بخش سوم: تمرین کوچینگ
وقتی واقعیت روشن شود، اهداف با وضوح و دقت بیشتری نمایان میشوند.
پس از تعریف اهداف مختلف، باید وضعیت موجود را شفافسازی کنید. شاید این استدلال مطرح شود که تا زمانی که موقعیت فعلی شناخته و درک نشده، نمیتوان اهدافی تعیین کرد؛ بنابراین باید کار را با بررسی واقعیت آغاز کرد. من این استدلال را نمیپذیرم، زیرا وجود یک مقصد یا غایت برای بخشیدنِ ارزش و جهت به هر گفتگویی کاملاً ضروری است. حتی اگر اهداف پیش از بررسی دقیق موقعیت، تنها به شکلی کلی تعریف شده باشند، باز هم باید این کار (تعیین هدف) در وهلهی اول انجام شود. سپس، هنگامی که واقعیت روشن شد، میتوان اهداف را با وضوح و دقت بیشتری تنظیم کرد، یا حتی اگر اوضاع کمی با آنچه پیشتر تصور میشد متفاوت از آب درآمد، آنها را تغییر داد.
عینیگرایی#
مهمترین معیار برای بررسی واقعیت، عینیگرایی است. عینیگرایی دستخوش تحریفهای عمدهای میشود که ناشی از نظرات، قضاوتها، انتظارات، تعصبات، دغدغهها، امیدها و ترسهای فردِ ادراککننده است. «آگاهی» یعنی درکِ امور همانطور که واقعاً هستند؛ و «خودآگاهی» یعنی تشخیصِ همان عوامل درونی که ادراکِ خودِ شما از واقعیت را تحریف میکنند. بیشتر مردم فکر میکنند آدمهای عینی و بیطرفی هستند، اما عینیگراییِ مطلق وجود ندارد. بهترین چیزی که در اختیار دارید، درجهای از عینیگرایی است، اما هرچه بیشتر بتوانید به عینیگراییِ کامل نزدیکتر شوید، نتیجهی بهتری خواهید گرفت.
رها بودن (عدم تعلق/جداسازی)#
بنابراین، برای نزدیک شدن به واقعیت، باید تحریفهای احتمالیِ همزمانِ کوچ و مراجع دور زده شوند. این امر نیازمند درجهی بالایی از رها بودن و عدمتعلق از سوی کوچ، و توانایی در طرحریزیِ سوالاتی است که پاسخهای مبتنی بر واقعیت را از مراجع مطالبه کنند. سوالی مانند: «چه عواملی تصمیم شما را رقم زدند؟» پاسخ بسیار دقیقتری را برمیانگیزد تا سوالِ«چرااینکارراکردی؟»؛ چرا که سوال دوم معمولاً پاسخی را تولید میکند که مراجع تصور میکند کوچ دوست دارد بشنود، یا به یک توجیهِ دفاعی منجر میشود.
توصیف به جای قضاوت#
کوچ باید از اصطلاحات توصیفی به جای اصطلاحات ارزشیابیکننده استفاده کند، و تا حد امکان مراجع را نیز به انجام این کار تشویق نماید. این رویکرد کمک میکند تا رها بودن و عینیگرایی حفظ شود و از خودانتقادیِ مخربی که ادراک را تحریف میکند، کاسته شود. شکل ۱۱ این نکته را به خوبی به تصویر میکشد.

اصطلاحاتی که در مکالمات روزمره و بسیاری از تعاملات مدیریتی به کار میروند، معمولاً در سمت چپِ طیف (بازه) قرار دارند. در کوچینگ تلاش میکنید به سمت راستِ این طیف حرکت کنید. هرچه واژهها و عبارتهای شما مشخصتر و توصیفیتر شوند، بارِ انتقادیِ کمتری به همراه خواهند داشت و کوچینگ پربارتر خواهد بود.
پرسشهای مربوط به واقعیت، هنگامی که مراجع آنها را دربارهی خودش به کار میبندد، مستقیمترین ابزار را برای خودسنجی فراهم میکند. مهارتِ پرسیدنِ سوالات قدرتمندِ مبتنی بر واقعیت، در هر کاربردی از اهمیت حیاتی برخوردار است.
آگاهیِ عمیقتر#
اگر یک کوچ صرفاً سوال بپرسد و پاسخها را از سطحِ عادیِ آگاهیِ خودآگاه دریافت کند، شاید به مراجع در ساختاربندیِ افکارش کمک کند، اما در حال کاوش در سطوح جدید یا عمیقترِ آگاهی نیست. هنگامی که مراجع مجبور است پیش از پاسخ دادن متوقف شود و فکر کند (شاید برای این کار نگاهش را به بالا بدوزد)، در واقع سطحِ آگاهیاش در حال افزایش است. مراجع ناچار است برای بازیابیِ اطلاعات، به اعماقِ هوشیاریِ خود سرک بکشد؛ انگار که دارد برای یافتنِ پاسخ، در فایلکابینتِ درونیاش جستجو میکند. این آگاهیِ جدید پس از کشف شدن، به سطحِ خودآگاه میآید و مراجع به واسطهی آن توانمند میشود.
شما تا اندازهای بر آنچه نسبت به آن آگاهی دارید حق انتخاب و کنترل دارید، اما آنچه نسبت به آن ناآگاهید، شما را کنترل میکند.
همراهی با مراجع#
دنبال کردنِ علایق یا رشتهی افکارِ مراجع، در حالی که همزمان رصد میکنید این موارد چگونه با اصلِ موضوع ارتباط دارند، «همراهی با دستورکارِ مراجع» نامیده میشود. این یکی از پایهایترین مهارتهای کوچینگ است. تنها زمانی که مراجع برای ترکِ هر بعد از مسئله آماده شد، کوچ باید به سراغ طرحِ موضوعاتی برود که به نظرش از قلم افتادهاند. اگر به نظر برسد مراجع بسیار از مسیر دور شدهاست، پرسشی مانند«این موضوع به چه شکل با هدفِ ما ارتباط دارد؟» ممکن است او را به مسیر بازگرداند یا دلیلِ معتبری را آشکار سازد. در هر صورت، به مراجع اجازه میدهد که همچنان هدایتِ فرآیند را در دست داشته باشد؛ و این امر به آنها امکان میدهد تا پتانسیلِ کشفنشدهی درونِ خود را به طور کامل کاوش کنند و برای رویارویی با هر چالشی، منابعِ درونیِ خود را به کار گیرند. ارتباطِ مستقیم میانِ همکاران (همردهها)
در محیطِ کسبوکار، یک رهبر (مدیر) ممکن است لازم باشد این رویکرد را تا حدی تعدیل کند. فرض کنید یک مدیر ارشد به نام آلیسون میخواهد مشکلی ظاهری را در بخشِ پیتر بررسی و اصلاح کند. اگر او مشکل را در همان ابتدا مطرح کند، پیتر احتمالاً احساس خطر کرده و حالتِ تدافعی به خود میگیرد. اگر هم آن را مطرح نکند و بگذارد پیتر گفتگو را هدایت کند، آیا اصلاً بحث به همان موضوعی که آلیسون قصد پرداختن به آن را دارد خواهد رسید؟
در عوض، آلیسون باید روی هدف تمرکز کند و مطمئن شود نسبت به چیزی که آن را مشکل میبیند، هیچگونه قضاوت و پیشداوری ندارد. البته که این کار نیازمندِ خودمدیریتیِ فوقالعادهای است؛ و حالا میتوانید ببینید چرا هوش هیجانی کلیدیترین ویژگیِ رهبری محسوب میشود که ارزش آن حتی از دانشِ فنی هم بالاتر است. آلیسون ممکن است گفتگو را به شکل زیر آغاز کند:
آلیسون: دوست دارم سرِ شانهی هم بگذاریم (با همفکری روی مسئله کار کنیم) تا به موضوعی بپردازیم که دربارهی هر دو بخشمان متوجه آن شدهام. آیا با این کار موافقی؟(پیتر سر تکان میدهد) آنچه بسیار دوست دارم اتفاق بیفتد این است که بخشها به شکلی کاملاً یکپارچه با هم کار کنند. چیزی که متوجه میشوم این است که نقاطِ اصطکاک و گیرکردن مداوم رخ میدهد. برداشتِ تو در این باره چیست؟
آلیسون با اتخاذِ یک رویکردِ سازنده و بدونِ انتقاد، قضاوتِ شخصیِ خودش را مدیریت کرده و شرایطی را فراهم کردهاست تا او و پیتر برای حلِ این مسئلهی مهم به صورت مشارکتی با یکدیگر کار کنند.
هنگامی که کارکنان شروع میکنند به جای تهدید، یکدیگر را به عنوان حامی ببینند، با اشتیاقِ بسیار بیشتری مشکلاتشان را مطرح خواهند کرد. وقتی چنین اتفاقی بیفتد، عارضهیابی و گفتگوی صادقانه امکانپذیر میشود و به حلوفصل زودهنگامِ مسائل میانجامد. فرهنگِ سرزنش که در اکثر کسبوکارها حاکم است، علیه این روند عمل میکند؛ زیرا باعث به وجود آمدن «سندرمِ واقعیتِ دروغین» میشود، یعنی این طرز فکر که: «به تو خواهم گفتآنچهراکهفکرمیکنمدوستداریبشنوی، یاآنچهمراازدردسردورنگهمیدارد.» هر اصلاحی که پس از آن اعمال شود، بر پایهی یک واقعیتِ دروغین خواهد بود. کوچِ خردمند با یک بررسیِ کلیتر شروع میکند و گفتگوی مراجع را دنبال میکند. کوچ ممکن است در یک دشواریِ کوچکتر و دیگر به مراجع کمک کند و از این طریق، اعتبارِ Alison Peter خود را به عنوان یک حامیـ و نه یک تهدیدـ تثبیت نماید. این رویکرد به احتمالِ بسیار زیادی به مرور زمان به ریشهی اصلیِ مشکل منتهی میشود، نه فقط به نشانهها و عوارضی که در نگاهِ اول به چشم میخورند.
مشکلات، برای اینکه به طور دائمی ریشهکن شوند، باید در سطحی پایینتر از آن سطحی که خود را نشان میدهند، مورد خطاب قرار گیرند.
به کارگیریِ حواس#
اگر مراجعان در حال یادگیری یک مهارتِ فیزیکیِ جدید هستند (مانند کار با ابزارِ حرفهی خود، از یک موتورِ قطار گرفته تا راکتِ تنیس)، کوچینگ نیز روی حواس تمرکز خواهد کرد: حسِ لامسه (احساس)، صدا و بینایی.
آگاهیِ بدنی، خوداصلاحیِ خودکار را به همراه میآورد. اگر در نگاهِ اول باورِ این موضوع سخت به نظر میرسد، فقط کافی است برای یک لحظه چشمانتان را ببندید و توجهتان را در درون روی ماهیچههای صورتتان متمرکز کنید. احتمالاً متوجه پیشانیِ چینخورده یا فکِ منقبضتان خواهید شد. تقریباً همزمان با آن آگاهی، این احتمال وجود دارد که تجربهی «رها شدن» را حس کنید، و پس از آن پیشانی یا فک کاملاً شل و ریلکس خواهند شد. همین اصل دربارهی یک حرکتِ پیچیدهی فیزیکی نیز صدق میکند. اگر توجهتان را در درون روی بخشهای در حالِ حرکت متمرکز کنید، تنشهای کاهندهی کارایی احساس شده و به طور خودکار آزاد میشوند؛ و این امر به بهبودِ عملکرد میانجامد. این پایهی رویکردِ جدیدِ کوچینگ به تکنیک و مهارتِ ورزشی است.
آگاهیِ درونی، کاراییِ بدن را افزایش میدهد که به نوبهی خود به بهبودِ تکنیک منجر میشود. این تکنیک «از درون به بیرون» است تا «از بیرون به درون». علاوه بر این، این تکنیکِ متعلق به خودِ فرد، یکپارچهشده و مختصِ همان بدنِ خاص است؛ در نقطهی مقابلِ ایدهی فردِ دیگری دربارهی تکنیکِ خوب که مجبور کردهاید بدنتان با آن مطابقت پیدا کند. کدامیک بیشتر به عملکردِ بهینه میانجامد؟
تلاشِ سخت کردن یا تلاش برای تغییر دادن، باعث ایجاد تنشِ بدنی و عملِ ناهماهنگ میشود که خیلی وقتها به شکست میانجامد.
آگاهیِ بدنی و درونی همچنین زمانی اهمیت پیدا میکنند که مراجعان در حالِ یادگیریِ یک رفتارِ جدید هستند؛ مثلاً ارتباطِ قدرتمند برای اینکه بتوانند اثربخشیِ ارائههای خود را بهبود ببخشند. در این مثال، از مراجعان بخواهید با پرسشهایی نظیرِ موارد زیر، وضعیتِ فعلیِ خود را هنگامِ توصیفِ تجربهی آخرین ارائهشان متوجه شوند:
- ایستادن در مقابلِ مخاطبان چطور بود؟
- متوجه چه نکتهای دربارهی سرعتِ گفتارتان شدید؟
- وقتی شروع به صحبت کردید چه احساساتی را تجربه کردید؟
- روی مقیاسِ ۱ تا ۱۰، چقدر احساسِ اعتمادبهنفس داشتید؟
- تنفسِ شما چطور بود؟
- درست قبل از اینکه اولین کلمهتان را به زبان بیاورید، چه افکاری غالب بودند؟
- چطور ایستاده بودید؟
- به چه شکلی در حالِ قدرتمند بودن بودید؟
- بدنتان چه پیامی را مخابره میکرد؟
به آنها فرصت دهید تا آنچه را احساس میکنند بیان کنند؛ پرسشهای باز بپرسید و به گوش دادن ادامه دهید، و بگذارید سکوت سنگینترین کار را انجام دهد (بارِ اصلی را به دوش بکشد).
سنجش نگرشها و تمایلاتِ انسانی#
خودآگاهی همچنین باید روی افکار، نگرشها و تمایلاتِ انسانیِ شما در همان لحظه، و بر آن دسته از مواردی که معمولاً دسترسیِ آگاهانهی کمتری به آنها دارید، اعمال شود. هر یک از ما باورها و نظراتِ ریشهدارهایی را با خود حمل میکنیم که گاه از دوران کودکی سرچشمه میگیرند؛ باورهایی که ادراکاتِ ما و روابطمان با دیگران را رنگآمیزی خواهند کرد. اگر در تصدیقِ وجودِ آنها و جبرانِ اثراتشان کوتاهی کنیم، آنها حسِ واقعیتِ ما را تحریف خواهند کرد.
بدن و ذهن به یکدیگر متصل هستند. بیشترِ افکار با خود یک هیجان به همراه دارند؛ همهی هیجانها در بدن بازتاب مییابند؛ و حسهای بدنی اغلب افکار را تحریک میکنند. بنابراین نتیجه گرفته میشود که دغدغهها، موانع و بازدارندهها را میتوان از طریق ذهن، بدن یا هیجانها مورد خطاب قرار داد، و پاکسازیِ یکی معمولاً به آزادسازیِ دیگری میانجامد، هرچند همیشه اینطور نیست. برای مثال، استرسِ مزمن را میتوان با شناساییِ تنشهای بدنی کاهش داد؛ یا با برانگیختنِ آگاهی نسبت به احساساتی که سوختِ کارِ بیش از حد (پُرکاری) را تأمین میکنند؛ یا با کشفِ نگرشهای ذهنی مانند کمالگرایی. شاید لازم باشد روی هر سه مورد به صورت جداگانه کار شود. در اینجا تمِ گالوی را به شما یادآوری میکنم که بازیکنِ بازیِ درونی با تلاش برای رفع یا کاهشِ موانعِ درونی در برابرِ عملکردِ بیرونی، عملکرد را بهبود میبخشد.
محدود کردنِ عمق#
وقتِ آن رسیدهاست که هشدار کوچکی بدهیم. یک کوچ ممکن است متوجه شود که در حالِ کاوش در اعماقِ بیشتر و پیشتر در درونِ محرکها و انگیزههای پنهانِ مراجع است، فراتر از آنچه انتظار میرفته. این ماهیتِ کوچینگِ تحولآفرین است: به ریشه میپردازد، نه صرفاً به نشانهها. کوچینگ شاید نیازمندتر از این باشد که بخواهید با دستورالعملها، ترکهای بینفردیِ اداره را به طور موقت ماستمالی کنید، اما از نظرِ نتایج نیز بسیار پاداشدهندهتر است. با این حال، اگر در زمینه کوچینگ آموزشِ ناکافی دیدهاید یا دلنازک و ترسو هستید، وارد این حوزه نشوید. اگر مشکوک هستید که یک مشکلِ ارتباطی بین کارکنان ریشههای عمیقی دارد، بهتر است یک فردِ متخصص با مهارتهای لازم را واردِ کار کنید. یکی از تفاوتهای میانِ کوچینگ و مشاورهدهی این است که کوچینگ عمدتاً پیشگیرانه است و به آینده نگاه میکند، در حالی که مشاوره عموماً واکنشی است و به گذشته نگاه میکند. پرسشهای مربوط به واقعیت
پرسشهای مربوط به واقعیت باید بهطور ویژهای از دستورالعملِ «به توپ نگاه کن» که در فصل ۷ بحث شد، پیرو نمایند. این اصول در اینجا با عباراتی کمی متفاوت تکرار شدهاند:
- الزام به پاسخگویی برای وادار کردنِ مراجع به فکر کردن، بررسی کردن، نگاه کردن، احساس کردن و درگیر شدن، امری ضروری است.
- تمرکزِ باکیفیت و با تفکیکپذیریِ بالا: پرسشها باید تمرکزِ بسیار دقیقی را مطالبه کنند تا جزئیاتِ مربوط به اطلاعاتِ باکیفیت به دست آید.
- ماهیت توصیفی (نه قضاوتگرانه): پاسخهای مورد انتظارِ واقعبینانه باید توصیفی باشند نه ارزشیابیکننده، تا صداقت و دقت تضمین شود.
- حلقه بازخورد: پاسخها باید از نظر کیفیت و بسامد به اندازهای باشند که یک حلقهی بازخورد را برای کوچ فراهم کنند.
در مرحلهی واقعیتِ کوچینگ است که پرسشها باید بیشتر از همه با کلماتِ پرسشیِ «چه چیزی»، «چه زمانی»، «کجا»، «چه کسی» و «چه مقدار/چقدر» آغاز شوند. همانطور که پیشتر بحث شد، «چگونه» و «چرا» باید بسیار کم و تنها زمانی استفاده شوند که هیچ عبارتِ دیگری کفایت نکند. این دو واژه دعوتکنندهی تحلیل، نظر و حالتِ تدافعی هستند، در حالی که واژههای پرسشیِ دیگر به دنبالِ حقیقت و واقعیتاند. در مرحلهی واقعیت، حقایق اهمیت دارند و درست مانند یک تحقیقِ پلیسی، تحلیل پیش از جمعآوریِ تمامیِ حقایق میتواند به نظریهپردازی و متعاقباً جمعآوریِ دادههای مغرضانه منجر شود.
کوچها باید بهشدت هوشیار باشند؛ یعنی گوش بدهند و نگاه کنند تا تمامیِ سرنخهایی را که جهتِ پرسشگریِ بعدی را نشان میدهند، شکار کنند. در اینجا باید تأکید کرد که این آگاهیِ مراجع است که در حالِ افزایش یافتن است. کوچ اغلب نیازی ندارد کلِ تاریخچهی یک موقعیت را بداند، بلکه صرفاً باید مطمئن شود که مراجع نسبت به آن شفاف و آگاه است. بنابراین، این فرآیند به اندازهی زمانی که کوچ برای ارائهی بهترین پاسخ به تمامِ حقایق نیاز دارد، زمانبر نخواهد بود.
یک سوالِ مربوط به واقعیت که بهندرت پیش میآید ارزشی نیآفریند این است: «تاکنون چه اقدامی در این زمینه انجام دادهای؟» و به دنبال آن: «پیامدهای آن اقدام چه بودهاست؟» این سوال برای تأکید بر ارزشِ عمل (اقدام) و تفاوتِ میانِ عمل کردن و فکر کردن دربارهی مشکلات به کار میرود. اغلب افراد ساعتها دربارهی مشکلات فکر کردهاند، اما تنها زمانی که از آنها پرسیده میشود چه کاری در این رابطه انجام دادهاند، متوجه میشوند که در واقع هیچگونه اقدامی نکردهاند.
در سناریوهای کوچینگِ کسبوکار، واقعیت شاملِ بالا بردنِ آگاهیِ مراجع نسبت به واقعیتِ بیرونی (استراتژیِ سازمانی، خطمشیها و فرآیندها، چشماندازِ سیاسی، هنجارهای رفتاری، فرهنگ، قوانینِ نانوشته، پویاییِ قدرت و غیره) و همچنین واقعیتِ درونیِ مراجع (افکارِ درونی، احساسات، باورها، ارزشها و نگرشها) است.
هر کسی که در یک سازمان کار میکند، در بسترِ سیستمی همزیستی دارد که شاملِ افراد و چیزهای دیگری است که ممکن است به مراجعان در دستیابی به اهدافشان کمک کنند یا سر راهشان سبز شوند. این موضوع احتمالاً با یک مثال بهتر تصویر میشود.
تصور کنید پِترا هدفی دارد که با موفقیت یک فرآیندِ فروشِ جدید را در سازمانِ خود پیادهسازی کند. کوچِ پترا هنگامِ کاوش در واقعیت، آگاهیِ او را نسبت به تمامیِ جنبههای مرتبط در واقعیتِ بیرونی که به هدفش مربوط میشوند، افزایش میدهد. این موارد میتواند شاملِ چیزهایی باشد از جمله: درکِ نگرش و رفتارهای تیمهای فروشی که تحتِ تأثیرِ فرآیندِ جدید قرار خواهند گرفت؛ شناساییِ اینکه چه کسی در بخشِ فروش دارای قدرت یا نفوذ است که میتواند مانعِ پیادهسازی شود یا از آن حمایت کند؛ قوانینِ نانوشته برای پردازشِ فروش که ممکن است بر افرادی که از فرآیندِ جدید استفاده میکنند تأثیر بگذارد؛ یا هنجارهای رفتاری برای اینکه این سازمان چگونه با تغییراتِ فرآیند برخورد میکند. کوچِ پترا همچنین آگاهیِ او را نسبت به تمامِ جنبههای مرتبطِ واقعیتِ درونیاش که با هدفش مرتبطند افزایش خواهد داد، مانندِ انگیزشِ او، باورهایش دربارهی تواناییِ خود برای نفوذ بر ذینفعانِ کلیدی، اعتمادبهنفسش در برخورد با افرادی که مقاومت میکنند، و اینکه موفقیت برای او چه معنایی خواهد داشت.
حلوفصلِ زودهنگام#
تعجبآور است که بررسیِ دقیقِ واقعیت چقدر مرتب پاسخ را پیش از آنکه حتی واردِ مرحلهی سوم و چهارمِ کوچینگ شوید، رو میکند. مسیرهای آشکارِ عمل که در مرحلهی واقعیت یا حتی گاهی در مرحلهی هدف پدیدار میشوند، اغلب با فریادِ شناختِ «یافتم!» و یک انگیزهی اضافی برای تکمیلِ کار همراه هستند. ارزشِ این موضوع چنان است که کوچها باید مایل باشند به اندازهی کافی در اهداف و واقعیت درنگ کنند و در برابرِ وسوسهی عجله کردن و ورودِ زودهنگام به گزینهها مقاومت نمایند. بنابراین، مبادا که دقیقاً همین کار را بکنیم، بیایید گفتگوی کوچینگ بین سام و مدیرش میشل را بازبینی کنیم.
راهنمای کوچ گفتگوی کوچینگ#
به مراجع کمک میکند عینی میشل: یکی از اهدافِ تو این است که پروژه را به مسیرِ درست بازگردانی. پروژه باشد و همهچیز را همانطور در حال حاضر چقدر از مسیر منحرف شدهاست؟ سام: خب، در واقع فقط بخشِ که هست بدونِ تحریف تحویلِ خدمات است که بهشدت عقب است، چرا که اصلاً هنوز شروع نشده ببیند. است. بقیه تقریباً طبقِ برنامه پیش میرود.
به مراجع کمک میکند آنچه میشل: بیایید لحظهای دیگر به بخشِ تحویلِ خدمات برگردیم. گفتی بقیه تقریباً را به خوبی کار میکند طبقِ برنامه پیش میرود. این عالی است، دستت درد نکند! چه چیزی به تو کمک بشناسد و جشن بگیرد. کردهاست که بقیه را در مسیر نگه داری؟ سام: تحلیلگرانِ کسبوکار بسیار سخت کار کردهاند و در طولِ مسیر به دقت به الزاماتِ مشتری گوش دادهاند. توسعهدهندگانِ نرمافزار مسائل را زود مطرح کردند، به این معنا که ما توانستیم مشکلاتی را که قرار بود در طولِ آزمایش سر برآورند، پیش از اینکه تبدیل به مشکل شوند حل کنیم.
آگاهیِ مراجع را نسبت به میشل: تو چگونه به این شکلِ کار کردنِ تحلیلگران و توسعهدهندگان کمک نقش و سهمِ خود، و آنچه در کردی؟ سام: مطمئن شدم که آنها میدانند چه انتظاری از آنها میرود و این فرآیند دربارهی خودش همیشه حداقل دو نفر از هر تیم را در جلساتِ مشتری حاضر کردم تا همهچیز آموخته است، افزایش را از زبانِ خودِ مشتری بشنوند. میشل: چه کارِ دیگری کردی؟ سام: در ابتدای میدهد. پروژه با سرپرستِ تیمها قرارداد (پیمان) بستم تا توافق کنیم چطور پیشرفت و عملکردِ افراد را رصد کنیم. میشل: چه کارِ دیگری؟ سام: هر نگرانیای که داشتم مستقیماً با خودِ افراد مطرح کردم و مطمئن شدم از افرادی که فراتر از وظیفهی خود عمل کردهاند تقدیر میکنم.
آگاهی را فراتر از خود میشل: چه فرقی در نحوهی کار کردنِ تو با افرادِ بخشِ تحویلِ خدمات وجود گسترش میدهد تا دیگران داشتهاست؟ یوهان و کاترین آنجا کار میکنند، درست است؟ سام: آنها دیرتر (افراد، تیمها) و سیستمی را از بقیه واردِ تیمِ پروژه شدند و با وجود اینکه به جلساتِ تیمِ پروژه دعوت شده که مراجع بخشی از آن است بودند، در هیچکدام شرکت نکردهاند. میشل: چه چیزِ دیگری در نحوهی کار کردنِ شامل شود. تو با آنها متفاوت بودهاست؟ سام: از باب شنیدم که نمیشود به آنها اعتماد کرد، بنابراین وقتی شنیدم آنها قرار است به تیم ملحق شوند ناامید شدم. من آنها را انتخاب نمیکردم. میشل: فکر میکنی این موضوع چطور روی نحوهی تعاملِ تو با آنها تأثیر گذاشته است؟ سام: حدس میزنم کمی با آنها سرد بودهام و راستش را بخواهی، آنقدر که برای بقیه در تیم وقت گذاشتهام، برای آنها وقت نگذاشتهام. میشل: اگر جای آنها بودی، به چه چیزی از سوی مدیرِ پروژه نیاز داشتی؟ سام: جهتدهیِ روشن و بعد اینکه به حالِ خودم رها شوم تا کارم را به روشِ خودم بدونِ مداخلهی مداوم پیش ببرم. میشل: فکر میکنی یوهان و کاترین دربارهی نحوهی مدیریتِ آنها توسطِ تو در این پروژه چه میگفتند؟ سام: مطمئنم میگفتند که ریزمدیریتشان میکنم. میشل: حس میکنی به عنوانِ مدیرِ پروژه به چه چیزی از سوی تو نیاز دارند؟ سام: استقلال. اعتماد. اینکه احساس کنند عضوِ باارزشی در تیمِ پروژهاند. میشل: برای ایجادِ آن چه کاری باید انجام دهی؟ سام: خب، باید در ابتدا با سرپرستِ تیمِ تحویلِ خدمات قرارداد ببندم و وقتِ بیشتری بگذارم تا یوهان و کاترین احساس کنند بخشی از تیم هستند. من همهچیز را کاملاً اشتباه شروع کردم! همین الان میروم و این کار را انجام میدهم.
میشل از گوش دادنِ فعال و پرسشهای قدرتمند استفاده میکند تا به سام کمک کند نسبت به واقعیتِ فعلی آگاهیِ کاملی پیدا کند. او با بالا بردنِ آگاهیِ سام دربارهی آنچه به خوبی پیش میرود آغاز میکند تا نقطهقوتهای او را جشن بگیرد و برجسته کند.
میشل توجهِ سام را روی واقعیتِ بیرونی متمرکز میکند. هنجارهای رفتاری، فرهنگ و چشماندازِ سیاسی، نقشهی یک سازمان را تشکیل میدهند. برای اینکه سام در مسیریابی در میانِ این سازمان موفق باشد، باید نگاهی عینی به وضعیتِ زمین و افرادِ درونِ آن بیندازد؛ کاری که میشل با قضاوت نکردن به او کمک میکند تا انجام دهد.
جنبهی دیگرِ واقعیت، واقعیتِ درونیِ سام است که شاملِ افکار، احساسات، پیشفرضها و انتظاراتِ او از خودش و ارتباطش با واقعیتِ بیرونیای که بخشی از آن است، میشود.
همچنین توجه کنید که تنها پس از آنکه سام افکار و نظراتِ خود را به اشتراک گذاشته است، میشل افکارِ خود را ارائه میدهد.
واقعیت و منحنیِ عملکرد#
میشل با متمرکز کردنِ توجه بر تأثیری که رهبریِ نیروی انسانیِ او بر افرادِ تیمِ پروژه دارد، در حالِ افزایشِ آگاهیِ سام نسبت به تأثیرِ رهبریاش است. سام تشخیص میدهد که در حالِ ریزمدیریت کردن است؛ نشانی از فعالیت از مرحلهی وابسته، و همچنین نشانهای از عدمِ اعتمادِ او به دیگران. این امر به عملکردِ پایین منجر شدهاست، بهطوری که برخی از اعضای تیمِ پروژه واکنشی عمل میکنند، دیگران را سرزنش میکنند و مسئولیت نمیپذیرند. نشانههایی وجود دارد که سام از مرحلهی مستقل نیز عمل میکند، زیرا احساس میکند که باید خودش کارها را اصلاح کند و طولانیتر و سختتر کار کند. شاید به شما حق بدهید که فکر کنید طرز فکرِ رایجِ رهبری از مرحلهی مستقل، یعنی «من یک فردِ باعملکردِ بالا هستم»، یک طرز فکرِ سالم است. با این حال، توجه کنید که چگونه سام به خودش فشار میآورد تا مشکلات را اصلاح کند و خودش طولانیتر و سختتر کار کند، و این او را تا لبهی فرسودگی (برناوت) پیش میبرد. اگر سام قرار بود طرز فکرِ رایجِ «ما با هم واقعاً موفق هستیم» را اتخاذ کند و از مرحلهی وابسته به هم عمل کند، اعضای تیمِ پروژه را درگیر میکرد تا مشکلات را پیشبینی کرده و خودشان حل کنند، زیرا آنها احساسِ مالکیت نسبت به عملکردِ بالا دارند و استانداردهای پایین را نمیپذیرند. بدیهی است که سام تمایل دارد به سمتِ رهبری از مرحلهی وابسته به هم حرکت کند. میشل از طریقِ پرسشهای قدرتمند و گوش دادنِ فعال، آگاهیِ سام را نسبت به آنچه برای رهبری از آن جایگاه نیاز است، افزایش دادهاست.
پانویسها#
- ۱۴۳. Objectivity
- ۱۴۶. Petra