو، به عقب برگردید و هدف را بسیار دقیق‌تر تعریف کنید. حتی یک هدفِ اولیه که به وضوح تعریف شده باشد، پس از روشن شدن واقعیت ممکن است نیاز به بازنگری یا حتی جایگزینی با هدفی دیگر داشته باشد.

هنگام فهرست کردن گزینه‌ها، لازم است دوباره بررسی کنید که آیا تک‌تک آن‌ها در واقع شما را به سمت هدفِ مورد نظر حرکت می‌دهند یا خیر. در نهایت، پیش از اینکه «چه کاری» و «چه زمانی» بتن‌ریزی شوند (قطعی و نهایی شوند)، بسیار حیاتی است که آخرین بررسی را انجام دهید تا ببینید آیا آن‌ها با هدف مطابقت دارند یا خیر. اگر چنین است، اما خودانگیختگی پایین است، در این صورت باید هدف، و به‌ویژه حسِ تعلقِ خاطر به هدف، دوباره بازبینی شود.

بسته به شهود خود، در میان توالیِ GROW جابه‌جا شوید. بازدیدِ مجدد از هر مرحله در صورت نیاز و به هر ترتیبی، تضمین می‌کند که مراجعان پرانرژی و باانگیزه باقی بمانند و هدفِ آن‌ها با هدفِ شرکت سازگار باشد، در حالی که با هدفِ فردی و ارزش‌های شخصیِ آن‌ها نیز هم‌راستا شده‌است. به جای تلاش برای اطاعت از یک قانون، از شهود و غریزهی خودتان پیروی کنید. هرچه بیشتر با قدرتِ GROW آشنا شوید، نسبت به اینکه کدام عنصرِ GROW نیاز به واکاوی دارد، احساس اعتمادبه‌نفس بیشتری خواهید کرد.

کلیدِ GROW#

کلید استفاده‌ی موفقیت‌آمیز از GROW این است که ابتدا زمان کافی را صرف کاوش در «G» (هدف) کنید تا مراجع هدفی را تعیین کند که هم الهام‌بخش و هم چالش‌برانگیز باشد، و سپس به شکلی انعطاف‌پذیر و بر اساس شهود خود در طول توالی حرکت کنید، از جمله بازvisit کردنِ (بازبینیِ) هدف در صورت نیاز.

مرحله ۱: اهداف شما چیست؟

  • نوعِ هدف را از طریق درکِ اهداف نهایی، اهداف عملکردی و اهداف پیشرفت در طول مسیر، شناسایی و شفاف‌سازی می‌کند.
  • درک روشنی از مقاصد و آرمان‌های اصلی فراهم می‌کند.
  • نتیجه‌ی مطلوب حاصل از جلسه را شفاف می‌سازد.

مرحله ۲: واقعیت چیست؟

  • وضعیتِ فعلی را از نظر اقداماتی که تا به اینجا انجام شده ارزیابی می‌کند.
  • نتایج و اثراتِ اقداماتِ قبلی را شفاف می‌سازد.
  • درک درستی از موانعِ درونی و سدرهایی که در حال حاضر مانع پیشرفت می‌شوند یا آن را محدود می‌کنند، ایجاد می‌کند.

مرحله ۳: گزینه‌های شما چیست؟

  • امکانات و راه‌های جایگزین را شناسایی می‌کند.
  • انواع استراتژی‌ها برای پیشرفت را طرح‌ریزی کرده و درباره‌ی آن‌ها سوال می‌پرسد.

مرحله ۴: چه خواهید کرد؟

  • درک روشنی از آنچه آموخته شده و آنچه برای دستیابی به اهداف اولیه می‌تواند تغییر کند، فراهم می‌کند.
  • خلاصه و برنامه‌ی عملیاتی برای اجرای گام‌های شناسایی‌شده ایجاد می‌کند.
  • موانع احتمالیِ آینده را ترسیم می‌کند.
  • دستیابیِ مستمر به اهداف، و حمایت و توسعه‌ای را که ممکن است مورد نیاز باشد، در نظر می‌گیرد.
  • میزانِ قطعیتِ تعهد به اقداماتِ توافق‌شده را برآورد می‌کند.
  • برجسته می‌کند که چگونه مسئولیت‌پذیری و دستیابی به اهداف تضمین خواهد شد.

نمونه سوالات برای هر مرحله از GROW را می‌توانید در «کیسه سوالات ۵» در مجموعه ابزار سوالات کوچینگ پیدا کنید. در چهار فصل بعدی، به نوبه خود نگاه عمیق‌تری به هر یک از این مراحل و سوالاتی خواهیم انداخت که بهترین شکلِ آگاهی و مسئولیت‌پذیری را در آن‌ها ایجاد می‌کنند.

پانویس‌ها#

  • ۱۰۶. Spin
  • ۱۰۷. SMART
  • ۱۰۸. GRIT
  • ۱۰۹. Widget

پارس مسترز ایران — با هم، رساتر سخن می‌گوییم.

© ۱۳۹۷ پارس مسترز ایران. تمامی حقوق محفوظ است. پارس مسترز ایران، نشان (لوگوی) پارس مسترز ایران و تمامی علائم تجاری و حقوق نشر مربوط به پارس مسترز ایران، دارایی انحصاری این سازمان است و استفاده از آن‌ها تنها با کسب اجازه مجاز است.

toastmasters.ir • docs.toastmasters.ir • کد منبع با مجوز MIT