دانشنامه پارس مسترزپارس مسترز ایران toastmasters.ir ↗

کوچینگ برای عملکرد

فصل ۱۷: کوچینگ برای عملکرد ناب (Lean)

فهرست این صفحه

بخش چهارم: کاربردهای ویژه کوچینگ

«ناب»و«کوچینگ»در کنار یکدیگر، چرخه‌ای پربرکت و بی‌مانند برای بهبود پیوستهٔ عملکرد

می‌آفرینند.

سامانهٔ تولید ناب در صنایع گوناگون به کار گرفته شده‌است تا با برچیدن اتلاف‌ها، کاهش ناهماهنگی‌ها، و متوازن ساختن بار کاری، کارایی و عملکرد فرایندها را ارتقا بخشد. این الگو که در نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم به‌دست شرکت خودروسازی تویوتا شکوفا شد، امروزه در گسترهٔ پهناورتری از دنیای کسب‌وکار به کار می‌رود.

سازمان‌ها و تیم‌هایی که اصول ناب را به کار می‌بندند، اگر شیوهٔ رهبریِ مبتنی بر کوچینگ را نیز همراهِ آن سازند، می‌توانند شرایطی آرمانی برای یک فضای یادگیریِ راستین و دستیابی به اوج عملکرد پدید آورند. دلیل آن روشن است: دستیابی به بهبود مستمر از راه یادگیری—که جان‌مایهٔ نظام ناب است—نیازمند آن است که افراد پیوسته از «منطقهٔ امن و آسایش» خود که همواره در آن کار می‌کنند بیرون آیند و گام در «منطقهٔ یادگیری» بگذارند؛ جایی که آنان را به پتانسیل واقعی‌شان نزدیک‌تر می‌سازد. کوچینگ افراد را به چالش می‌کشد تا توان خود را گسترش دهند و پای در این عرصه بگذارند؛ همچنین از آنان در مسیر یادگیری و بالندگی پشتیبانی می‌کند تا رفتارها و استانداردهای نو بیافرینند، نه اینکه تنها تجربه‌ای را سرسری از سر بگذرانند و دوباره به کنج آسایش خود پناه ببرند. کارولین هیلی، مدیر ارشد یادگیری و توسعه در شرکت مدترونیک، بر این باور است که در پیش گرفتن رویکرد کوچینگی، «همدلی، دلگرمی و هدفمندی را درست در کانون تفکر ناب می‌نشاند و پیش‌ران و شتاب‌دهنده‌ای قدرتمند برای جهش عملکرد فراهم می‌آورد. با مجهز کردن دست‌اندرکاران ناب به مهارت‌های کوچینگی—که مکملی بی‌نقص برای کارهای جاری آن‌هاست—هم مجریان و هم تیم‌هایشان احساس توانمندی، انگیزه و درگیری کاریِ بیشتری می‌کنند و توانا می‌شوند تا با منابع کمتر، دستاوردهای بیشتری بیافرینند.»

برخی سازمان‌ها در نهادینه‌سازی کامل شیوه‌های ناب با دشواری روبرویند؛ چه بسا بدین سبب که ضرورتِ همراه کردنِ انسان‌ها در این مسیر را از رهگذر رویکردِ کوچینگی نادیده می‌گیرند. این فصل هم‌نوایی و سازگاری کوچینگ و ناب را با برشمردن ارکان کامیاب‌ترین سامانه‌های ناب و پیوند زدن آن‌ها با کوچینگ آشکار می‌سازد.

از وابستگی تا وابستگی متقابل#

در زبان تولید، سامانه‌های نابی که به‌خوبی کار می‌کنند، تجلی و نماد یک فرهنگ یادگیرنده، با عملکرد بالا و دارای «وابستگی متقابل» هستند. این سامانه‌ها ارزشِ درکِ تک‌تک مراحل فرایند، اثرگذاری هر مرحله بر گام پس از خود، و شناخت نیازهای کنونی مرحلهٔ بعدی را به نمایش می‌گذارند. اگر این معنا را به تیمی از انسان‌ها برگردانیم، مجسم کنید چه رخ می‌دهد اگر هر یک از اعضا دریابد که کارهایش چگونه بر دیگران اثر می‌گذارد، و بتواند نیازهای خود را با شفافیت با دیگران در میان بگذارد تا با هم به دستاوردی درخشان برسند.

Caroline Healy پس چرا بسیاری از سازمان‌ها که به پیاده‌سازی ناب روی می‌آورند، پس از نخستین موجِ کاهش هزینه‌ها یا افزایش کارایی، در پایداری و ماندگاری دستاوردها درمی‌مانند؟ یک پاسخ محتمل آن است که تلاشی بی‌اندازه صرف ابعاد فنیِ فرایندهای ناب می‌شود و توجهی بسیار اندک به عنصر انسانی صورت می‌گیرد. درست همانگونه که صرفِ به‌کارگیری مدل GROW به‌تنهایی کوچینگ نیست (چرا که هر حاکم خودکامه‌ای نیز می‌تواند GROW را به کار بندد)، پیرویِ خشک از یک رشته گام‌های تعیین‌شده در رویکرد ناب نیز بهبودِ پایداری در فرایندها پدید نمی‌آورد؛ اگر انسان‌ها دل‌بسته و سهیم نشوند، احتمال فراوان دارد که رهبر سبک دستوری را در پیش گرفته باشد؛ سبکی که تنها فرهنگ وابستگی را پروارتر می‌کند و ریشه‌های فرایند ناب را می‌خشکاند.

به‌راستی، اهمیت پیوندهای استوار میان رهبران و تیم‌ها، بخش جدایی‌ناپذیرِ شاید موفق‌ترین فرهنگ ناب، یعنی «سامانه تولید تویوتا» است که در آن، احترام به انسان‌ها و کار تیمی، اصولِ بنیادین به شمار می‌روند. اینجاست که به‌کارگیری مهارت‌ها و اصول کوچینگ می‌تواند اثرگذاری فرایندهای ناب را پشتیبانی کند و به وابستگی متقابلِ راستین و عملکردی چشمگیر بینجامد.

آغاز با نگاه به پایان راه#

در مسیر پی‌ریزی فرهنگ ناب، نقطهٔ آغازینْ شناساییِ چالش و آرمان کلانی است که تیم می‌خواهد برای رسیدن به آن بکوشد. نمونه‌های رایج چالش‌هایی که سازمان‌ها در پی آنند، مواردی چون برچیدن کامل اتلاف‌ها، کاهش هزینه‌ها، و بهبود رضایت مشتریان است. این‌ها را با «اهداف غایی» و «اهداف رؤیایی» که در فصل ۱۰ بررسی شد بسنجید؛ اهدافی که جهتی پایدار و یکپارچه را در سراسر فرایند کوچینگ پیش روی ما می‌گذارند.

شناسایی چالش‌های کلان بدین شیوه، کمک می‌کند تا این آرمان‌ها به هدف‌ها و فعالیت‌های کوتاه‌مدت‌تر (اهداف عملکردی و فرایندی) گره بخورند؛ امری که به تیم امکان می‌دهد توان خود را متمرکز سازد و با کارایی به سوی آنچه می‌خواهد پیش رود. در رویکرد ناب، خوی گرفتن به گفتگوهای پیاپی برای بهبود، نگاه را بر کوتاه‌مدت متمرکز نگاه می‌دارد؛ در حالی که آگاهی از چالش کلان همواره زنده است تا این اقدامات کاملاً با جهت اصلی هم‌راستا بمانند. برخورداری از جهتی روشن سبب می‌شود که افراد در اقدامات خود با هدفمندی و قصدِ بسیار بیشتری گ‌ام بردارند؛ و کار کردن با نیت و قصدِ روشن، بیش از هر چیز شما را به خواسته‌تان نزدیک خواهد کرد.

«به اندازه کافی خوب» هرگز خوب نیست#

کایزن یا این باور که «به اندازهٔ کافی خوب، هرگز کافی نیست»، اصل شناخته‌شده‌ای در فرهنگ ناب است. این باور که هیچ فرایندی هرگز بی‌نقص نیست، درهای نوآوری و تکامل پیوسته را می‌گشاید تا بتوان با بهبودهای تدریجی و گام‌به‌گام و گاه جهشهای بزرگ، به سوی آن چالش کلان حرکت کرد.

این حقیقت که همهٔ ما پتانسیلی بس فراتر از آنچه در عمل نشان می‌دهیم در خود داریم، نقشی بنیادین در شکل‌گیری ذهنیت کوچینگی دارد؛ ذهنیتی که مشتاقانه در پی کشف این استعدادهای نهفته است. کوچ‌ها می‌توانند به مراجعان یاری رسانند تا به این سرچشمهٔ درونی دست یابند و به بهبود پیوسته در عملکرد برسند. آگاهیِ باکیفیت، کلید راه است

Kaizen دستیابی به حقیقتِ وضعیت کنونی (واقعیت)، هم در تفکر ناب و هم در کوچینگ جایگاهی حیاتی دارد. در سامانه‌های ناب، این امر یعنی رفتن به همان‌جایی که کار در آن رخ می‌دهد، و آشکار ساختن همه‌چیز تا هیچ دشواری و عیبی پنهان نماند. در کوچینگ، این به معنای دیدن مسائل از زاویهٔ دید مراجع است، نه پایه‌ریزی تصمیم‌ها بر گمان‌ها یا عادت‌ها.

نظام ناب می‌تواند شیوه‌ای عالی برای به کار بستن تفکر و یادگیریِ علمی در موقعیت‌ها باشد؛ یعنی شناخت آنچه به‌راستی رخ می‌دهد از رهگذر توجهِ متمرکز و اندازه‌گیری، به‌جای متوقف ماندن در مرز آنچه انتظار داریم یا گمان می‌کنیم رخ می‌دهد. بهره‌گیری از پرسش‌های توانمند برای واکاویِ دقیق‌تر و به چالش کشیدن پیش‌فرض‌ها، همان نقطه‌ای است که یادگیری آغاز می‌شود؛ چه در ناب و چه در کوچینگ. در عمل، این روند به معنای برانگیختن ترازهای والایی از آگاهی است؛ همان سرآغاز بهبود عملکرد که مسئولیت‌پذیری و خودباوری از دل آن جوانه می‌زند.

چرخهٔ برنامه‌ریزی – اجرا – بررسی – اقدام#

شگفت‌آور نیست که سامانه‌ای برای بهبود مستمر مانند ناب، به عنوان روشی برای مدیریت عملکرد رو به تکامل گذاشته است. بسیار مهم است که پیوسته و منظم بررسی کنیم که آیا آنچه انجام می‌دهیم همچنان کارآمد است یا نه؛ و هرگاه روزنه‌ای برای بهبود دیدیم، روش‌های کار را بازتنظیم کنیم.

در نظام ناب، آیینِ بهبودِ گام‌به‌گام از چرخهٔ PDCA سرچشمه می‌گیرد:

  • برنامه‌ریزی: هدف این فرایند چیست؟ در نتیجهٔ این بهبودِ پیشِ رو چه دگرگونی‌ای پدید خواهد آمد؟
  • اجرا: به کار بستن تغییرات شناسایی‌شده.
  • بررسی: سنجش و ارزیابی نتایج در مقایسه با برنامه.
  • اقدام: چه چیزی از این پس به عنوان روشِ استاندارد در فرایند تازه نهادینه خواهد شد؟

تصویر ۱۶: کوچینگ و چرخهٔ برنامه‌ریزی – اجرا – بررسی – اقدام (PDCA)#

Act–Check–Do– PDCA: Plan

نمودار یا تصویر کتاب، صفحهٔ ۱۶۹ فایل اصلی

یک سودمندیِ پیمودن این چرخه آن است که توجه پیوسته بر بهبود عملکرد را زنده نگه می‌دارد؛ این امر بر پایهٔ بینشِ کایزن استوار است که همواره فرصت‌هایی برای افزودن بر دستاوردهای گذشته وجود دارد.

برخورداری از نگرش کوچینگی و بهره‌گیری از فرایندهای کوچینگ، به‌طور طبیعی از تک‌تک گام‌های این چرخه پشتیبانی می‌کند و زمان بیشتری نیز برای کوچینگ فراهم می‌سازد. این چرخهٔ پربرکت در تصویر ۱۶ به تصویر کشیده شده‌است.

منطقهٔ یادگیری و عنصر انسانی#

شاید مهم‌ترین عامل در اینکه شیوهٔ کوچینگ چگونه بهره‌وریِ روش‌شناسی ناب را به اوج می‌رساند، تواناییِ آن در برقراری توازن میان «پشتیبانی» و «چالش» باشد. هنگامی که فرایند ناب به‌خوبی پیش می‌رود، افراد ناگزیرند دست به آزمون‌وخطا بزنند و راه‌های گوناگون را بیازمایند. بارها کامیاب خواهند شد و گاهی نیز شکست خواهند خورد. در هر دو حال، آنچه اهمیتِ بنیادین دارد، یادگیری از دل این آزمایش است.

هرگاه فرد، تیم یا سازمانی در پی دگرگونی برآید، پای یادگیری به میان می‌آید. این کار مستلزم آن است که هر کس از منطقهٔ امن خود گام بیرون نهد و به منطقهٔ یادگیری پای بگذارد. شاید روزگاری را به یاد آورید که در تیمی یا سازمانی کار می‌کردید که در فرهنگ وابستگی غوطه‌ور بود، با انبوهی از بایدها و نبایدها. برداشتن نخستین گام به سوی کارکردنِ مستقل‌تر به چه چیزی نیاز داشت؟ برخی رهبران در برابر اینکه به دیگران اجازهٔ تصمیم‌گیری بدهند و از ردای «همه‌چیزدان بودن» خود دست بکشند، چه واکنشی نشان می‌دادند؟

اگر نمونهٔ «فِرِد» را در فصل ۵ به یاد آورید، منطقهٔ یادگیری گاهی می‌تواند جایی ناآرام و هراس‌انگیز باشد. این فضا ذاتاً ناشناخته است؛ هیچ‌گاه صددرصد مطمئن نیستید با چه روبرو خواهید شد و دلواپسیِ شکست در دلتان موج می‌زند.

فرایندهای کوچینگ به‌تنهایی اثری محدود خواهند داشت اگر مراجعان خود را توانا نبینند که پا به منطقهٔ یادگیری بگذارند، یا اگر از پیامدهای اشتباه کردن بهراسند. ازاین‌رو نقش کوچ این است که با توازن بخشیدن میان سطوح پشتیبانی و چالشی که افراد برای گام نهادن در ناشناخته‌ها بدان نیاز دارند—و با یاری رساندن به آنان در مهارِ ترس‌ها و نگرانی‌هایشان—به هر فرد، تیم و سازمان کمک کند تا میان منطقهٔ امن و منطقهٔ یادگیری به‌خوبی راه خود را بیابد.

رویکرد کوچینگی در عمل#

بیایید ببینیم رهبری که رویکرد کوچینگی دارد، چگونه با موقعیتی روبرو می‌شود که در فرایند کار مشکلی پدید آمده‌است. جیم، سرپرست تیمی از اپراتورهای دستگاه، با مدیرش، آلیس، دیدار می‌کند:

مرحلهٔ برنامهریزی در چرخهٔ PDCA آلیس: سلام جیم، امروز ذهنت درگیر چیه؟

جیم: ما با قطعات مازاد به مشکل خوردیم؛ بچه‌های انبار گفتن که فضای خط تولید ما داره پر می‌شه.

شناسایی هدف یا اهداف آلیس: خب، ما الان ۱۰ دقیقه وقت داریم؛ دوست داری در پایان این گفتگو به چی رسیده باشی؟

جیم: ممنون می‌شم اگه به ایده‌ای برسم که بدونم چه تغییری می‌تونم بدم تا این وضعیت درست بشه.

آلیس: بسیار خوب، می‌فهمم که حل این مشکل الان برات یک اولویته. قبل از اینکه وارد جزئیات بشیم، اگه این مشکل حل بشه، چه فایده‌های دیگه‌ای به همراه داره؟

جیم: همه‌چیز به این برمی‌گرده که تا جای ممکن بهینه‌تر باشیم؛ من هیچ‌وقت از یک هفته تا هفتهٔ بعد مطمئن نیستم که حجم کار چقدر قراره باشه، واسه همین برنامه‌ریزی شیفت‌های کاری و اضافه‌کار پرسنل شبیه به یک کابوسه.

چالش کلان‌تر آلیس: اون تصویر بلندمدتی که دلت می‌خواد ببینی چیه؟

جیم: خب، گمونم ثبات و یکنواختی.

آلیس: ثبات؟

جیم: بله، اینکه جریان کار قابل پیش‌بینی‌تر باشه. انگار مدام داریم می‌دویم تا عقب‌موندگی‌ها رو جبران کنیم یا الکی کار رو کند می‌کنیم. حدس می‌زنم برای تیم هم سخت باشه، چون هیچ‌وقت نمی‌دونن کی قراره ازشون بخوام اضافه‌کار بمونن یا کی درخواست کار اضافه‌شون رو رد کنم، چون خودمم نمی‌دونم! روی کیفیت هم اثر گذاشته؛ وقتی عجله می‌کنیم، می‌بینم که قطعات مرجوعی بیشتر می‌شه.

شرایطِ هدفِ بعدی آلیس: دیگه چه چیزهایی رو متوجه شدی؟

جیم: خب، بالاخره یه جایی این قضیه داره به شرکت ضربه می‌زنه. مطمئنم کارها اون‌قدر که باید بهینه نیست، و در نهایت هم مدام بهمون یادآوری می‌شه که هدف اصلی ما همینه: حداکثر بهره‌وری.

آلیس: درسته، این قطعاً همون چشم‌انداز بلندمدته. در رابطه با این مشکلِ فوری، به نظرت چه گامی رو می‌خوای هدف بذاری تا کارایی بالا بره؟

جیم: مدیریت یک نرخ تولیدِ پایدار برای پاسخ به تقاضا، سرآغاز فوق‌العاده‌ای خواهد بود.

بررسی واقعیت آلیس: وضعیت درست در همین لحظه چطوره؟

جیم: کلی جنس مازاد داریم.

آلیس: چند تا قطعه؟

جیم: تا دیشب ۲۰ تا بود، که خیلی خیلی زیاده؛ هدف اینه که حداکثر ۲ تا باشه.

آلیس: بسیار خوب، تا الان چه راه‌هایی رو امتحان کردی؟

جیم: بیشتر بحث تعدیل نرخ تولیده؛ به دو تا از نیروهای شرکتی گفتم بقیهٔ هفته رو لازم نیست بیان، و به دو نفر از تیم خودمون هم اجازه دادم امشب زودتر برن.

آلیس: انتظار داری این کار چه اثری روی وضعیت بذاره؟ جیم: با نرخ فعلی، تا آخر این هفته مازاد رو جمع می‌کنیم.

آلیس: این اتفاق هر چند وقت یک‌بار می‌افته؟

جیم: در حال حاضر احساس می‌کنم هر ماه این ماجرا رو داریم؛ یا باید از بچه‌ها بخوام اضافه کار کنن یا باید کار رو کند کنیم.

گام‌های شدنیِ بعدی آلیس: دیگه به چه چیزی نیاز داری تا در بلندمدت این مسئله ریشه‌کن بشه؟

جیم: چیزی که من نیاز دارم، دسترسی به داده‌های تقاضای آینده‌ست؛ اینکه چه سفارش‌هایی در راهه. آلیس: اون اطلاعات رو کجا می‌تونی پیدا کنی؟

جیم: خب، تیم فروش؛ اونا هستن که با مشتری‌ها قرارداد می‌بندن، پس باید جزئیات تعداد و زمان تحویل و این‌ها دستشون باشه.

آلیس: چی مانع شده که این اطلاعات رو ازشون بگیری؟

جیم: در واقع، هیچی.

توافق بر سر اقدامات آلیس: خب، حالا قدم بعدیت چیه؟

جیم: با مارک، مدیر اون بخش، صحبت می‌کنم.

آلیس: قراره بهش چی بگی؟

جیم: اینکه دوست دارم زودتر در جریان فروش‌ها قرار بگیرم.

چالش برای مشخص و شفاف کردن دقیقِ اقدام آلیس: به‌طور دقیق، چقدر زودتر می‌خوای باخبر بشی؟ جیم: تا جایی که ممکنه زودتر.

آلیس: متوجهم، اما سنجشِ این عبارت سخته. چطوره براش بازهٔ زمانی بذاری تا بتونیم ارزیابی کنیم چطور پیش می‌ره؟

جیم: خب، اگه دو هفته زودتر برای سفارش‌های جدید بهم خبر بدن، قطعاً کمک بزرگیه.

آلیس: بسیار خوب، دو هفته. و در مورد تغییراتی که تو سفارش‌ها پیش می‌اد و قبلاً گفتی چطور؟

جیم: آها درسته، جایی که سفارش‌های همیشگی و تکراری داریم مشکلی نیست، چون می‌دونم هر هفته چقدر نیازه. مشکل زمانی پیش می‌اد که چیزی عوض می‌شه و من تا دقیقهٔ نود ازش بی‌خبرم.

آلیس: پس در اون حالت‌ها به چی نیاز داری؟

جیم: اگه تغییر کوچیکی باشه، احتمالاً یک هفته هم کافیه، اما برای چیزهای بزرگ‌تر، بازم دلم می‌خواد دو هفته قبل اطلاع داشته باشم.

آلیس: منظورت دقیقاً از کوچیک و بزرگ چیه؟

جیم: خب، کمتر از ۱۰ درصدِ سفارشِ عادی کوچیکه، هر چی بالای اون باشه بزرگه.

آلیس: این شفاف‌تر شد. پس درخواستت از مارک دقیقاً چی خواهد بود؟

جیم: دو هفته زمانِ اطلاع‌رسانی برای سفارش‌های جدید و تغییرات بالای ۱۰ درصد در سفارش‌های معمول، و یک هفته زمان برای تغییرات زیر ۱۰ درصد در سفارش‌های عادی.

آلیس: و از کجا متوجه می‌شی که این روند داره درست کار می‌کنه؟

جیم: در حالت ایده‌آل، ما هیچ اضافه‌کاری نخواهیم داشت و در عین حال به تقاضا هم پاسخ می‌دیم.

آلیس: موجودی انبار چطور؟

جیم: بله، در همون محدودهٔ حداکثر ۲ واحد باقی می‌مونیم.

آلیس: عالیه، به نظر می‌اد صحبت با مارک قدم اولته. کِی می‌خوای این کار رو بکنی؟

جیم: باید بتونم همین هفته انجامش بدم.

آلیس: همین هفته؟ دقیقاً کِی در این هفته؟

جیم: من در هر صورت امروز عصر مارک رو برای پیگیری کار یکی از مشتری‌ها می‌بینم، همون موقع مطرح می‌کنم.

آلیس: پس چه زمانی خوبه با هم بررسی کنیم تا ببینیم چی شد؟

جیم: می‌تونم بعد از جلسه نتیجهٔ صحبتم با مارک رو بهت بگم. البته حدس می‌زنم یکی دو هفته طول بکشه تا بتونیم اثرش رو روی گردش کارمون ببینیم.

آلیس: خوبه، پس تا پایان امروز با هم صحبتی می‌کنیم، و بعد زمان بررسیِ بعدی رو مشخص می‌کنیم. پیگیری

سودمندیِ اینکه به جیم کمک شود تا در زمینهٔ پاسخ‌گویی به شفافیتِ کامل برسد، این است که همسوییِ روشنی میان انتظارات و اهداف پدید می‌آید. آلیس می‌خواهد با او گفتگو کند؛ نه از جایگاه داوری و قضاوت، بلکه برای روشن ساختن آموخته‌های او از این اقدامِ نخستین، و سپس به عنوان بخشی از مرحلهٔ «بررسی» در چرخهٔ بهبودِ PDCA. گفتگوهای پیگیری و سر زدن به کار، با پشتیبانی از افراد در همان هنگامی که گام در منطقهٔ یادگیری می‌گذارند، راه‌هایی برای ساختنِ یک فرهنگ یادگیرنده‌اند.

بیایید نگاهی به نخستین گفتگوی پیگیری بیندازیم:

مرحلهٔ اجرا در چرخهٔ PDCA آلیس: جیم، می‌خواستم دربارهٔ اون صحبتی که قرار بود با مارک داشته باشی جویا بشم. الان دو دقیقه وقت داری؟

جیم: بله، حتماً. همه‌چیز خوب پیش رفت، ممنون. (چه رخ داد؟)

آلیس: چه اتفاقی افتاد؟

جیم: در مورد مشکلاتی که با کنترل قطعات مازاد داشتیم بهش گفتم، و اونم قبول داشت که باید حل بشه.

آلیس: برای قدم‌های بعدی به چه توافقی رسیدید؟ جیم: بهش گفتم اگه زودتر از سفارش‌ها باخبر بشم کمکم می‌کنه، و پرسیدم می‌تونه در این زمینه کمکم کنه؟ گفت مشکلی نیست، و قراره سفارش‌های چرخشیِ چهار هفتهٔ آینده رو در اختیارم بذاره.

آلیس: چهار هفته؟ این بیشتر از زمانیه که لازم داشتی، مگه نه؟

جیم: خب آره هست، ولی اونا در هر صورت این گزارش رو تهیه می‌کنن، پس این‌طوری نیازی نیست گزارش‌های جدیدی درست کنن. منم فقط از اطلاعات دو هفتهٔ نزدیک‌تر برای برنامه‌ریزی‌م استفاده می‌کنم. آلیس: این کار از کِی شروع می‌شه؟

جیم: از آخر همین هفته، که واقعاً عالیه.

یادگیری چیست؟ آلیس: به نظر می‌اد خیلی از این بابت خوشحالی. خوشحالم که کار درست پیش رفته، و دیدن پیشرفتی که داشتی عالیه. جالب خواهد بود که حالا اثرش رو روی این وضعیت بسنجیم. تا الان چه درسی از این ماجرا گرفتی؟

جیم: اینکه وقتی شرایط رو توضیح می‌دیم، آدم‌ها با کمال میل کمک می‌کنن.

آلیس: خوبه. دیگه داری چی یاد می‌گیری؟

جیم: اینکه ممکنه بخش‌های دیگه‌ای هم باشن که با همکاری نزدیک‌تر با بقیهٔ واحدها بتونیم بهترشون کنیم.

آلیس: مثلاً چه بخش‌هایی؟

جیم: خب، من هنوز گفتگوی مفصلی با بچه‌های انبار دربارهٔ این وضعیت نداشتم، اما مطمئنم اونا هم می‌تونن دیدگاه‌های خوبی اضافه کنن.

گام بعدی چیست؟ آلیس: پس قدم بعدی در این مورد چی خواهد بود؟ جیم: شدنیه که یک جلسهٔ سه‌جانبه بذاریم—ما، فروش، و انبار؟

آلیس: حتماً شدنیه. کمکت می‌کنه اگه من و تو هم دوباره جلسه بذاریم تا مفصل‌تر راجع بهش صحبت کنیم—شاید در جلسهٔ فردی (۱: ۱) بعدیمون؟

جیم: آره، ایدهٔ خیلی خوبیه.

آلیس: می‌تونم سؤالی پیشت بذارم که تا قبل از اون جلسه بهش فکر کنی؟

جیم: حتماً، بفرما.

کاشتن دانه‌های وابستگی متقابلِ بیشتر در کار آلیس: ممنون جیم. دلم می‌خواد نظرت رو راجع به این بدونم: اگه هر واحدی درک می‌کرد چه کاری از دستش برمیاد تا کار رو برای بقیهٔ واحدها آسون‌تر کنه، چه چیزهایی ممکن می‌شد؟

جیم: درسته، عجب سؤال فوق‌العاده‌ایه و حسابی فکر کردن می‌خواد! در جلسهٔ فردی هفتهٔ بعد بهت می‌گم. مراحل بررسی و اقدام در چرخهٔ PDCA

در درازای چهار تا هشت هفتهٔ آینده، آلیس از نزدیک با جیم کار خواهد کرد تا ببیند چه وضعیتی برای قطعات مازاد پیش آمده‌است تا بتوانند اثر تغییری را که پیاده کرده‌اند بسنجند. به احتمال بسیار در طول مسیر، از راه پیگیری‌های منظم و گفتگوهای بازخورد (مانند همان جلسهٔ سه‌جانبه که در گفتگوی دوم مطرح شد)، تغییرات بیشتری نیز شناسایی خواهد شد. هر تغییری با کمک همین گفتگوهای پیگیری، یک چرخهٔ «کوچک» PDCA می‌آفریند که آرمان آن، پروراندن روحیهٔ آزمایشگری و آگاهیِ بیشتر از وضعیت است.

بنابراین پس از هشت هفته، می‌توان ارزیابی کاملی انجام داد و به توافق رسید که چه دگرگونی‌های پایداری در فرایندها و سامانه‌ها پیاده شود. ساختار مدل GROW می‌تواند چارچوبی برای این گفتگوها باشد و زمینهٔ بهبود بعدی را که باید بر آن تمرکز کرد نشان دهد؛ و بدین ترتیب، این چرخه دوباره از نو آغاز خواهد شد. این نمونه نشان‌دهندهٔ فرصت‌های بی‌شماری است که بهره‌گیران از شیوهٔ ناب می‌توانند با گنجاندن رویکردی کوچینگ‌محور در اقدامات خود، به دست آورند.

پانویس‌ها#

  • ۱۷۸. Lean Manufacturing
  • ۱۸۰. TPS

پارس مسترز ایران — با هم، رساتر سخن می‌گوییم.

© ۱۳۹۷ پارس مسترز ایران. تمامی حقوق محفوظ است. پارس مسترز ایران، نشان (لوگوی) پارس مسترز ایران و تمامی علائم تجاری و حقوق نشر مربوط به پارس مسترز ایران، دارایی انحصاری این سازمان است و استفاده از آن‌ها تنها با کسب اجازه مجاز است.

toastmasters.ir • docs.toastmasters.ir • کد منبع با مجوز MIT